πύραυλος

Ευέλικτος και πολυχρηστικός ο «αυλός» (= σωλήνας, αυλάκι). Ο θεός Πάνας φύσηξε μέσα στον αυλό του καλαμιού εγκαινιάζοντας μελωδία φλογέρας και κλαρινέτου. Στην πιο πρακτική χρήση του, ο αυλός φιλοξένησε το νεράκι και ας μη γνωρίζουν οι (περισσότεροι) υδραυλικοί την ετυμολογία του επιτηδεύματός τους. Αλλά στον αυλό των αγγείων κυλάει και το ζωτικό μας αίμα, όπως θα ήξερε ήδη ο Ιπποκράτης.

Μουσικός αέρας, νερό, αίμα ̶ και τελευταίος ο αυλός του πυρός, αυτός που έχει τούτες τις μέρες την τιμητική του στην «αντισφαίριση» της Μέσης Ανατολής.

*

[πηγή:  Το Βήμα της Κυριακής, «λεξιλογείον» – 17.11.2024

◉

Μια σπάνια, πιθανόν η μόνη υπάρχουσα, φωτογραφία του Vincent van Gogh και του Paul Gauguin μαζί. Τραβήχτηκε στη Μονμάρτρη το 1887.

Ο δεύτερος από αριστερά είναι ο Εμίλ Μπερνάρ. Δίπλα του ο van Gogh κάθεται με μια πίπα, στέκεται ο Αντρέ Αντουάν, ιδρυτής του Ελεύθερου Θεάτρου του Παρισιού, και στα δεξιά ο Paul Gauguin.

Αυτή η φωτογραφία βρέθηκε από τον Σερζ Πλαντουρέ (Serge Plantureux) στα αρχεία του βιβλιοπώλη-εκδότη Ρόναλντ Ντέιβις, επίσημου προμηθευτή της οικογένειας Ρότσιλντ.

όλα κατηγορίας «αλλοτινά»

πηγή >>>

◉

Φύλλο

Τα κτίρια προσέφεραν ως σύνολο μια εικόνα μεγαλοπρεπή, κι ας μην ήταν ωραίο το καθένα ξεχωριστά ή στις λεπτομέρειες· ο θόρυβος διέρεε την αραιή από τη ζέστη ατμόσφαιρα[*], κι έμοιαζε να λιώνει πάνω στις επιφάνειες, σαν χρυσή σκόνη. Στους δρόμους η κίνηση αργοπορούσε, οι σκιές μακραίναν, κι οι άνθρωποι, μικρές φιγούρες μέσα στο φως, έμοιαζαν να κυλούν μαζί με τον χρόνο, χωρίς βιάση, χωρίς μνήμη. Κι ωστόσο, πίσω απ’ αυτή τη γαλήνη, κάτι ανέπνεε — ένα αρχέγονο ρίγος, σαν ανάμνηση μεγαλείου που δεν χάθηκε, μόνο κοιμόταν.

Κι όσο το φως χαμήλωνε, οι προσόψεις των σπιτιών πήραν μια χροιά χαλκού, σαν να τις είχε αγγίξει η μνήμη του ήλιου πριν μας αποχαιρετίσει. Από μακριά ακουγόταν ένα τραγούδι, σβησμένο, που δεν ξεχώριζες αν το σιγοψιθύριζε άνθρωπος ή άνεμος. Οι καμπύλες των δρόμων έσμιγαν με το σκοτάδι, και οι πόρτες, μισάνοιχτες εδώ κι εκεί, φύλαγαν μυστικά που κανείς πια δεν ρωτούσε. Ένα αίσθημα αναμονής απλωμένο παντού· της γλυκιάς σιωπής πριν μια κάποια αποκάλυψη, όπως όταν ο κόσμος κρατά την ανάσα του, έτοιμος να ξαναγεννηθεί.

Η νύχτα κατέβηκε αργά κι αθόρυβα, σαν βελούδο που απλώνεται σκεπάζοντας τα πάντα. Τα παράθυρα άναβαν ένα ένα. Μικρές εστίες ζωής μέσα στο ημίφως· κάθε φλόγα φανέρωνε μια ιστορία. Στην πλατεία, ο αέρας μύριζε γιασεμί και πέτρα βρεγμένη από τη δροσιά. Κάποιος πέρασε βιαστικά, κρατώντας στο χέρι ένα γράμμα, που έμοιαζε πιο βαρύ απ’ ό,τι θα ’πρεπε. Κάπου αλλού, ένα παιδί γελούσε, και ο ήχος του γέλιου υψώθηκε για λίγο πάνω απ’ τις στέγες, πριν χαθεί.

Η πόλη, κουρασμένη, ήσυχη, παραδόθηκε στο σκοτάδι· σαν να ονειρευόταν τον εαυτό της, ξανά από την αρχή.

*

[*] Οι αρχικές αράδες με πλάγια είναι δανεισμένες από το έργο του Ρόμπερτ Μουζίλ, Ο άνθρωπος χωρίς ιδιότητες, που με ενέπνευσαν ωθώντας με να γράψω το κείμενο.

◉