αγριμολογος

Ανδρέας Εμπειρίκος (1901-1975)

❀

Ο ειρμός του ποταμού διεκόπη. H συνοχή όμως του τοπείου είταν τόση που και ο ποταμός κυλούσε. Mέσα από τα φύλλα των αγρών προς το γεφύρι που χτυπούσε ο ήλιος τα σπαρτά τα λευκά στήθη τα λουλούδια μέσα στα διάφανα πουκάμισα που ακκουμπούσαν στα χαράματα τα κορίτσια σκύβαν γυμνά ή σχεδόν γυμνά να συνθλίψουν και να χαϊδέψουν γενικά τα σώματά τους και τα σώματα των ανθών. O περιφερειακός δρόμος του έγινε δρόμος ολοκλήρου πόλεως και το ποτάμι που την χωρίζει σε έξη μέρη αγκαλιάζει την ώρα που συνελήφθη το τοπείο στα δάχτυλα του πεπρωμένου.

*

[από την Yψικάμινο, Άγρα 1980

❀

Ε. Χ. Γονατάς (1924-2006)

❀

Και να που προχθές ήρθε ο νεκρός να μ’ ευχαριστήσει· τον αναγνώρισα από τη φωτογραφία.
«Εσύ είσαι φίλος μου αληθινός. Να περιμένεις και θα σε ανταμείψω», μου είπε.
Όμως, αφού επιθεώρησε ένα-ένα όλα τα πράγματά του και τα χάϊδεψε με στοργική ματιά, έφυγε και δεν ζήτησε να τα πάρει μαζί του. Εγώ πάλι ντράπηκα να του το θυμίσω. Ποιος ξέρει όμως, ίσως ξανάρθει μια άλλη φορά για να τα πάρει.

*
[Από το τέλος του διηγήματος, Αγγελτήρια θανάτου της συλλογής Τρεις δεκάρες, εκδόσεις Στιγμή 2006.

❀

Ανδρέας Εμπειρίκος (1901-1975)

❀

Όσο και αν μένουν ανεκτέλεστα τα έργα, όσο και αν είναι πλήρης η σιγή (η σφύζουσα εν τούτοις) και το μηδέν αν διαγράφεται στρογγύλον, ως άφωνον στόμα ανοικτόν, πάντα, μα πάντα, η σιγή και τα ανεκτέλεστα όλα, θα περιέχουν έν μέγα μυστήριον γιομάτο, ένα μυστήριον υπερπλήρες, χωρίς κενά και δίχως απουσίαν, έν μέγα μυστήριον (ως το μυστήριον της ζωής εν τάφω) – το φανερόν, το τηλαυγές, το πλήρες μυστήριον της υπάρξεως της ζωής, Άλφα-Ωμέγα.

*
[Yψικάμινος, Ίκαρος 1980

❀

Ανδρέας Εμπειρίκος (1901-1975)

❀

Διαυγείς αλλά με πληθυντική παρρησία δεχτήκαμε στο στήθος μας την ανταύγεια ενός θυμού. Περιορισμός δεν υπήρχε. Tο φιλί που δώσαμε μας το πήρε το δρολάπι και ξερριζωμένοι κραυγάσαμε μέσα στα χόρτα της νυκτός την ώρα του περιοδικού φρουρού μας. H κλοπή του φιλήματος μας προσέδωσε αναπάντεχη ζηλοτυπία αλλά η αλήθεια απεδείχθη και απεδείχθη ιδική μας. Tώρα και το δρολάπι το ίδιο κυκλοφορεί μέσα στην αλήθεια μας με μύρα και με καρπούς και δροσίζει την πυκνότητα των πουλιών του στήθους μας. Tα ποθητά λουλούδια ποικίλλουν την γαλήνη των εκτάσεων της καρδιάς μας και πληθαίνουν τα πιστά στίφη των ενιαυτών που μας ανήκουν.

*
[Yψικάμινος, Άγρα 1980

❀