[plaisir: Ô mon Dieu
24/10/2019 § Σχολιάστε
©Δημήτρης Χαντζόπουλος, Καθημερινή 23.10.2019
Όσο υπάρχει ποιοτική γελοιογραφία, υπάρχει Ελπίδα.
Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θέλει να ψηφίζουν οι Έλληνες του εξωτερικού που έχουν δικαίωμα ψήφου;
17/10/2019 § Σχολιάστε
Το νομοσχέδιο κάνει το αυτονόητο
για μια πολιτεία που θέλει να διευκολύνει όσους η ίδια έχει κρίνει κατάλληλους να ψηφίσουν.
photo: protagon.gr
Η αντίδραση του ΣΥΡΙΖΑ για την ψήφο των Ελλήνων του εξωτερικού: Ο Μάνος Βουλαρίνος σχολιάζει την επικαιρότητα.
Για αρχή να προσπαθήσω να κάνω σαφές κάτι που κάποιοι συμπολίτες δεν έχουν καταλάβει επειδή πολλοί πολιτικοί και πολλοί δημοσιογράφοι είναι τόσο απασχολημένοι με το να αποκαλύπτουν τα μεγάλα, που δεν προλαβαίνουν να εξηγήσουν τα μικρά: η συζήτηση για την ψήφο των Ελλήνων του εξωτερικού αφορά μόνο όσους ΕΧΟΥΝ ΗΔΗ δικαίωμα ψήφου και είναι ΗΔΗ ΕΓΓΕΓΡΑΜΜΕΝΟΙ στους εκλογικούς καταλόγους. Δεν είναι μια συζήτηση για κάποιο δικαίωμα που θα αποκτήσουν κάποιοι Έλληνες του εξωτερικού, αλλά μια συζήτηση για το πώς μπορεί να διευκολυνθούν προκειμένου να μπορέσουν να ασκήσουν ένα δικαίωμα του ΗΔΗ ΕΧΟΥΝ. Και να συμπληρώσω ότι με τον όρο «ομογενής» δεν περιγράφουμε μόνο ένα εγγόνι μετανάστη, αλλά και αυτόν που ζει π.χ. στο Όσλο εδώ και τρεις μήνες.
Συνεπώς το προς κατάθεση νομοσχέδιο δεν είναι κάποια επαναστατική απόπειρα αλλαγής του εκλογικού σώματος, αλλά μια προσπάθεια να διευκολυνθούν στην άσκηση του πιο σπουδαίου από τα δικαιώματά τους οι άνθρωποι που δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα ή τον χρόνο ή και τα δύο (που συχνά πάνε μαζί) να έρχονται στην Ελλάδα για τις εκλογές. Ακόμα κι αν τα οικονομικά δεν ήταν πρόβλημα για κανέναν, φαντάζομαι πως καταλαβαίνετε πως όλοι οι Ελληνες που έφυγαν για το εξωτερικό είναι τόσο πολλοί που θα ήταν αδύνατο να εξυπηρετηθούν από τις πτήσεις προς Ελλάδα προκειμένου να ψηφίσουν (για τους ίδιους λόγους είναι ανόητο και να λέει κάποιος πως μπορούν οι συμπολίτες αυτοί να εξυπηρετηθούν από τις πρεβείες των χωρών στις οποίες βρίσκονται, δεν ζουν όλοι στις πρωτεύουσες). Με λίγα λόγια το νομοσχέδιο κάνει το αυτονόητο για μια πολιτεία που θέλει να διευκολύνει όσους η ίδια έχει κρίνει κατάλληλους να ψηφίσουν.
Με δεδομένα όλα τα παραπάνω γίνεται μάλλον φανερό πως αυτό που επιδιώκει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι να εμποδίσει την ψήφο ανθρώπων που έχουν το δικαίωμα να ψηφίσουν και στην ουσία να τους αφαιρέσει αυτό το δικαίωμα. Δεν είναι ιδιαιτέρως δημοκρατικό, αλλά έτσι κι αλλιώς η δημοκρατία δεν είναι το αγαπημένο πολίτευμα των ακολούθων του Αλέκση. Είναι όμως απορίας άξιο.
Θέλω να πω πως ενώ η δυσφορία για τη δημοκρατία εξηγεί την ευκολία με την οποία τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ θέλουν να εμποδίσουν την άσκηση του δικαιώματος της ψήφου, δεν εξηγεί το γιατί να θέλουν να το κάνουν.
Το πρώτο που έρχεται στο μυαλό είναι ότι υποθέτουν ότι η απήχηση που έχουν στους Έλληνες που ξενιτεύτηκαν είναι πολύ μικρή. Φοβούνται (πιθανότατα δικαίως) πως αυτοί που δεν άντεξαν την ελληνική σαπίλα δύσκολα θα ψηφίσουν αυτούς που όχι μόνο πασχίζουν για τη διαιώνισή της (δεν είναι οι μόνοι), αλλά επιχειρηματολογούν για τη ανάγκη διαιώνισής της (αυτό το κάνουν λίγοι).
Αυτή η εξήγηση είναι ίσως προφανής, αλλά αρκούμενοι σε αυτήν θα ξανακάνουμε ένα λάθος που κάνουμε πολύ συχνά όταν προσπαθούμε να εξηγήσουμε θέσεις κομμάτων και δηλώσεις ανθρώπων. Είναι το λάθος τύπου «αφού είναι ηλίθιος».
Το λάθος τύπου «αφού είναι ηλίθιος» είναι η συνεχής προσπάθεια να αιτιολογήσουμε συμπεριφορές και να βρούμε σκεπτικό πίσω από αυτές όταν δεν υπάρχει κανένα σκεπτικό και η μοναδική αιτία της συμπεριφοράς είναι η απλή ηλιθιότητα. Παραδείγματος χάριν: -Γιατί ο Γιώργος δεν φοράει κράνος στη μηχανή; Μήπως είναι ο τρόπος του να εξωτερικεύσει την απέχθειά του για τους κανόνες που περιορίζουν την ελευθερία της έκφρασης; Μήπως η φιλοσοφία του είναι υπέρ μιας ασυμβίβαστης ζωής, έστω και μικρής; Μήπως έχει κάποια πληγή στο κεφάλι και το κράνος τον πονάει; – Τίποτα απ’ όλα αυτά. Ο Γιώργος δεν φοράει κράνος γιατί απλώς είναι ηλίθιος.
Αντιστοίχως, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αντιδραστικός. Αρκεί να ακουστεί από τη Νέα τη Δημοκρατία πως το γκρέιπ το φρουτ είναι πικρό και δεν τρώγεται για να αρχίσουν εν χορώ οι σύντροφοι να υμνούν τη γλύκα του γκρέιπ του φρουτ. Αρκεί να φέρει προς ψήφισμα η κυβέρνηση ένα νομοσχέδιο (ακόμα και κάποιο που έχει ετοιμαστεί από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ) για να το καταψηφίσουν ανεξαρτήτως περιεχομένου. Δεν έχουν κάποιο φανερό συμφέρον από τη συμπεριφορά τους αυτή (ίσα-ίσα μια αντίθετη συμπεριφορά θα τους έδινε ένα άλλοθι σοβαρότητας) αλλά την έχουν. Γιατί απλώς είναι αντιδραστικοί. Γιατί είναι… καταλαβαίνετε… Και μπράβο σας.
[plaisir: το χιούμορ απογειώνει ·
16/10/2019 § Σχολιάστε
©Δημήτρης Χαντζόπουλος, Καθημερινή 15.10.2019
[Harold Bloom (1930 -14.10.2019) ·
15/10/2019 § Σχολιάστε
In Memoriam
Κλίναμεν
ή Ποιητική παρατύπωση
Ο Σέλλεϋ ισχυρίστηκε ότι οι ποιητές όλων των εποχών έλαβαν μέρος στη συγγραφή ενός Μεγάλου Ποιήματος αενάως εν εξελίξει. Ο Μπόρχες σημειώνει ότι οι ποιητές δημιουργούν τους προδρόμους τους…[…] Αλλά οι ποιητές, ή τουλάχιστον οι ισχυρότεροι ανάμεσά τους, δεν διαβάζουν όπως διαβάζουν ακόμη και οι ισχυρότεροι κριτικοί. Οι ποιητές δεν είναι ούτε ιδεώδεις ούτε κοινοί αναγνώστες, μήτε του Άρνολντ μαθητές μήτε του Τζόνσον. Όταν διαβάζουν δεν σκέφτονται: «Τούτο είναι ζωντανό, το άλλο είναι νεκρό, στην ποίηση του Χ.» Οι ποιητές, όταν έχουν πια γίνει ισχυροί, δεν διαβάζουν την ποίηση του Χ, γιατί στην πραγματικότητα οι ισχυροί ποιητές μπορούν να διαβάζουν μόνο τον εαυτό τους. Γι’ αυτούς το να είσαι δίκαιος ισοδυναμεί με αδυναμία και να το συγκρίνεις, με ακρίβεια και αμεροληψία, σημαίνει ότι δεν είσαι εκλεκτός. Ο Σατανάς του Μίλτον, αρχέτυπο του μοντέρνου ποιητή στην πιο ισχυρή του μορφή, γίνεται αδύναμος, όταν σκέφτεται και συγκρίνει, πάνω στο Όρος Νιφάτης, κι έτσι αρχίζει εκείνη τη διαδικασία πτώσης που κορυφώνεται στον Ξανακερδισμένο Παράδεισο*, τελειώνοντας σαν αρχέτυπο του μοντέρνου κριτικού στην ασθενή του μορφή.
*
(*)John Milton, Paradise Regained (1671).
*
«Ο Μπλουμ δεν θέλησε απλώς να προτείνει μια ερμηνεία του ποιητικού φαινομένου αλλά να οργανώσει ένα ερμηνευτικό σύστημα που η καθολικότητά του να διαθέτει την εγκυρότητα και την αυτοτέλεια ενός θρησκευτικού ποιήματος ή (που είναι το ίδιο πράγμα) μιας θρησκευτικής αίρεσης. Συνδύασε λοιπόν εύστοχα ανόμοιες θεωρητικές προσεγγίσεις και συγχρόνισε με αξιοθαύμαστη μαεστρία σκοτεινές κοσμολογίες και αντίθετες μεθοδολογίες, με απώτερο στόχο την ανάδυση μιας «πρακτικής κριτικής» που να διαθέτει τη γοητεία του μοναδικού και τη δύναμη του διαφορετικού.» (Από την Εισαγωγή του Δ. Δημηρούλη).
«Ο Μπλουμ αψήφησε τις ορθοδοξίες που κυριαρχούν σε αυτό το χώρο κι έδειξε ότι προτιμά να ακολουθεί τον δικό του δρόμο. Το ίδιο το σχήμα των πραγμάτων, που βασίζονται σε όρους όπως αιτία, αποτέλεσμα, κέντρο και νόημα, τίθεται υπό ερώτηση. Βάζοντας ένα τέτοιο ερώτημα το βιβλίο του Μπλουμ ίσως είναι πολύ πιο ανατρεπτικό, σε σχέση με την παράδοση, απ’ ό,τι ισχυρίζεται. […] Το νήμα αυτού του στοχασμού οδήγησε τον Μπλουμ βαθιά μέσα στον δικό του λαβύρινθο. Πιθανώς να αποδειχθεί ότι ο Χάρολντ Μπλουμ υπήρξε, στην κατανόηση των σχημάτων της παρανάγνωσης, καθώς και στην κατανόηση του ρομαντισμού, πιο μπροστά από τον καθένα μας.» (Paul De Man)
[Harold Bloom, Η αγωνία της επίδρασης, μια θεωρία για την ποίηση. Εισαγωγή, μετάφραση, σημειώσεις: Δημήτρης Δημηρούλης, εκδόσεις Άγρα
***
Ο Harold Bloom, ο κορυφαίος ίσως κριτικός φιλόλογος της εποχής που θεμελίωσε τον Δυτικό Κανόνα, δηλαδή το σύνολο των βιβλίων που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της δυτικής σκέψης, πέθανε χθες Δευτέρα 14.10.2019 σε νοσοκομείο στο New Haven. Ήταν 89 ετών.
