άσκηση
14/03/2019 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο άσκηση
[1]
Ο ήλιος προσπαθεί να κρυφτεί, κρύβεται για λίγο αλλά παραμένει ορατός, κι υπάρχει ένα βαθυκόκκινο που πλημμυρίζει τα πάντα -ορατό μόνο· όταν το βγάλεις από το νου.
[β’ δημοσίευση]
[molotov cocktail is good ·
13/03/2019 § Σχολιάστε
Ζούμε ανάμεσά τους
Ήταν 5 Μαΐου του 2010. Εν μέσω επεισοδίων, 3 άτομα με καλυμμένα τα χαρακτηριστικά τους έσπασαν το τζάμι της εισόδου στη Marfin Bank στην οδό Σταδίου 23, πέταξαν μέσα μία μολότωφ και αμέσως μετά ένα μπουκάλι με βενζίνη, με αποτέλεσμα να ξεσπάσει φωτιά στο κτίριο. Οκτώ εργαζόμενοι βρίσκονταν εκείνη την ώρα μέσα στο κατάστημα της τράπεζας. Οι πέντε κατάφερνα να βγουν σώοι, αλλά με αναπνευστικά προβλήματα, ενώ τρία άτομα εγκλωβίστηκαν μέσα. Όπως διαπιστώθηκε, οι τρεις που δεν κατάφεραν να βγουν έξω εγκαίρως, πέθαναν από ασφυξία που προκλήθηκε από τις αναθυμιάσεις και τον πυκνό καπνό που είχε τυλίξει όλο το κτίριο.
Η Παρασκευή Ζούλια (35 ετών), η Αγγελική Παπαθανασοπούλου (32 ετών και εγκυμονούσα) και ο Επαμεινώνδας Τσακάλης (36 ετών) ήταν οι τρεις άνθρωποι που έχασαν τη ζωή τους. Όπως έγινε γνωστό, ο άνδρας βρέθηκε νεκρός στο κλιμακοστάσιο μεταξύ πρώτου και δευτέρου ορόφου. Η μία γυναίκα σε γραφείο του δευτέρου ορόφου, ενώ η τελευταία κοντά στο μπαλκόνι.
Σύμφωνα με τον ιατροδικαστή, Φίλιππο Κουτσάφτη, τα αίτια του θανάτου των τριών ανθρώπων ήταν η εισπνοή καπνού και τοξικών αερίων. [lifo.gr]
Ζούν ανάμεσά μας
[υποψήφιοι που ζούνε ανάμεσά μας
13/03/2019 § Σχολιάστε
Μυρσίνη Λοΐζου, κόρη του Μάνου Λοΐζου στο twitter στις 25.4.2015
Στο ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ στις Ευρωεκλογές.
Ζούμε ανάμεσά τους.
[Rainer-Maria Rilke: Η επιστροφή του ασώτου ·
12/03/2019 § Σχολιάστε
«Δεν γνωρίζουμε αν παρέμεινε·
ξέρουμε μόνο πως επέστρεψε.»
«Θα είναι δύσκολο για κάποιον να με πείσει πως η ιστορία του Ασώτου δεν είναι ο θρύλος κάποιου που δεν ήθελε να αγαπηθεί. Όταν ήταν παιδί όλοι τον αγαπούσαν στο σπίτι του. Μεγάλωσε μη γνωρίζοντας τίποτ’ άλλο, γιατί είχε συνηθίσει την τρυφερότητα της καρδιάς τους.
Όμως το αγόρι ήθελε να απαλλαγεί από τις συνήθειές του. Δεν μπορούσε να το πει, αλλά, ακόμα και όταν τριγυρνούσε όλη την ημέρα, δεν ήθελε να τον ακολουθούν ούτε τα σκυλιά, επειδή κι αυτά του έδειχναν αγάπη […]
Πολύ αργότερα θα θυμηθεί πόσο αποφασισμένος ήταν εκείνη την εποχή να μην αγαπήσει ποτέ, για να μην φέρει κανέναν στη φοβερή θέση να αγαπηθεί. […]
Η εσωτερική του γαλήνη ήταν τόσο μεγάλη που αποφάσισε να ολοκληρώσει αναδρομικά όλα εκείνα που δεν μπόρεσε παλιότερα να πραγματοποιήσει, γι’ αυτό τα είχε αφήσει να περιμένουν. Αναπόλησε προπάντων τα παιδικά του χρόνια, που όσο πιο πολύ τα έφερνε στο νου του τόσο πιο ημιτελή του φαίνονταν• όλες του οι αναμνήσεις είχαν την ασάφεια των προαισθημάτων και, επειδή ανήκαν στα περασμένα, έμοιαζαν λες και ήταν σχεδόν μελλοντικές. Για να τα επεξεργαστεί όλα αυτά σε μεγάλο βάθος, πήρε την απόφαση να επιστρέψει ως ξένος στο σπίτι του. Δεν γνωρίζουμε αν παρέμεινε· ξέρουμε μόνο πως επέστρεψε.»
*
[Rainer-Maria Rilke, Οι Σημειώσεις του Μάλτε Λάουριντς Μπρίγκε, εκδόσεις Κίχλη, via politeianet]
