[έργα ως κοινωνικό άθροισμα·
06/07/2018 § Σχολιάστε
«Το έργο που παράγουν οι μύες ενός πολίτη, ο οποίος ολόκληρη τη μέρα τραβά ήσυχα το δρόμο του, είναι σημαντικά μεγαλύτερο από εκείνο ενός αθλητή που μια φορά την ημέρα σηκώνει ένα τεράστιο βάρος· το έχει αποδείξει και η Φυσιολογία· επομένως και τα μικρά καθημερινά έργα ως κοινωνικό άθροισμα και λόγω της ικανότητάς τους να αθροίζονται φέρνουν στον κόσμο πολύ μεγαλύτερη ενέργεια απ’ ό,τι οι ηρωικές πράξεις· μάλιστα, το ηρωικό έργο φαίνεται κυριολεκτικά μικροσκοπικό, σαν κόκκος άμμου που εναποτίθεται με τεράστια αυταπάτη πάνω σ’ ένα βουνό. Αυτή η σκέψη του άρεσε».
[Ρόμπερτ Μούζιλ, Ο άνθρωπος χωρίς ιδιότητες, μτφρ. Τούλα Σιέτη, εκδόσεις Οδυσσέας 1992
[Το κλάμα για την Απάτη του Ναι/Όχι ·
05/07/2018 § Σχολιάστε
Πριν από τρία χρόνια γεννήθηκε το πολιτικό τέρας.
Ηταν η ημέρα του δημοψηφίσματος και η περίοδος του «ή τους τελειώνουμε ή μας τελειώνουν». Η Μπέτυ Μπαζιάνα μπορεί κάποια στιγμή να κλάψει σήμερα.
Photo ©CreativeProtagon/Protagon.gr
Διαβάστε επίσης: Επέτειος της απάτης του δημοψηφίσματος ΝΑΙ/ΟΧΙ όπου ακόμα και το ψηφοδέλτιο ήταν Απάτη
[Διάλογος για ένα διάλογο·
04/07/2018 § Σχολιάστε
Α: Απορροφημένοι από μια συζήτηση περί αθανασίας, είχαμε αφήσει να νυχτώσει χωρίς ν’ ανάψουμε τη λάμπα. Τα πρόσωπά μας δεν τα βλέπαμε. Με μιαν αδιαφορία και μια γλυκύτητα πιο πειστικές από το πάθος, η φωνή του Μασεδόνιο Φερνάντες έλεγε και ξανάλεγε πως η ψυχή είναι αθάνατη. Με διαβεβαίωνε πως ο θάνατος του σώματος είναι εντελώς ασήμαντος, αν όχι το πιο μηδαμινό πράγμα που μπορεί να συμβεί σ’ έναν άνθρωπο. Εγώ έπαιζα με το σουγιά του Μασεδόνιο· τον άνοιγα και τον έκλεινα. Ένα ακορντεόν εκεί κοντά δε σταματούσε να παίζει την «Cumparsita», αυτή την παταγώδη μπαρούφα που αρέσει σε πολλούς γιατί τους είπαν ψέμματα πως είναι παλιά. Πρότεινα στον Μασεδόνιο ν’ αυτοκτονήσουμε, για να συζητήσουμε με την ησυχία μας.
Ω (ειρωνικά): Υποπτεύομαι, όμως, πως εντέλει δεν το απαφασίσατε.
Α (όλο μυστικοπάθεια): Ειλικρινά, δεν θυμάμαι αν εκείνη τη νύχτα αυτοκτονήσαμε.
[Χόρχε Λούις Μπόρχες, από τη συλλογή Ο ποιητής (1960), από Άπαντα τα Πεζά ΙΙ, μτφρ., Αχιλλέας Κυριακίδης, Πατάκης
[On mists in idleness·
29/06/2018 § Σχολιάστε
John Keats (1795-1821)
The Human Seasons
Four Seasons fill the measure of the year;
There are four seasons in the mind of man:
He has his lusty Spring, when fancy clear
Takes in all beauty with an easy span:
He has his Summer, when luxuriously
Spring’s honied cud of youthful thought he loves
To ruminate, and by such dreaming high
Is nearest unto heaven: quiet coves
His soul has in its Autumn, when his wings
He furleth close; contented so to look
On mists in idleness—to let fair things
Pass by unheeded as a threshold brook.
He has his Winter too of pale misfeature,
Or else he would forego his mortal nature.
