αγριμολογος

[το μίσος για τη χαρά της ζωής·

25/06/2025 § Σχολιάστε

Ζητήματα ελευθερίας

«Η υποχρεωτική χιτζάμπ δεν είναι ένα κομμάτι ύφασμα, είναι ο βασικός στυλοβάτης της θρησκευτικής μας δικτατορίας. Είναι το πιο ορατό σύμβολο καταστολής, είναι το Τείχος του Βερολίνου του καθεστώτος: αν το πετάξουμε, το καθεστώς θα πέσει».

Μασίχ Αλινετζάντ

[…]

«Πάρτε για παράδειγμα τη χιτζάμπ. Ίσως εμείς οι δυτικοί δεν μαθαίναμε ποτέ τη διάκριση ανάμεσα στην μπούρκα, το νικάμπ, το τσαντόρ και τη χιτζάμπ (τέσσερις μορφές γυναικείας ενδυμασίας που υποδηλώνουν την ισλαμική ταυτότητα) εάν τα ίδια τα ισλαμικά κράτη δεν φρόντιζαν να μας ενημερώσουν για την τόσο ολέθρια, ενίοτε θανάσιμη σημασία της. Η χιτζάμπ είναι το πιο casual πέπλο από τα τέσσερα: δεν σκεπάζει και τα μάτια όπως η μπούρκα, δεν αφήνει μόνο τα μάτια όπως το νικάμπ. Η ιρανική κυβέρνηση επιτρέπει να κυκλοφορεί μια γυναίκα στο δρόμο χωρίς μπούρκα, νικάμπ ή τσαντόρ, αλλά όχι και χωρίς χιτζάμπ. Η Ιρανή Μασίχ Αλινετζάντ έχει την εξωφρενική άποψη ότι δεν θα έπρεπε σε καμία κυβέρνηση να πέφτει λόγος για το πώς θα ντύνονται οι πολίτες της. Γι’ αυτό διαμένει σε άγνωστη διεύθυνση, σε αμερικανικό έδαφος, υπό την 24ωρη προστασία του FBI. Για ένα κομμάτι ύφασμα».

[…]

Αυτά έγραφα στα «Νέα», μεταξύ πολλών άλλων, ακριβώς πριν από τρία χρόνια. Τότε –και ειδικά στη Γαλλία- έβραζε ο δημόσιος διάλογος εάν θα έπρεπε να επιτρέπεται στα σχολεία να φορούν οι μαθητές ή/και οι δάσκαλοί τους κάτι –ένα ρούχο ή ένα σύμβολο- που να υποδηλώνει ευθέως τη θρησκευτική τους ταυτότητα. Η Γαλλία, με μεγάλη παράδοση εκκοσμίκευσης, ήδη από την Επανάσταση του 1789 (οι εξεγερμένοι, ως γνωστόν, δεν δίστασαν να καταργήσουν ακόμη και τη χριστιανική χρονολόγηση), είχε ιδιαίτερη ευαισθησία σε ένα τύποις «δικαίωμά» σου –«γιατί να μην μπορώ να φοράω ό,τι θέλω;»- που θα μπορούσε όμως να εκληφθεί και ως «πισωγύρισμα» σε εποχές όπου η θρησκευτική ταυτότητα ήταν η απαραβίαστη «κόκκινη γραμμή» ανάμεσα στους ανθρώπους και ο υψηλότερος φράκτης διαχωρισμού μεταξύ των «δικών μας» και των «άλλων».

Εντέλει η Γαλλία αποφάσισε να μην επιτρέψει τα οιαδήποτε «θρησκευτικά σύμβολα» τόσο στους μαθητές της, όσο και στους αθλητές της. Όταν εκπροσωπείς τα εθνικά χρώματα της Γαλλίας, δεν μπορείς να επιδεικνύεις ταυτόχρονα δημοσίως το αν είσαι χριστιανός, μουσουλμάνος ή εβραίος. Βεβαίως, η Γαλλία –εάν ήθελε να είναι απολύτως συνεπής με τον εαυτό της- θα έπρεπε να απαγορεύσει τη χρήση των «θρησκευτικών συμβόλων» επί του εδάφους της από όλες τις εθνικές αθλητικές ομάδες αδιακρίτως, αλλά τότε είναι εξαιρετικά αμφίβολο εάν το Παρίσι θα αναλάμβανε τη διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων του 2024 και, ακόμη και αν την αναλάμβανε, εάν θα επιβίωνε η διεξαγωγή από το μποϊκοτάζ μιας σειράς ισλαμικών χωρών. Έτσι φθάσαμε στο γκροτέσκο σημείο μια γαλλίδα μουσουλμάνα να φοράει το μπικίνι της και να αγωνίζεται απέναντι σε μια αιγύπτια μουσουλμάνα που φοράει μια παραλλαγή ολόσωμης χιτζάμπ, κάτι ανάμεσα σε στολή βατραχανθρώπου και μαχητή νίντζα. Δεν ξέρω ποια από τις δύο λυπηθήκατε περισσότερο, αλλά ένα μονάχα θα σας πω: στους εξωγήινους δεν πρέπει να κάναμε καθόλου καλή εντύπωση, τουλάχιστον όσον αφορά τη διανοητική μας ευστάθεια.

Είναι ανάγκη λοιπόν να επανέλθουμε στα λόγια της Μασίχ Αλινετζάντ προτού αρχίσει όλος ο γαλαξίας να μας παίρνει με τις λεμονόκουπες. Μια χώρα όπως η Γαλλία, ανεκτική πέραν πάσης αμφιβολίας, γιατί τόσο επίμονα «κλωτσάει» στο δικαίωμα της χιτζάμπ; Μήπως επειδή ακριβώς αρνείται να αναγνωρίσει ως «δικαίωμα» κάτι που –κατά την Αλινετζάντ- δεν είναι παρά ο «στυλοβάτης μιας θρησκευτικής δικτατορίας» και το «πιο ορατό σύμβολο καταστολής»; Έχουμε τρελαθεί τελείως; Υπάρχει έστω κι ένας, ακόμη και ανάμεσα στους πιο άδολους και αγνούς δικαιωματιστές, που να πιστεύει ότι ρούχα τόσο εχθρικά προς το σώμα των γυναικών, που εκφράζουν τόσο ανοιχτά το μίσος και την απέχθεια προς την ίδια τη χαρά της ζωής, τα επιλέγουν οικεία βουλήσει εκατομμύρια δύσμοιρες στην Αίγυπτο, στο Ιράν, στο Πακιστάν, στο Αφγανιστάν ή στη Σαουδική Αραβία; Πως έτσι και αύριο το πρωί έσπαγε ο διάολος το ποδάρι του κι επιτρεπόταν σε αυτές τις γυναίκες να κυκλοφορούν στους δρόμους με ρούχα της δικής τους ελεύθερης επιλογής, θα θησαύριζαν οι οίκοι μόδας που θα μοσχοπουλούσαν μπούρκες, τσαντόρ και νικάμπ; Τι δικαίωμα είναι αυτό; Δικαίωμα στην εθελοδουλία ή δικαίωμα στην ηλιθιότητα;

✳︎

[©Πέτρος Τατσόπουλος «The TOC» 5 Αυγούστου 2024 >>>Fcbk >>>

◉

[οι Επαγγελματίες_6: ΚΚΕ·

24/06/2025 § Σχολιάστε

Το ίδιο επαναλαμβανόμενο σύνθημα
συνεχώς από το 1974

Ριζοσπάστης 24.6.25 »»»

✳︎

Διαβάστε τa μέρη [_1] [_2] [_3] [_4] [_5]

◉

[Εκτελέστηκαν στο Ιράν. Συμμετείχαν στις διαδηλώσεις για τον θάνατο της Μαχσά Αμινί·

23/06/2025 § Σχολιάστε

Ζητήματα Ελευθερίας

Πριν 2 χρόνια… στις 19.05.2023

Ιράν: Εκτελέστηκαν τρεις άνθρωποι που συμμετείχαν στις διαδηλώσεις για τον θάνατο της Μαχσά Αμινί

H Μαχσά Αμινί, μια 22χρονη κουρδικής καταγωγής Ιρανή, πέθανε τρεις ημέρες μετά τη σύλληψή της από την αστυνομία ηθών επειδή δεν φορούσε σωστά τη μαντίλα.

Τρεις άνδρες, οι οποίοι είχαν καταδικαστεί στην εσχάτη των ποινών στο Ιράν για ανάμιξη στον θάνατο μελών των δυνάμεων της τάξης στη διάρκεια των διαδηλώσεων που είχαν ξεσπάσει πέρυσι στη χώρα μετά τον θάνατο της Μαχσά Αμινί, εκτελέστηκαν σήμερα, ανακοίνωσε η δικαστική αρχή.

Ο Ματζίντ Καζεμί, Σαλέχ Μιρχασεμί και Σαΐντ Γιαγουμπί κρίθηκαν ένοχοι για «μοχαρεμπέχ» («πόλεμο εναντίον του Θεού») και επειδή είχαν στην κατοχή τους ένα όπλο κατά τη διάρκεια διαδήλωσης στο Ισφαχάν (κεντρικό Ιράν), σύμφωνα με τον ιστότοπο του πρακτορείου ειδήσεων της ιρανικής δικαιοσύνης Mizan Online.

Οι τρεις άνδρες είχαν συλληφθεί τον περασμένο Νοέμβριο και καταδικάστηκαν σε θάνατο τον Ιανουάριο. Επίσης κρίθηκαν ένοχοι για συμμετοχή σε «παράνομες ομάδες που είχαν πρόθεση να πλήξουν την ασφάλεια της χώρας και για συμπαιγνία που οδήγησε σε εγκλήματα κατά της εσωτερικής ασφαλείας», πρόσθεσε το Mizan.

«Σύμφωνα με τις αποδείξεις και τις δηλώσεις των κατηγορουμένων, τα πυρά (πυροβόλου όπλου) αυτών των τριών προσώπων οδήγησαν στο μαρτύριο τρία μέλη των δυνάμεων ασφαλείας», πρόσθεσε το Mizan Online.

Το Ιράν συγκλονίζεται από ένα κίνημα αμφισβήτησης μετά το θάνατο, στις 16 Σεπτεμβρίου 2022, της Μαχσά Αμινί, μιας 22χρονης κουρδικής καταγωγής Ιρανής, τρεις ημέρες μετά τη σύλληψή της από την αστυνομία ηθών που την κατηγόρησε ότι δεν φορούσε τη μαντίλα με τον τρόπο που προβλέπεται από τις αρχές.

Το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών κάλεσε χθες, Πέμπτη, το Ιράν να μην προχωρήσει στην εκτέλεση των τριών, οι οποίοι είχαν απευθυνθεί την προηγουμένη στην κοινή γνώμη με χειρόγραφο σημείωμά τους στο οποίο έγραφαν: «Μην τους αφήσετε να μας σκοτώσουν».

Σύμφωνα με τη Διεθνή Αμνηστία, το Ιράν εκτελεί περισσότερους καταδίκους από οποιαδήποτε άλλη χώρα, με εξαίρεση την Κίνα.

[Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ, AFP, Reuters via Kathimerini.gr

[πως χτίσανε τόσα δωμάτια τόσα βιβλία τραγικά ·

20/06/2025 § Σχολιάστε

Μίλτος Σαχτούρης (1919-2005)

Ο σωτήρας

Μετρῶ στὰ δάχτυλα τῶν κομμένων χεριῶν μου
τὶς ὦρες ποὺ πλανιέμαι στὰ δώματα αὐτὰ τ᾿ ἀνέμου
δὲν ἔχω ἄλλα χέρια ἀγάπη μου κι οἱ πόρτες
δὲ θέλουνε νὰ κλείσουν κι οἱ σκύλοι εἶναι ἀνένδοτοι
Μὲ τὰ γυμνά μου πόδια βουτηγμένα στὰ βρώμια αὐτὰ νερὰ
μὲ τὴ γυμνὴ καρδιά μου ἀναζητῶ (ὄχι γιὰ μένα)
ἕνα γαλανὸ παράθυρο
πῶς χτίσανε τόσα δωμάτια τόσα βιβλία τραγικὰ
δίχως μιὰ χαραμάδα φῶς
δίχως μιὰ ἀναπνοὴ ὀξυγόνου
γιὰ τὸν ἄρρωστο ἀναγνώστη
Ἀφοῦ κάθε δωμάτιο εἶναι καὶ μιὰ ἀνοιχτὴ πληγὴ
πῶς νὰ κατέβω πάλι σκάλες ποὺ θρυμματίζονται
ἀνάμεσα ἀπ᾿ τὸ βοῦρκο πάλι καὶ τ᾿ ἄγρια σκυλιὰ
νὰ φέρω φάρμακα καὶ ρόδινες γάζες
κι ἂν βρῶ τὸ φαρμακεῖο κλειστὸ
κι ἂν βρῶ πεθαμένο τὸ φαρμακοποιὸ
κι ἂν βρῶ τῇ γυμνὴ καρδιά μου στὴ βιτρίνα τοῦ φαρμακείου
Ὄχι ὄχι τέλειωσε δὲν ὑπάρχει σωτηρία
Θὰ μείνουν τὰ δωμάτια ὅπως εἶναι
μὲ τὸν ἄνεμο καὶ τὰ καλάμια του
μὲ τὰ συντρίμια τῶν γυάλινων προσώπων ποὺ βογγᾶνε
μὲ τὴν ἄχρωμη αἱμορραγία τους
μὲ χέρια πορσελάνης ποὺ ἁπλώνονται σὲ μένα
μὲ τὴν ἀσυχώρετη λησμονιὰ
Ξέχασαν τὰ δικά μου σάρκινα χέρια ποὺ κόπηκαν
τὴν ὥρα ποὺ μετροῦσα τὴν ἀγωνία τους

✳︎

Ο οὐρανός

Πουλιὰ μαῦρες σαΐτες τῆς δύσκολης πίκρας
δὲν εἶν᾿ εὔκολο πράμα ν᾿ ἀγαπήσετε τὸν οὐρανὸ
πολὺ μάθατε νὰ λέτε πὼς εἶναι γαλάζιος
ξέρετε τὶς σπηλιές του τὸ δάσος τοὺς βράχους του;
ἔτσι καθὼς περνᾶτε φτερωτὲς σφυρίχτρες
ξεσκίζετε τὴ σάρκα σας πάνω στὰ τζάμια του
κολλοῦν τὰ πούπουλά σας στὴν καρδιά του
Καὶ σὰν ἔρχεται ἡ νύχτα μὲ φόβο ἀπ᾿ τὰ δέντρα
κοιτᾶτε τ᾿ ἄσπρο μαντίλι τὸ φεγγάρι του
τὴ γυμνὴ παρθένα ποὺ οὐρλιάζει στὴν ἀγκαλιά του
τὸ στόμα τῆς γριᾶς μὲ τὰ σάπια τὰ δόντια του
τ᾿ ἄστρα μὲ τὰ σπαθιὰ καὶ μὲ τοὺς χρυσοὺς σπάγγους
τὴν ἀστραπὴ τὸν κεραυνὸ τὴ βροχή του
τὴ μακριὰ ἡδονὴ τοῦ γαλαξία του

[Στάχτες >>>