[Είχε λευκά σημάδια η αγάπη·
19/07/2025 § Σχολιάστε
Νίκος Καροῦζος (1926-1990)
Ποίημα στὸ μαγνητόφωνο
Χορό της νύχι ἂς ὦ φῶτα ἠχηρὰ
θαυμάσιο βράδυ
ὁ ἔγχρωμος θόρυβος τῆς πόλεως
τὴ μοναξιά μου διαιροῦσε πότε κίτρινη
πορτοκαλένια κυανὴ καὶ τώρα κόκκινη
βάφοντας πράσινο τὸ περπάτημα.
Εἶχε λευκὰ σημάδια ἡ ἀγάπη.
Στόπ. Ἐπιστροφή.
Εἶχε λευκὰ σημάδια τοῦ κόσμου ἡ ταραχή.
Τὰ νέφη ἀόρατα.
Ὄχι.
Στὶς ἐρημιὲς τοῦ φεγγαριοῦ μέσ᾿ στὰ κλήματα
μαρμαίρει ὁ ἄγγελος ἐνῶ
γελιέται ὁ θάνατος καὶ ἡ νύχτα
διασκεδάζει μὲ διάττοντες.
Ὄχι, ὄχι.
Ὁ χρόνος πλησιάζει τὰ ὁράματα
νυχοπατώντας.
Ἀπληστία!
Ἔπρεπε νὰ βυθίσω περισσότερο
τὴ θλίψη μέσα στὴν ψυχή μου.
Ὄχι.
Στολίζει τὴν ἔκταση ὁ γρύλος.
Ἡ νύχτα κατεβαίνει τὴ σκάλα τοῦ σκοταδιοῦ
κάθεται στὸν ἔρωτα τῆς Μαίρης.
Ἔρημες ἀναπνέουν στοὺς κήπους οἱ προτομὲς
Στόπ. Ὅλα σβήνονται.
Θέλω νὰ βγῶ ἀπ᾿ τὶς λέξεις
βαρέθηκα.
Ν᾿ ἀκούω καλύτερα στὸ ἀπέναντι μπαλκόνι
τί λένε οἱ δυὸ μόνιμες γριὲς
ποὺ κάθονται μὲ τὶς ὦρες.
◉
[gravibus verbis_[XL]: Οι Στεφανουά κάνουν γιόγκα
18/07/2025 § 3 Σχόλια
Στέφανος: «Πάρτε το χαλάκι σας και ελάτε»
✳︎
διαβάστε τα μέρη [i] – [ii] – [iii] – [iv] – [v] – [vi] – [vii] – [viii] – [ix] – [x] – [xi] – [xii] – [xiii] – [xiv] – [xv] – [xvi] – [xvii] – [xviii] – [xix] – [xx] – [xxi] – [xxii] – [xxiii] – [xxiv] – [xxv] – [xxvi] ― [xxvii] ― [xxviii] – [xxix] – [xxx] – [xxxi] – [xxxii] – [xxxiii] – [xxxiv] – [xxxv] – [xxxvi] – [xxxvii] – [xxxviii] – [xxxix] – [
◉
[αλλοτινά: 1962-63
16/07/2025 § Σχολιάστε
Σεζόν 1962-63 / 03 -12-1962 (10η Αγωνιστικη) Γηπεδο Λεωφόρου Αλεξανδρας
ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΣ – ΠΑΟΚ 2-1
(16′ Μίμης Δομάζος , 24′ Γιάννης Γιακουμής ,58′ Ανδρέας Παπαεμμανουήλ)
Εισιτήρια – 24.229
Φωτό – Ο Μίμης Δομάζος ανοίγει το Σκορ στο 16′ λεπτό και πανηγυρίζει με τον Τάκη Λουκανίδη
◉
Όλα τα «αλλοτινά» >>>
[She Walks in Beauty·
16/07/2025 § Σχολιάστε
Lord Byron (1788-1824)
She walks in beauty, like the night
Of cloudless climes and starry skies;
And all that’s best of dark and bright
Meet in her aspect and her eyes:
Thus mellowed to that tender light
Which Heaven to gaudy day denies.
One shade the more, one ray the less,
Had half impaired the nameless grace
Which waves in every raven tress,
Or softly lightens o’er her face;
Where thoughts serenely sweet express
How pure, how dear their dwelling-place.
And on that cheek, and o’er that brow,
So soft, so calm, yet eloquent,
The smiles that win, the tints that glow,
Bt tell of days in goodness spent,
A mind at peace with all below,
A heart whose love is innocent!











