αγριμολογος

[Το λούμπεν είναι εδώ·

19/06/2017 § Σχολιάστε

Η ευτέλεια του πολιτικού πολιτισμού
Όλοι αυτοί είναι υπουργοί ενός πρωθυπουργού που ασφαλώς τον χαρακτηρίζουν α π ο λ ύ τ ω ς

Το λούμπεν ήρθε για να μείνει

Η γλώσσα του περιθωρίου, η γλώσσα της αδιαβάθμητης ανόδου, η γλώσσα των προσωπικών απωθημένων, η γλώσσα της αυτοϊκανοποίησης, έγινε κοινό εκφραστικό εργαλείο για κάποιους που ούτε στα όνειρά τους δεν φαντάστηκαν ότι θα γευτούν εξουσία. Και τώρα την επιβάλλουν στη δημόσια σφαίρα

[…]Αν ζούσε σήμερα ο Γιαννόπουλος θα κατατασσόταν άνετα στους κόσμιους την πολιτικής ζωής, όπου ήδη υπάρχει ο κ. Λεβέντης. Και το κακό είναι ότι αυτός ο διαχωρισμός δεν γίνεται καν. Το λούμπεν έχει γίνει κανονικότητα. Σήμερα μπορεί ένα υπουργός να ανεβάζει στον λογαριασμό του γραβάτες με φαλλούς και να θεωρείται αστείο. Να αναδημοσιεύει άλλος υπουργός τη φράση «στ’ αρχίδια μας» για μέχρι τότε συνεργάτη του κρατικό λειτουργό και να είναι λαθάκι. Να επιτίθεται καθημερινά άλλος υπουργός στους πολιτικούς του αντιπάλους με ανορθόγραφα υβριστικά παραληρήματα, ποταμούς μείγματος μίσους και τεστοστερόνης και αυτό να θεωρείται καθημερινότητα. […] Oλοι αυτοί είναι υπουργοί ενός ανθρώπου που ασφαλώς τον χαρακτηρίζουν απολύτως. Ενός ανθρώπου που συνομιλεί με ηγέτες του κόσμου σε στάση βαρύμαγκα καφενόβιου, που στέκεται στους εθνικούς ύμνους σαν να περιμένει το τρόλεϊ, που μιλά στη Βουλή σαν πολιτικό κουτσαβάκι. Που κάνει αστεία του είδους «μη διαβάζετε εφημερίδες για να βρείτε την υγειά σας» , «αφού το πρόβλημα των προσφύγων είναι καθολικό, φέραμε τον προκαθήμενο των Καθολικών», και πολλά άλλα, κρύα μεν αλλά απολύτως ενδεικτικά ότι ποτέ δεν απέκτησε συναίσθηση του ρόλου που του ανατέθηκε και των προβλημάτων που διαχειρίζεται.[…] Τα κινήματα «δεν πληρώνω», οι μούντζες των μαθητών στις παρελάσεις, οι προπηλακισμοί, τα γιαουρτώματα και η βία κατά πολιτικών αντιπάλων, πάντα εβρισκαν μια κουβέντα συμπάθειας και κατανόησης από τους σημερινούς κυβερνήτες. Το λούμπεν είχε βαπτισθεί κοινωνικός αγώνας. Ετσι μετά φάνηκε πολύ φυσιολογικό να είναι Πρόεδρος της Βουλής κάποια που πέρασε τους θεσμούς πριονοκορδέλα χάριν της διαρκούς προσωπικής της προβολής, να είναι υπουργός κάποιος που παρότρυνε να λιντσαριστεί δήμαρχος ή να πέσουν στα τέσσερα οι βουλευτές της αντιπολίτευσης, να είναι σύμβουλος του Πρωθυπουργού ένα «λαϊκό παιδί», φανατικός της Ελένης, που πίστευε ότι η καριέρα είναι χολέρα μέχρι να ξεκινήσει καριέρα στο Μαξίμου.[…]

Η γλώσσα του περιθωρίου, η γλώσσα της αδιαβάθμητης ανόδου, η γλώσσα των προσωπικών απωθημένων, η γλώσσα της αυτοϊκανοποίησης, έγινε ξαφνικά κοινό εκφραστικό εργαλείο για πάρα πολλούς ανθρώπους που ούτε στα όνειρά τους δεν φαντάστηκαν ότι θα γευτούν εξουσία, δημόσιο λόγο και ακροατήριο και φυσικά δεν είχαν καμία υποδομή ή προετοιμασία για αυτό. Και έτσι άγουρη, ανεπεξέργαστη και βίαιη εισέβαλε και κατέλαβε τη δημόσια σφαίρα, υπό τη θαλπωρή και νομιμοποίηση από δύο κόμματα που στο μεταξύ, όντας επίσης ανώριμα, κατέλαβαν την εξουσία. Και με δόσεις που ξεπέρασαν τη μέθοδο του μιθριδατισμού το λούμπεν έγινε κυρίαρχο, κανονικό και αναμενόμενο και πολύ δύσκολα πια θα φύγει.

Διαβάστε το πλήρες κείμενο >> Ε Δ Ω
Εύγε κύριε Πετρουλάκη

[η Αγρυπνία μας προς απάντησή σας·

19/06/2017 § Σχολιάστε

Ο τσοπανάκος που έχασε τα πρόβατά του

Norbert Schaefer: Nun Smoking Cigarette -τροποποιημένη καταλλήλως από τον αγριμολόγο

Ο τσοπανάκος είναι ένα πουλί, που μοιάζει του κότσυφα με βούλες σταχτιές και μακριά μύτη, που διαλέγει πάντα και κάθεται στο ψηλότερο ξερό κλαρί χλωρού δέντρου και κελαηδεί. Το κελάηδημά του είναι σαν το σφύριγμα του τσοπάνη, όταν καλεί τα πρόβατα.
Αυτός ήταν μια φορά τσοπάνος κι είχε σκληρόν αφέντη· μια μέρα πήγε σε μια δουλειά και σά γύρισε δεν ηύρε τα πρόβατά του. Απ’ την λύπη του την πολλή κι απ’ το φόβο του αφέντη του παρακάλεσε το Θεό και τον έκαμε πουλί κι ανεβαίνει ψηλά στα δέντρα, μήπως δει πουθενά τα πρόβατά του και τα καλεί.

Λεπτομερέστερο ρεπορτάζ Ε Δ Ω.
(μετά απολαυστικοτάτων σχολίων)

[εξαίρεση στην καθολική σύμπνοια·

18/06/2017 § Σχολιάστε

Νίκος Φωκάς (Κεφαλλονιά, 1927)

Απ’ το ανοιχτό παράθυρο φτάνει ως εδώ η βοή μιας Αθήνας δίχως όρια, σαν πελώρια ομοφωνία. Έτσι λοιπόν οι διάφοροι ήχοι: δημόσια ψέματα, χάχανα Νεοελλήνων όμοια με χρεμετισμούς αλόγων, λόγοι λαϊκές μουσικές, σαματάς γηπέδων, δελτία ειδήσεων, δελτία χρηματιστηρίου, αναγνώσεις ποιημάτων, συνέδρια, κατά παραγγελία χειροκροτήματα, οργανωμένος ενθουσιασμός, καθημερινά φληναφήματα, νιαουρίσματα κινητών με μοτίβα Μπετόβεν, φωνακλάδικοι στην συνέχεια τηλεφωνικοί μονόλογοι, υλιστικά κραυγαλέα συνθήματα σε πορείες, αγγλικούρες, βρισίδια των δρόμων κ. α. αποκτούν συγχωνευμένοι, ένα επίφοβο, συνεχώς πιο δυσπολέμητο, μέγεθος και μία αδιατάραχτη ολοχρονίς πια διάρκεια ώστε να καταπνίγεται κάθε εορτολόγιο (αρχαίο, χριστιανικό ή άλλο) με τις επιμέρους εορτές του σύμφωνα με τις εποχές του ενιαυτού.

Ταυτόχρονα, μια τέτοια ομοφωνία απαγορεύει στις εξατομικευμένες, ανθρώπινες φωνές πόνου ν’ ακουστούν όσο οξείες και νά΄ναι ή όσο και να στήνει κανένας αυτί.

Κι όμως είναι ώρες που έρχεται από κάποιο απροσδιόριστο βάθος ή απόσταση ένας αντίθετος αχός, εξαίρεση στην καθολική σύμπνοια, κάτι σαν απόπειρα αντίπραξης που εξουσιάζει για δευτερόλεπτα τη σύμμειχτη χλαλοή, κυρίαρχος στιγμιαία πάνω στον βαρύ ρόγχο του πλήθους, που βέβαιο για την ισχύ του δεν ελέγχει τις ηχητικές του αποβολές, όμοια με κοιμισμένο γίγαντα. Ω σίγουρα το ξίφος του Θησέα θα τον πετύχαινε στον ύπνο!

Άραγε τι νά’ναι αυτός ο ήχος; φωνή μοναχική μα βροντερή κάποιου νεότερου ημίθεου που επιστρέφει ή μια ενιαία κραυγή θυμού, τέλεια συντονισμένη, κάποιας συνάθροισης ατόμων; Όπως και να ‘χει, είτε μομφή κατάμονου ήρωα είτε θυμός ανθρώπινου συνόλου, μια λέξη επαναληπτική κυριαρχεί παροδικά, στην ακοή, λέξη ελληνική κι ευκρινής (έστω και παρατονισμένη) μέσα κι ενάντια στη βαριά κι ομόφωνη βοή της γενικής συναίνεσης: άγρια, απελπισμένη, ρυθμική.

2001.

[από τις Στάχτες]

Από το «Έλεύθερο Θέμα», πεζοποιήματα. Εκδόσεις Βιβλιοπωλείο της Εστίας.