[αλλοτινά: Ο Μέγας Κωνσταντίνος ήταν ελαφρώς οξύθυμος·
30/05/2017 § Σχολιάστε
«ΟΚ», του λένε οι Καρθαγενέζοι, «you da man»
Αφιέρωμα: 29η Μαΐου 1453. Η Πόλις εάλω…
Μέγας “N2TAWNEKA” Κωνσταντίνος: ιδρυτής της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, σημαντικότερος στην ιστορία του Χριστιανισμού κι από τον ίδιο τον Χριστό και βέβαια Άγιος της Ορθοδοξίας που εδωσε το όνομά του στο Σημίτη, τον Τσάκωνα, τον Φραντζέσκο και πολλούς ακόμα. Γιατί ήταν Μέγας, όμως;
Απάντηση: επειδή ήξερε να αναγνωρίζει τα λάθη του.
Ο Κωνσταντίνος είχε ένα μπάσταρδο γιο από πριν γίνει Αυτοκράτορας, τον οποίον υπεραγαπούσε. Η γυναίκα του Κωνσταντίνου, Αυτοκράτειρα Φαύστα, του έκανε τρεις γιους αλλά έβλεπε πως το μαγαζί τελικά θα το πάρει ο μπάσταρδος. Την πέφτει ερωτικά στον μπάσταρδο για να τον εκθέσει στον Κωνσταντίνο, εκείνος δεν της κάθεται. Οπότε αποφασίζει να το πιάσει αλλιώς: Κώστα, του λέει του Μέγα, ο γιος σου πήγε να με βιάσει. Ε, να τον σκοτώσω τότε, λέει αυτός.
Και τον σκοτώνει.
Περνάει λίγος καιρός και εξιχνιάζεται η σκευωρία: Κυρ-Κώστα το μαλάκισες, του λένε. Η κυρά σου την έστησε τη δουλειά. Ε, να την σκοτώσω τότε λέει αυτός (βλ. “Μέγας που αναγνωρίζει λάθη”) – και πνίγει τη γυναίκα του μέσα σε βραστό νερό.
Μετά από αυτά όπως είναι φυσικό ακολούθησε μια περίοδο awkwardness στα οικογενειακά τραπέζια, η οποία λύθηκε όταν ο αδερφός της Φαύστας συνωμότησε για να του φάει το θρόνο και ξεσήκωσε διάφορες περιοχές της Αυτοκρατορίας εναντίον του, με βασικότερη την Καρθαγένη της σημερινής Ισπανίας. Για να μην αποσταθεροποιηθεί το αναπτυξιακό του πρόγραμμα, ο Κωνσταντίνος έκοψε το κεφάλι του κουνιάδου του και το έστειλε με κούριερ στην Καρθαγένη.
“ΟΚ”, του λένε οι Καρθαγενέζοι, “you da man”.
[luben tv via Ελεύθερη Έρευνα]
Διαβάστε: Η Αυτοκράτειρα Ζωή Ήταν το Μεγαλύτερο Κούγκαρ της Ορθοδοξίας
[αλλοτινά: Η Αυτοκράτειρα Ζωή Α’ η Πορφυρογέννητη·
29/05/2017 § Σχολιάστε
Η Αυτοκράτειρα Ζωή Ήταν το Μεγαλύτερο Κούγκαρ της Ορθοδοξίας
Αφιέρωμα: 29η Μαΐου 1453. Η Πόλις εάλω…
Εκτός από τα ξεκοιλιάσματα όμως, το Βυζάντιο υπερτερούσε του Game of Thrones και στο σεξ. Πρώτη μεταξύ ίσων στο συγκεκριμένο σπορ ήταν η Αυτοκράτειρα Ζωή Α’ η Πορφυρογέννητη, η οποία ήταν η μόνη νόμιμη διάδοχος του θρόνου, δηλαδή όποιος την παντρευόταν γινόταν Αυτοκράτορας, δηλαδή:
– 48 χρονών παντρεύεται τον ξάδερφό της, Ρωμανό τον Τρίτο
– Σε λίγα χρόνια τον δολοφονεί στα ντουζ και παντρεύεται την ίδια μέρα το τεκνό της, έναν επιληπτικό μπάτλερ των ανακτόρων (ο οποίος φυσικά ανακυρήσσεται και αυτοκράτορας, με το όνομα Μιχαήλ ο Τέταρτος)
– Γρήγορα βαριέται τον μπάτλερ, τον στέλνει σε μοναστήρι και παντρεύεται έναν ανιψιό του – ζήτω ο Μιχαήλ ο Πέμπτος!
– Ο ανιψιός λέει “έχει πάει εξήντα χρονών η θείτσα, να τη φάω λάχανο να γίνω μοναδικός άρχων”, η Ζωή το μαθαίνει και επειδή Βυζάντιο είσαι, του ξηγιέται όπως κάθε γυναίκα θα ονειρευόταν να ξηγηθεί σε κάποιον που σχεδιάζει να τη στείλει: διατάζει να τον συλλάβουν, να τον τυφλώσουν και να του κόψουν τον φιρφιρίγκο! Και, επειδή ήταν τόσο καλή στις σχέσεις:
– Παντρεύεται αυτόν που είχε προσπαθήσει να ανατρέψει τον προηγούμενο άντρα της και, εφόσον βρήκε επιτέλους την αγάπη για την οποία μπορεί να κάνει θυσίες, του επιτρέπει να ζήσει στο παλάτι μαζί με την ερωμένη του, ξαδέρφη της πρώην γυναίκας του!
Πέντε Αυτοκράτορες. ΠΕΝΤΕ ΤΥΠΟΙ ΕΓΙΝΑΝ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΙ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΕΣ επειδή μπήκαν ανάμεσα στα κατάλληλα μπούτια.
[luben tv via Ελεύθερη Έρευνα]
[Η τρομολαγνεία (είναι και) Γραμματέας της ΕΣΗΕΑ·
28/05/2017 § Σχολιάστε
«Για να είμαι ξεκάθαρος δεν θα με ενοχλούσε καθόλου αν έσκαγε και μια βόμβα στα πόδια του Στουρνάρα»
(Από την ΕΣΗΕΑ δεν υπήρξε, έως τώρα, καμία αντίδραση…)
[καθαρός λόγος·
27/05/2017 § 1 σχόλιο
Immanuel Kant (1724-1804)
Ο Λόγος, σε όλα του τα επιχειρήματα, πρέπει να υποβάλλεται στην κριτική και δεν μπορεί με καμιά απαγόρευση να επιφέρει ζημιά στην ελευθερία αυτής της ίδιας, χωρίς να ζημιώνει τον ίδιο τον εαυτό του και να επισύρει μιαν επιβλαβή επάνω του υποψία. Εδώ λοιπόν δεν υπάρχει τίποτε τόσο ιερό, που θα επιτρεπόταν να γλιτώσει από την εξεταστική και διεργαστική αυτή διερεύνηση, που δεν γνωρίζει κανένα κύρος του προσώπου. Στην ελευθερία αυτή βασίζεται μάλιστα και η ύπαρξη του Λόγου, που δεν έχει κανένα δικτατορικό κύρος, αλλ’ η απόφανσή του δεν είναι πάντα τίποτε άλλο παρά η σύμπνοια ελευθέρων πολιτών, εκ των οποίων ο καθείς οφείλει να δύναται να εκφράζει χωρίς επιφύλαξη τις αμφιβολίες του και μάλιστα το βέτο του [Ιμμάνουελ Καντ, ‘Η κριτική του καθαρού λόγου’]
Αντιθέτως:
1. Ο υμνητής του ναζισμού Μάρτιν Χάϊντεγκερ: » Η σκέψη αρχίζει μόνον όταν συνειδητοποιήσουμε ότι ο Λόγος, τον οποίο εξυμνούν επί αιώνες, είναι ο πιο αμείλικτος εχθρός της σκέψης» («Ο λόγος του Νίτσε: ‘Ο Θεός είναι νεκρός'»)
2. Και ο πολύς, ο θεοποιημένος από τους εθνικούς μας αριστερούς ‘διανοητές’, μεταμοντέρνος και ολοκληρωτικών αντιλήψεων Μισέλ Φουκώ: «Πώς μπορεί κανείς να μην είναι φασίστας, ακόμη και (ή μάλλον ιδίως) όταν πιστεύει ότι είναι επαναστάτης αγωνιστής; Πώς μπορούμε να αποκαθάρουμε το λόγο μας και τις πράξεις μας, τις καρδιές μας και τις απολαύσεις μας από τον φασισμό; Πώς μπορούμε να ξεριζώσουμε τον φασισμό που έχει βαθιές ρίζες στη συμπεριφοράς μας;» (Πρόλογος στον Αντί-Οιδίποδα)
[Richard Wolin, Η γοητεία του ανορθολογισμού, εκδόσεις Πόλις 2007]
