αγριμολογος

oh dear, a Queen giving a speech about poverty

06/12/2016 § Σχολιάστε

Darling, that is exactly what you think it is
queen

search the web.

[να έχουν προιπερεσία sτην πόλιση·

05/12/2016 § Σχολιάστε

Αλλιός δαιν δαιχώμασται
kala5-12-16

[ανώνυμου από twitter]

[και πέντε μαστούς Βαρβάρας…

04/12/2016 § Σχολιάστε

Αφθονία λειψάνων

Ο Χριστόφορος Μυτιληναίος ήταν βυζαντινός αξιωματούχος και ποιητής που έζησε στο πρώτο μισό του 11ου αιώνα, προερχόμενος από πλούσια οικογένεια με πολιτική επιρροή. Σατιρίζοντας την αισχρή, αφορολόγητη και κερδοφόρα λειψανεμπορία της (και τότε κρατικής) Ορθόδοξης Εκκλησίας, ο Χριστόφορος έγραψε μια έμμετρη σάτιρα με τίτλο «Ποίημα προς τον μοναχό Ανδρέα», που αρχίζει ως εξής:

Πολλοὶ λέγουσιν (ει δ᾿ αληθείς οι λόγοι
ουκ οίδα) πλὴν λέγουσι και πείθουσί με,
πως σφόδρα χαίρεις, ω μοναστά και πάτερ,
ότε σεπτοίς δεξιούσαι λειψάνοις ανδρών μαρτύρων,
θήκας δε πολλάς λειψάνων έχεις,
ας εξανοίγων τοις φίλοις σου δεικνύεις:
Του Προκοπίου μάρτυρος χείρας δέκα,
Θεοδώρου δε πέντε και πέντε γνάθους,
και Νέστορος μεν άχρι των οκτώ πόδας,
Γεωργίου δε τέσσαρας κάρας άμα,
και πέντε μαστούς Βαρβάρας αθληφόρου,
[…]».

μέσα σ’ αυτή τη ντροπή ζεστάθηκαν ταξίδια που ακόμα δεν έκαμα…

04/12/2016 § Σχολιάστε

«Μεγάλωσα με μπαλωμένα ρούχα, καβάλα σε τοπία όπου έπαιζαν όλες οι μουσικές της μελαγχολίας, έτρεχαν οι ανοιχτές πληγές της δυστυχίας, χαχάνιζαν οι ανοιχτές πληγές της προδοσίας και πότιζαν τα φαρμάκια της κοινωνίας, καινούρια ρούχα ήταν τα φρέσκα χρώματα της ερημιάς, παλιά τραγούδια ήταν κιόλας τα ρεμπέτικα. […]

Μεγάλωσα χωρίς γιαγιά και παραμύθια δίπλα στο τζάκι φτιάχνοντας παιχνίδια μόνος μου, καραγκιόζους, αυτοκινητάκια, αετούς, αξούς, μύλους και σεριτσάλια και τα πούλαγα, με τα λεφτά αγόραζα κουλούρια, καραμέλες, κάστανα, χαλκομανίες, πληγές χρώματα και χρωματιστά όνειρα….

Οι παιδικοί μου κήποι ήταν πράσινα άλογα και τ’ άλογα φαίνονταν πράσινα μέσα από τα τριφύλλια…

Στα έξι μου στο κορμί μου φώλιαζε γεροντικό μυαλό και καρδιά αιώνια νανουρισμένη μ’ αναστεναγμούς, επιθανάτια φιλιά και σκοτεινά τραγούδια. […]

Μεγάλωσα με τα “ποιος είσαι συ;”, “Ποιος είναι αυτός;”, “”Μην πας εκεί!”, “Μην πας μ’ αυτούς”, “Κάτσε στ’ αυγά σου!” και “Θεούλη μου, φύλαγε….” έως τα δεκαπέντε μου και μετά σκατά κι απόσκατα….

Πηδάω μάντρα σινεμά καλοκαίρια ’45- ’47, βλέπω Ταρζάν, Ζορρό, Ρομπ΄εν των Δασών, Χονδρό- Λιγνό και Σαρλώ, ακούω τραγούδιι της Ντιάνας Ντάρμπιν γλυκό, πηδάω συρματοπλεγμένα κάγκελα γυμνασίου χειμώνες καλοκαίρια ’47- ’52, ανοίγω με συρματάκι την αποθήκη του γυμναστηρίου κλέβω μουχλιασμένο δίσκο και ρίχνω ελληνική δισκοβολία, κλέβω μουχλιασμένα μπάλα, παίζω βόλεϋ και μπάσκετ, την άλλη μέρα με καλεί ο γυμνασιάρχης…

Δηλητήρια μέσα στο μάτωμα, ντρεπόμουνα τα πάντα, μέσα σ’ αυτή τη ντροπή ζεστάθηκαν ταξίδια που ακόμα δεν έκαμα…»

[Θωμάς Γκόρπας, Τα Ποιήματα 1957-1983 εκδόσεις Ποταμός -via Politeianet.gr]