[νεότητα ·
23/04/2025 § Σχολιάστε
Όσκαρ Ουάιλντ:
«Η αληθινή τραγωδία της γήρανσης δεν είναι ότι γερνάμε – είναι ότι η ψυχή μας παραμένει νέα.
Υπάρχει μια κρυφή ομορφιά, μια γοητεία στο να μεγαλώνεις – η σοφία βαθαίνει, οι αναμνήσεις πολλαπλασιάζονται και όμως, μέσα μας ζει συχνά το ίδιο περίεργο, αδάμαστο πνεύμα της νεότητας. Ο κόσμος μπορεί να περιμένει από εμάς να φερόμαστε «όπως αρμόζει στην ηλικία μας», αλλά οι καρδιές μας συνεχίζουν να ονειρεύονται, συνεχώς να διευρύνονται, συνεχίζουν να γελούν σαν να είμαστε είκοσι.
Η ηλικία είναι απλώς ένας αριθμός[*]. Η ψυχή δεν μετράει κεριά – μετράει στιγμές που μας κάνουν να νιώθουμε ζωντανοί.
Μην σταματήσετε ποτέ να ζείτε με μια νεαρή καρδιά». [ελεύθερη απόδοση: αγριμολόγος]
__________
[*] αγριμολόγος: ναι, όχι ακριβώς, δηλαδή όσα δεν φτάνει η αλεπού κλπ., κλπ.
◉
[plaisir: Panathinaikos – Anadolu Efes 87-83 highlights·
23/04/2025 § Σχολιάστε
Μπάνκι (προπονητής της Εφές): «Η παρουσία μας ήταν εξαιρετική, αλλά για να κερδίσεις εδώ πρέπει να είσαι τέλειος»
«Είναι μόνο το Game 1 στη σειρά, αλλά υπάρχουν πολλά συναισθήματα. Ήταν μία πολύ έντονη προσέγγιση στη σειρά. Από τη δική μας πλευρά είχαμε τα πάνω μας και τα κάτω μας κι αυτά πρέπει να μάθουμε πως να τα διορθώσουμε και πως να τα ελαχιστοποιούμε. Παίζουμε κόντρα στους πρωταθλητές και κόντρα σε ανθρώπους που ξέρουν πως να τιμωρούν τα λάθη σου. Πρέπει να είμασε ακόμα πιο απαιτητικοί. Η προσπάθειά μας ήταν σημαντική και η παρουσία μας για μεγάλο χρονικό διάστημα στο ματς ήταν εξαιρετική, αλλά για να κερδίσεις εδώ πρέπει να είσαι τέλειος».
◉
[Αυτοί μαλλιοτραβιούνται, κι Εκείνη τους έχει ξεπεράσει όλους·
19/04/2025 § Σχολιάστε
Τι αντιπροσωπεύει ο κ. Χαρίτσης και τι ο κ. Σακελλαρίδης. Τι θέλει ο κ. Μπίστης από τη ζωή μας και τι το νέον έχει να καταθέσει ο κ. Τσακαλώτος; Η Νέα Αριστερά, που προήλθε από διάσπαση του πάλαι ποτέ κραταιού ΣΥΡΙΖΑ, αυτού που κυβέρνησε με τους ΑΝΕΛ, θυμίζει εκείνους τους πειραματικούς θιάσους, όπου οι ηθοποιοί επί σκηνής είναι περισσότεροι απ’ τους θεατές.
Το ψυχόδραμα στην Αριστερά
Όποιος έχει αντιληφθεί για ποιον λόγο μαλλιοτραβιούνται στα πολιτικά πηγαδάκια της Αριστεράς, παρακαλείται να με συνδράμει. Τι αντιπροσωπεύει ο κ. Χαρίτσης και τι ο κ. Σακελλαρίδης. Τι θέλει ο κ. Μπίστης από τη ζωή μας και τι το νέον έχει να καταθέσει ο κ. Τσακαλώτος; Η Νέα Αριστερά, που προήλθε από διάσπαση του πάλαι ποτέ κραταιού ΣΥΡΙΖΑ, αυτού που κυβέρνησε με τους ΑΝΕΛ, θυμίζει εκείνους τους πειραματικούς θιάσους, όπου οι ηθοποιοί επί σκηνής είναι περισσότεροι απ’ τους θεατές. Δεν ενδιαφέρονται για τις εισπράξεις. Τους κρατάει η αγάπη για το θέατρο, κυρίως δε η πεποίθηση ότι το γνήσιο θέατρο είναι αυτό που υπηρετούν οι ίδιοι. Αν το κοινό δεν συμμερίζεται την πεποίθησή τους, πρόβλημά του. Ψυχόδραμα το οποίο για να λειτουργήσει χρειάζεται τη συνδρομή της παράνοιας: υπάρχουν επειδή πάντα κάποιοι τους καταδιώκουν. Αυτοί αποχώρησαν από τον μητρικό τους ΣΥΡΙΖΑ, όταν ανέλαβε πρόεδρός του ο κ. Κασσελάκης. Οταν οι υπόλοιποι έδειξαν τον δρόμο της εξόδου σ’ αυτόν και στον σκύλο του, ακολούθησε τον δικό του δρόμο προς τη δόξα. Τον ακολούθησε η κ. Τζάκρη και ως εκ τούτου είναι βέβαιος πως θα εκπροσωπηθεί στην επόμενη Bουλή. Μια ανάσα δροσιάς με χαμηλά λιπαρά. Μένει βέβαια και ο ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος όμως δεν συνεισφέρει επαρκώς στο ψυχόδραμα της Αριστεράς. Ο κ. Πολάκης μοιάζει να έχει θεραπευθεί από την αγριότητα που όλοι αγαπήσαμε, ο δε κ. Φάμελλος, ως πρόεδρος, μοιάζει περισσότερο με προϊστάμενο δημόσιας υπηρεσίας που σφραγίζει έγγραφα.
Διάσπαση στη διάσπαση, φτάνουμε στην πρωτοπόρο κ. Κωνσταντοπούλου, αριστερή εξ απαλών ονύχων. Αυτή τους έχει ξεπεράσει όλους. Το δικό της ψυχόδραμα είναι η τραγωδία των Τεμπών, ή μάλλον η πυρόσφαιρα που ολοκλήρωσε την καταστροφή. Της προσάπτουν ότι δεν έχει κυβερνητικό πρόγραμμα. Λάθος! Δεν λαμβάνουν υπόψη τη γυμναστική που κάνει η ίδια συζητώντας με τον εαυτό της ώστε να προβιβάσει το προσωπικό της ψυχόδραμα σε εθνική υπόθεση. Εξάλλου, έχει στο πλευρό της τον κ. Μπιμπίλα. Αυτός ο δαιμόνιος πολιτικός παρεμβαίνει προς το παρόν στη δίκη του συναδέλφου του κ. Φιλιππίδη. Χρησιμοποιεί τις μαρτυρίες του για τις σεξουαλικές παρενοχλήσεις με σκοπό να υπνωτίσει το κοινό και την κατάλληλη στιγμή να υποβάλει το κυβερνητικό πρόγραμμα της κ. Κωνσταντοπούλου. Μη νομίζετε ότι παραγνωρίζω τις εθνικές εφεδρείες, όπως ο κ. Τσίπρας και ο κ. Βαρουφάκης. Περιμένω να τους ακούσω. Ειδικά τώρα μετά τη δωδεκάμηνη διαγραφή της κ. Μπατζελή από το ΠΑΣΟΚ, οφείλουν να μιλήσουν. Ψυχόδραμα είπατε; Και γιατί όχι; Η ένταξη στην Αριστερά σήμερα είναι ψυχολογικό σύνδρομο. Το οποίο οι εκπρόσωποί της οφείλουν να υπηρετήσουν. Και καλά κάνουν. Αν αθροίσετε όλα αυτά τα κόμματα και κομματίδια στις δημοσκοπήσεις, θα διαπιστώσετε πως το ποσοστό τους δεν είναι διόλου αμελητέο.
*
©Τάκης Θεοδωρόπουλος― Καθημερινή 17.04.2025
◉
[είμαστε μια χώρα όπου…
18/04/2025 § Σχολιάστε
Δημήτρης Ραυτόπουλος 1924 – 2025
Ύστερα από δύο δικτατορίες, του Μεταξά και της Χούντας των Συνταγματαρχών, τη γερμανική Κατοχή, την εμπειρία του Εμφυλίου και τις εξορίες, ο Δημήτρης Ραυτόπουλος, εμβληματική μορφή της Aριστεράς, εξακολουθεί να γράφει και να ασκεί κριτική. «Η Αριστερά», έχει πει, «πρέπει να λέει αλήθειες. Δεν μπορεί να παραμένει προσκολλημένη στους μύθους της, να κατασκευάζει εχθρούς σε όσους λένε κάτι άλλο».
[…]Είμαστε μια χώρα, όπου ο νόμος δεν είναι υποχρεωτικός. Ο ίδιος ο νόμος μάλιστα συχνά προτρέπει στην παράβαση ή την επιβραβεύει, ενώ τιμωρεί τη νομιμοφροσύνη, μειονεκτούσα στον ανταγωνισμό. Αυτό δεν ισχύει μόνο στα οικονομικά (φορολογία, πίστωση, πολεοδομία), αλλά σε όλα τα πεδία της δημόσιας ζωής. Δημοκρατικό, προοδευτικό, ιερό δικαίωμα θεωρείται η βία των λίγων επί των πολλών, που πληρώνουν τα σπασμένα, οι καταλήψεις και οι καταστροφές δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας, ο αποκλεισμός της κυκλοφορίας και των μεταφορών, η ομηρεία πόλεων, παραγωγών, τουρισμού, μαθητών, σπουδαστών, ασθενών… οι βαρβαρότητες σε μνημεία, το κιτσαριό των συνθημάτων και γκράφιτι, η ηχορύπανση της ντουντούκας και των ηρωικών παιάνων, οι ρεβανσιστικές φαντασιώσεις του νέου Δεκέμβρη, του Γράμμου και των γουναράδικων. Λες και το αύριο του έθνους, το μέλλον αυτών των παιδιών είναι… η κάθοδος στον Ομαλό για να κάνουν μάνες δίχως γιους… ή το Κούγκι, η Έξοδος των Βρυξελλών!
Όλα αυτά δεν είναι σύμπτωση ή άσχετα μεταξύ τους, είναι αλληλένδετα, πραγματική κουλτούρα αντικοινωνικότητας και ανομίας, όπου συμπράττουν η αναξιοκρατία, η καταδίκη της αριστείας, η παιδαγωγική της ελάσσονος προσπάθειας. Η πίστη στη θέση της γνώσης, όπως στον Μεσαίωνα: το πανεπιστήμιο δεν είναι αυτό που σημαίνει η λέξη, είναι πεδίο αγώνα, μετερίζι. Στη λογική αυτή η πρόοδος δεν είναι στην έρευνα, στην παραγωγικότητα, είναι στην καταστροφή και στον αγελαίο δυναμισμό, στο δρόμο, στα κάγκελα.[…]
[διαβάστε την υπόλοιπη συνέντευξη με τίτλο «Σκληρές αλήθειες από έναν άνθρωπο που έζησε έντονα τον ταραγμένο 20ό αιώνα»
◉
αγριμολογος 