αγριμολογος

Βρακί.
Υποκοριστικόν της βράκας. Κάλυμμα των κάτω άκρων. Γυναικείον εσώρουχον. Γενικώς πανταλόνι.

Βρακάτος. Ο βρακοφόρος, ο βρακάς άλλως ονομαζόμενος. Φωτογραφία αγνώστου αρχές 20ού αιώνα.

Λ α ο γ ρ α φ ί α ς Έργον τέχνης.
Επί των παρακαίρως μετά πολλούς αγώνας προσπορισθέντων ευτελές τι κέδρος λέγεται η παροιμία: «Δόξα νάχη η αγιά φακή, πώκαμεν ο άντρας μου βρακί«. Προς δήλωσιν επίσης του ότι χρειάζεται διά την επιτυχίαν έργου τινός μακρά και εδραία εργασία λέγεται: «Θέλει πέτσινο βρακί και σιδερένιο σώμα«. Συχνή είναι η χρήσις της παροιμίας επίσης λεγομένης επί αναισχύντων και αναφερόμενης πιθανώς εις τίνα απολεσθέντα μύθον: «Έβαλε το βρακί σαρίκι«. Επί των πολλών τα πολλά ζητούντων δυσαναλόγως προς θέσιν των λέγεται κωμικώς: «Ο Γιάννης ως τα σαράντα δεν έβαλε βρακί και τώρα μας γυρεύει κόκκινη βρακοζώνα«. Επί πραγμάτων κατεξηυτελισμένων και ουτιδανών λέγεται η αθηναϊκή παροιμία: «Σαν της Μαντώς το βρακί«, προελθούσα από κάποιαν ιερόδουλον, η οποία έζησεν εις τας Αθήνας επί Όθωνος. Ότι δε ουδείς δύναται να κάμη δύο εργασίας κατά τον αυτόν χρόνον δηλούται υπό της εκφραστικωτάτης βιθυνιακής παροιμίας: «Και να πηλαλώ (=τρέχω) και τα βρακιά μου να σηκώνω«. Επί ακαθάρτου και οκνηρού, όστις επιδιορθώνει τα φορέματά του. λέγεται,  υπό τύπον παιδικού σκώμματος τραγουδιστά: «Αύριο πούναι Κυριακή -θα βάλεις τ’ άσπρο σου βρακί-να πέφτης εις τα χώματα-να πέφτουν τα μπαλώματα«. Επί καλλωπισμού, όμως και λεπτεπίλεπτων λέγεται η κυθνιακή παροιμία: «Αφύσιστος (=ο μη επιδεχόμενος φύσημα, ο μή του άπτου) βρακί εφόρει-κι έσκυφτε κι όλο το θώρει-κι αν το φορεί ποιός το θώρει;«, με ειρωνικήν σημασίαν.

*

[Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν «Ήλιου», 1948-1851]

.