αγριμολογος

«έχω εμπιστοσύνη στην ελληνική Δικαιοσύνη» -Play it again Sam

04/10/2013 § Σχολιάστε

manos Έχω εμπιστοσύνη στην ελληνική Δικαιοσύνη. Όσο στο ΙΚΑ.

Του Ανδρέα Πετρουλάκη στο protagon.gr

Το «έχω εμπιστοσύνη στην ελληνική Δικαιοσύνη» πρέπει να είναι το πιο ξοδεμένο κλισέ του δημόσιου λόγου. Λέγεται πάντα με τόσο καθηλωτική βεβαιότητα λες και τους δικαστικούς, με το που διορίζονται Πρωτοδίκες, τους πετάνε στη μαρμίτα με το αλάνθαστο φίλτρο. Και χάνουν τα κουσούρια που έχει η υπόλοιπη κοινωνία κρατώντας μόνο τις αρετές της. Σαν να καθαγιάζονται. Για αυτό ο Πρωθυπουργός το «έχω εμπιστοσύνη στην ελληνική Δικαιοσύνη» το λέει με το ίδιο τέμπο που λέει «έχω εμπιστοσύνη στην Παναγιά».

Κι εγώ έχω εμπιστοσύνη στην ελληνική Δικαιοσύνη. Όσο έχω και στους άλλους τομείς του δημοσίου. Όσο έχω στο ελληνικό ΙΚΑ, ας πούμε. Στελεχώνονται και τα δύο από έλληνες πολίτες, φιλότιμους, μορφωμένους, έντιμους, εργατικούς, διεφθαρμένους, ανεπαρκείς, αδιάφορους, συμπλεγματικούς και οκνηρούς, σε αναλογία περίπου, φαντάζομαι, του γενικού πληθυσμού. Και των δύο η ηγεσία διορίζεται από την κυβέρνηση και για να τελεσιδικήσει μία υπόθεση χρειάζεται περίπου όσο για να βγει μια σύνταξη. Πάντως πάνω τους ακουμπούν δύο θεμελιώδους σημασίας γρανάζια, ζωτικά για την εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας. Το Κράτος Δικαίου και το Ασφαλιστικό Σύστημα.

Προσωπικά, εμπιστεύομαι την ελληνική Δικαιοσύνη όσο εμπιστεύομαι το ελληνικό ΕΣΥ, την ελληνική Αστυνομία, το ελληνικό Λιμενικό, τα ελληνικά Πανεπιστήμια, την ελληνική Πυροσβεστική, Πολεοδομία, Εφορία, Δασολογική υπηρεσία, υπηρεσία Φάρων και όλες αυτές τις εξουσίες, ιδρύματα, υπηρεσίες και οργανισμούς που λειτουργούν υπό την αιγίδα του κράτους, τροφοδοτούνται με προσωπικό και νοοτροπία από την κοινωνία μας και ασφαλώς την καθρεφτίζουν. Για αυτό, όπως και στους υπόλοιπους θεσμούς, έτσι και στη Δικαιοσύνη και λάθη γίνονται και ακατανόητες αποφάσεις λαμβάνονται αλλά και γενναίες και ανυποχώρητες στους επηρεασμούς συμπεριφορές συναντάμε.

Καταντά ρατσισμός στους υπόλοιπους έλληνες δημοσίους υπαλλήλους αυτή η χρόνια διάκριση. Σχεδόν όλους τους άλλους τομείς οι πολιτικοί κατά καιρούς τους έχουν στιγματίσει ως σπάταλους, γραφειοκρατικούς, διεφθαρμένους, πολυάνθρωπους, αντιπαραγωγικούς, ανεπαρκείς, συντεχνιακούς κ.λπ. Δικαίως, πολλές φορές. Αλλά το ερώτημα είναι, γιατί οι δικαστές είναι πάντα στο απυρόβλητο. Πόσω μάλλον που έχουν στο ιστορικό τους δύο παραδικαστικά.

Ποτέ δεν λένε οι πολιτικοί έχω εμπιστοσύνη στο ελληνικό ΕΣΥ, συνήθως δε, νοσηλεύονται σε ιδιωτικά θεραπευτήρια. Ποτέ δεν λένε έχω εμπιστοσύνη στο ελληνικό δημόσιο σχολείο, στο οποίο άλλωστε δεν εμπιστεύονται ούτε τα παιδιά τους. Θα μου πείτε ότι η Δικαιοσύνη δεν είναι υπηρεσία, είναι εξουσία. Μα τους χειρότερους χαρακτηρισμούς τους επιφυλάσσουν για τις άλλες δύο εξουσίες, την Κυβέρνηση και τη Νομοθετική, όταν δεν είναι του κόμματός τους.

Πρέπει να σταματήσει αυτό το παραμύθι. Σε μία ώριμη Δημοκρατία οι πάντες κρίνονται. Και ακόμα περισσότερο. Αξιολογούνται. Όπως υπάρχει η δίκαιη απαίτηση να αξιολογούνται επιτέλους οι δημόσιοι υπάλληλοι και σε κάποιες περιπτώσεις η αξιολόγηση έχει ήδη αρχίσει, πρέπει να συμβεί το ίδιο και με τους δικαστικούς. Γιατί ουδείς το έχει ζητήσει; Αν είναι όντως αλάνθαστοι τόσο το καλύτερο για αυτούς.

Αφιερωμένο στον κ.Τσίπρα του «έχω εμπιστοσύνη στην ελληνική Δικαιοσύνη»…

άσκηση

23/09/2013 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο άσκηση

– [30]

askissis30

Δεν προσφέρουν κάτι πάντα οι μαρτυρίες• ούτε σαλπίζουν έντονα θρίαμβο. Απομένει να ομολογήσουμε μόνο προθέσεις όχι έκπληξη για την τραχύτητα γεγονότων διότι ο αρχικός μας λόγος μένει μετέωρος. Ξεχάστε τη θέση που δίνει αξία• μια μεσοχείμωνη άνοιξη δεν είναι παρά αντανάκλαση ενός υγρού καθρέφτη. Αν ερχόσουν νύχτα συντετριμμένος, μη γνωρίζοντας γιατί, έχει καλώς• εάν το πρωί, το πρώτο σου βλέμμα αντικρίσει ρούχα απλωμένα, αγνόησέ τα. Κοίτα ολόκληρη την αυλή, σκέψου παιδιά που επιτίθενται σε τοίχους, κοίτα τους μοναχικούς πως στέκονται· πως παρατηρούν πίσω από γρίλιες. Δες ανθρώπους κάτω απ’ το χώμα. Όλοι αυτοί, κάποτε

υπήρξαν χαρούμενοι.

η φωτογραφία είναι του αγριμολόγου

[οι «ασκήσεις»]

Συλλεκτικές γραφικότητες: Ο μητροπολίτης Σεραφείμ

22/09/2013 § Σχολιάστε

Ζουν αναμεσα μας.

cult-sylektika1

Σε «μονομαχία» μέσω «πειράματος» με Αγιασμό καλεί ο μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ τον αρχιεπίσκοπο των εν Αθήναις Καθολικών κ. Νικόλαο Φώσκολο για να αποδειχθεί ότι η Ορθοδοξία είναι η μοναδική αληθινή Χριστιανική θρησκεία. -χτεσινό(21.9.13) πρωτοσέλιδο της Espresso…

Πληθώρα περιστατικά δηλητηριάσεων ζώων…

13/09/2013 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Πληθώρα περιστατικά δηλητηριάσεων ζώων…

Φόλα στα ζώα -Ένας ακλόνητος παραδοσιακός θεσμός

cat Θα προτιμούσα να επιχειρήσω τη σύνταξη προλόγου του είδους:
«Άνθρωποι σαν και την αφεντιά μου δεν είναι ποτέ ευτυχισμένοι, παρακαλώ να καταγραφεί στα πρακτικά ότι, τέτοιοι άνθρωποι δεν χρειάζονται «τη συμπόνια κανενός»• διότι αποχωρούν από αυτόν τον μάταιο κι ευτυχή τόπο με μιαν εκπληκτική ευχέρεια, κι όταν λέτε σε έναν τέτοιο άνθρωπο ότι οι τοίχοι του χώρου που έχει επιλέξει ως κατοικία είναι λευκοί, γυμνοί• τέτοιοι που• φέρνουν στο νου τοίχους ψυχιατρείου –να ξέρετε ότι δεν αποκλείεται να λάβετε πληρωμένη απάντηση του τύπου: Οι ζωγραφιές μου κρέμονται στους τοίχους της ψυχής μου, τα βιβλία μου καταλαμβάνουν τα ράφια της ψυχής μου, η μουσική μου παίζει στο απέραντο στάδιο της ψυχής μου. Εάν μετά από απαντήσεις του είδους, ενός ανθρώπου του είδους, σεις επιμένετε στην άποψή σας ότι παραμένει άκαρδος• μην αποκλείετε το γεγονός ότι και η καρδιά του ίσως, κάπου• σε κάποια από τις αμέτρητες σπηλιές της ψυχής του• μέσα κρύβεται…»

Θα μπορούσα να συνεχίσω στο ίδιο ύφος ή να επιχειρήσω να ταξιδέψω σε θάλασσες και σε πελάγη πιάνοντας το νήμα από έναν φοβερό πειρατή, να ζήσω το φόβο του πολιορκημένου Σελήμ Εουταμή, να χαθώ στα περιβόητα σοκάκια του Αλγερίου κάπου στις αρχές του δέκατου-έκτου αιώνα τότε που το Αλγέρι ήταν ακόμη μικροσυνοικισμός προσφύγων της Γρενάδας υπό την προστασία του Πέδρο της Νοβάρας ή κάτι ανάλογο τέλος πάντων• μόνο που έρχονται στιγμές που αναλογίζεσαι αυτό που συμβαίνει γύρω σου. Δεν θα μιλήσω για τη οικονομική κρίση, ούτε για το Γολγοθά του μέσου εργαζόμενου για επιβίωση –ίσως στο άμεσο μέλλον, να γίνει κι αυτό…

Θα μιλήσω για κάτι λιγότερο ποιητικό: για τα τρία νεκρά από φόλα, τουμπανιασμένα γατάκια στις άκρες των πεζοδρομίων. Έπεσαν στην αντίληψή μου τις τελευταίες μου μέρες στην Ελλάδα, σε συνοικία των βορείων προαστίων της Αθήνας… το γεγονός αυτό, μετά από το αρχικό, φυσικό ενστικτώδες σοκ που ένιωσα, το συνέδεσα και με τη παντελή απουσία νιαουρισμάτων τις τελευταίες μέρες, το συνέδεσα επίσης με τη δυσοσμία «ψοφιμιού» που τόσο έντονα ερχόταν από το απέναντι –φίσκα στα σκουπίδια- παρατημένο σπίτι με το οικόπεδό του –από εκεί ερχόταν η ανυπόφορη οσμή. Δηλαδή κάποιος ή κάποιοι κατάφεραν, «δουλεύοντας» συστηματικά να πράξουν μία μίνι γενοκτονία ζώων της γειτονιάς –ίσως και σκύλων μιας ολόκληρης της περιοχής –ποιος ξέρει, είναι πολύ πιθανόν σε μια χώρα όπου η φόλα στα ζώα αποτελεί παραδοσιακός θεσμός εδώ και πολλές δεκαετίες.

Διαβάζοντας πληθώρα περιστατικά δηλητηριάσεων ζώων (μέχρι και σε αρκούδες βάζουν φόλες), το φαινόμενο τελευταία βρίσκεται σε εξαιρετική… άνθιση και δείχνει το μέτρο πολιτισμού του μέσου πολίτη που ακόμα και εάν στην πλειοψηφία του, δεν διανοείται να δηλητηριάσει ζώο ή δεν βάζει φόλες, προσπερνά το γεγονός σιωπηλά συνεχίζοντας αδιάφορα τη πορεία στη ζωή, ανάμεσα στη βρομιά χωρίς να διαμαρτύρεται.

Πόσο τυχαίο είναι το εύρος της διαφθοράς, κυρίως η γενικότερη λαϊκή σιωπή ή ανοχή αυτής της νοσηρής πραγματικότητας σε όλο το (οριζοντίως και καθέτως) κοινωνικό φάσμα με τις δηλητηριάσεις οικόσιτων ή μη, ζώων. Μπορεί κανείς όλα αυτά να τα αποσυνδέσει από επαίσχυντες πράξεις όπως δηλητηριάσεις ζώων; Με την γενικευμένη «αθώα» omerta της διαπλοκής σε όλες της δημόσιες υπηρεσίες, σε όλους τους δημόσιους λειτουργούς. Ούτε η ελλιπή λειτουργία της Δικαιοσύνης –η γενικευμένη ατιμωρησία μπορεί να θεωρηθεί γεγονός άσχετο.

Η κοινωνία μας είναι σε μεγάλο βαθμό άρρωστη. Νοσεί βαθύτατα, σε όλα τα επίπεδα, πρωτίστως ηθικά και πολιτισμικά. Η κρίση η πολιτικοοικονομική δεν είναι παρά απόρροια αυτής της γενικευμένης ηθικής σήψης.

Editorial στο περιοδικό Στάχτες