sine materia
06/05/2013 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο sine materia
Γ.
Hotel
O
T
E
L
Δωμάτια
– Με συγχωρείτε.
Η πόρτα ξανακλείνει πίσω μας.
Βλέπουμε τα σκαλοπάτια που οδηγούν επάνω.
Εκείνη στέκεται πίσω μου.
Καλησπέρα σας, μήπως έχετε δωμάτιο;
Μια ματιά στον πίνακα, μια κλεφτή ματιά στο ζευγάρι.
– Αννίτα, δώσε το δεκάξι στο κύριο και στη κυρία.
Hotel
O
T
E
L
σημεία στίξεως = 0
μόνος όπως ο πιανίστας το σαξόφωνο το πρώτο βιολί το δεύτερο ο κιθαρίστας μόνος όπως μία χορδή κιθάρας όπως ένα κλειδί βιολιού ένα άγγιγμα στο πιάνο μόνος όπως ένα πόδι που χορεύει όπως ένα πρόσωπο χωρίς ώμους…
= 0
…μόνος όπως μια λάμπα σε ράμπα όπως ένας κρίκος σε αλυσίδα όπως μια πινελιά μπλε σε φόντο μπλε όπως ένα ποίημα της μοναξιάς μόνος όπως ένα κορδόνι όπως ένα δάκτυλο στο γάντι όπως το χέρι στη τσέπη μόνος όπως εγώ που σ’ αγαπώ…
= 0
…όπως ένα αυτί απ’ τ’ άλλο μακριά από φωνές εγώ κοντά σου εσύ μακριά του εκείνος μακριά της εκείνη κοντά σε άλλον ο άλλος μακριά από το Τι εκείνο μακριά από το Που μόνοι μόνοι όπως το πρώτο κουδούνι των έξη των δέκα τα μεσάνυχτα…
– Tu m’aimes?
………………
…η αυγή χωρίς ανθρώπους πριν τη μέρα η αυγή κοντά στη μέρα η νύχτα των γαλαζοαίματων η μέρα δεν θα έρθει εκεί που ανοίγουν οι συναντήσεις μαζί του μαζί της με το βάρος των ευχών την ηχώ της φωτιάς με υπομονή λες ξέρω έρχομαι η μέρα δεν θα έρθει…
= 0
…το πρωί όταν η αλήθεια με χτυπά κορμί μου κορμί μου πιστό μάρκες υφασμάτων και γραμμές του κανόνα μάτια κουρασμένα ο θόρυβος φθαρμένο χαρτί κυρτή πλάτη ήχος του κέρματος υπομονή ο πρωινός έρωτας ψάξε αντίκρισε χαμογέλα μόνος με το φιλί που ανταλλάσσουμε…
…Ναι, αλλά όχι την προσεχή Πέμπτη
…θέλω να σου πω μην το κάνεις τα λόγια τα έχουμε γραμμένα πάντα κάτι συμβαίνει δώσε μου το χέρι σου κοίτα εκείνους δες πως στολίζονται λογάκια όπως αγάπη μου τσουτσουνάκι μου μωρό μου καρδούλα μου δες τα γλυκά στο κουταλάκι μου.
Πωλείται νυφικό καινούριο, χρώμα ιβουάρ, μέγεθος 52-54 μαζί με γάντια. Νέος μασέρ προσφέρεται μόνο για μασάζ σε κυρίες εντός της Αττικής τηλ. αριθμός μετά τις 16:00. Παραδίδω μαθήματα βιολιού. Πωλείται καθαρόαιμο μπόξερ με τα απαραίτητα πιστοποιητικά, 3 μηνών από πατέρα με διακρίσεις. Θηλυκό καφέ χρώματος. Μόνο σοβαρές προτάσεις.
= 0
Τίτλος συμπεράσματος: Το Συμπέρασμα
(όλα sine materia )
Humour, our only Saviour
04/05/2013 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Humour, our only Saviour
Μέρες που είναι
.
.
άσκηση
04/05/2013 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο άσκηση
– [25]
Ξέρω κι εγώ να ανανεώνω μ’ ένα καινούργιο βλέμμα λευκές σελίδες· με γραμμές που χαράχτηκαν για να κοσμηθούν. Υπάρχει κι ένα ύφασμα γεμάτο σημάδια σκουριάς, παρασύρει σε στροφές με ρίμα παλαιότερων ρυθμών και η ψυχή τρέμει στο αντίκρισμα εκείνου που βρίσκεται πάντα πίσω μας σαν σύνοψη παραλογισμού των εποχών Εκείνων. Α, πως θέλω να αποτυπώνω παθήματα, απατεωνιές· συμπλοκές. Να τις βλέπω αναπαυόμενος ηδονικά σε μια αιώρα που πάντα ονειρευόμουν, έτσι• καθώς θα είμαι ιδρωμένος μ’ ένα πολύχρωμο ποτήρι στο χέρι. Ν’ αποτυπώνω, ν’ αποτυπώνω˙ και εσύ στο βάθος να παρατηρείς˙ περιμένοντάς με να πατήσω το πρώτο σκαλί που βρίσκεται πάντα πίσω από μια πόρτα˙ δίπλα σ’ εκείνη τη γυναίκα του διαδρόμου που βρίσκεται εκεί μόνη, γυμνή σαν άσπιλη οθόνη μερικών
εκατοστών.
.
.
[όλες οι «ασκήσεις»]
.
Οι ύμνοι έως και τη Μεγάλη Παρασκευή
03/05/2013 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Οι ύμνοι έως και τη Μεγάλη Παρασκευή
Εγκώμια, ας είν’ και φάλτσα
(σαν να το έγραψα εγώ)
Μπορεί να μη διαθέτω ιδιαίτερη σχέση με την εκκλησία, αλλά δεν ντρέπομαι να σας ομολογήσω πως οι ύμνοι της Μεγάλης Παρασκευής μου αρέσουν περισσότερο και από το Mosquito, το καταπληκτικό καινούργιο άλμπουμ των Yeah Yeah Yeahs. Δεν είναι μόνο η μουσικότητά τους, είναι και η ατμόσφαιρα που δημιουργούν. Το ζητούμενο, δηλαδή, σε πολλά πράγματα, από ένα έργο τέχνης μέχρι και μια… σχέση. Η ατμόσφαιρα. Και το συναίσθημα. Παίζει ρόλο ίσως και το γεγονός πως μεγάλωσα στην επαρχία και κάτι τέτοια, ειδικά παλιότερα (όχι πολύ παλιότερα, μη νομίζετε πως είμαι και κοντά στη σύνταξη), είχαν μεγάλη σημασία. Δεν τρέχαμε βέβαια στις εκκλησίες γιατί ήμασταν της θρησκείας, η Μεγάλη Εβδομάδα όμως (όπως και οι Χαιρετισμοί κατά δεύτερο λόγο) αποτελούσε must για τη μικρή κοινωνία μας.
Το «Αι γενεαί πάσαι, ύμνον τη Ταφή Σου, προσφέρουσι Χριστέ μου» ωστόσο γοήτευσε πολλούς καλλιτέχνες μη έχοντες σχέση με τη θρησκεία. Και δεν λέω φυσικά για τον Γαϊτάνο, που γουστάρει Χρυσή Αυγή, ούτε για τον Σαντικάι, που εξαφανίστηκε μόλις έκλεισε το Alter. Είναι πιο ωραίο όμως να ακούς από έναν φάλτσο ψάλτη το «Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου Τέκνον, πού έδυ σου το κάλλος» σε μια μικρή πόλη ή χωριό της επαρχίας από τον τέλειο Marios Frangoulis που δεν θα χάσει ούτε νότα.
Αυτά όμως μέχρι και τη Μεγάλη Παρασκευή. Από το πρωί του Μεγάλου Σαββάτου η κατάσταση αλλάζει. Η όποια πνευματικότητα χάνεται. Το Μεγάλο Σάββατο και το Πάσχα δεν έχουν κάτι το γοητευτικό, εμένα με χαλάνε και λίγο να σας πω την αλήθεια. Ακόμα και η Ανάσταση στις εκκλησίες γίνεται στα πεταχτά. Το ελληνικό Πάσχα είναι ίδιο με τη Στανίση στη γνωστή διαφήμιση. Ειρήσθω εν παρόδω, απορία το έχω: η Στανίση πάει τις λαμπάδες στα παιδιά ανήμερα το Πάσχα; Τι να τις κάνουν τότε; Για να τις χρησιμοποιήσουν τη Μεγάλη Εβδομάδα του χρόνου; (υπογραμμίσεις δικές μου)
Δημήτρης Κανελλόπουλος στην Εφημερίδα των Συντακτών
.
