αγριμολογος

Το τρώτε το παστίτσιο;

Ένα κείμενο με το βλέμμα της κοινής λογικής, μακριά από φανατισμούς και δογματισμούς κάθε είδους, του αγαπητού, προσωπικού φίλου, Δημήτρη Φύσσα στην Athens Voice… -Απολαύστε το, γιατί ο ορθολογισμός έχει κι αυτός, εκτός των άλλων, και ομορφιά.

Όπως «μαζί με το πλοίο εφευρέθηκε το ναυάγιο» ή «μαζί με την ιδοκτησία εφευρέθηκε η κλοπή», έτσι και μαζί με το θεό εφευρέθηκε η αθεΐα. Όταν η Παλαιά Διαθήκη γράφει «και είπεν άφρων εν καρδία αυτού∙ ουκ έστιν θεός» («Ψαλμοί» ιγ΄ 1), μας δείχνει πράγματι ότι η αθεΐα είναι τόσο παλιά όσο και η θρησκεία. Όταν ο «Προμηθέας» του Ασχύλου λέει, 2.500 χρόνια πρν, «τους θεούς μισώ όλους με μια κουβέντα», αυτό κάτι δείχνει. Και μαζί με την αθεΐα γεννήθηκαν φυσικά κι ο αγνωστικισμός, ο αντιθρησκευτισμός, ο αντικληρικαλισμός, η ανάλογη δοκιμιογραφία και –αναπόφευκτα– η σάτιρα των θεουσικών στοιχείων. Διαβάστε π.χ. Λουκιανό, ειδικά το «Ζευς ελεγχόμενος» ή το «Θεών διάλογοι». Διαβάστε ντε Σαντ, τη «Φιλοσοφία στο μπουντουάρ». Θυμηθείτε ότι το κεντρικό θέμα στο «Όνομα του ρόδου» του Έκο είναι το χαμένο δεύτερο βιβλίο «Περί ποιητικής» του Αριστοτέλη, που πραγματεύεται την κωμωδία, βιβλίο που οι καλόγεροι του Μεσαίωνα δεν το θέλουν καθόλου και το καταστρέφουν, γιατί η χριστιανική θρησκεία δεν ανέχεται το χιούμορ.

Καμιά θρησκεία, μεταφυσική ή πολιτική (γιατί έχουμε και τέτοιες) δεν ανέχεται το χιούμορ, ιδιαίτερα όταν στόχος είναι η ίδια. Στην Παλαιά Διαθήκη, στα Ευαγγέλια ή στο Κοράνι, χιούμορ δεν υπάρχει. Το ίδιο στο «Κομουνιστικό μανιφέστο» ή στο «Ο αγών μου». Ούτε ο Παύλος, ούτε ο Μωάμεθ, ούτε ο Μάο, ούτε ο Φράνκο καταλάβαιναν ποτέ τους από γέλιο. Και οι συνεχιστές τους σήμερα στην ίδια γραμμή βαδίζουν: βλοσυροί, φανατικοί, κάτοχοι της απόλυτης αλήθειας, κηρύσσουν ο καθένας το δικό του θεό, που είναι ο «μοναδικός σωστός» και θα σώσει (από τι;) κάθε πιστό που υποτάσσεται πλήρως σ’ αυτόν και μόνο. Χωρίς χιούμορ, εννοείται.

Κόντρα όμως στις θρησκείες, στους κάθε λογής παπάδες και με πολλή δυσκολία, αναπτύχτηκε τελικά στις δυτικές δημοκρατίες μια διττή αντιθρησκευτικότητα: λογική αντίδραση και σάτιρα. «Δεν μπορεί να μας λέτε τις μπαρούφες σας, να μας τις φοράτε καπέλο και να απαιτείτε να μη μιλάμε. Δεν μπορεί να δεχόμαστε τα παραμύθια σας αδιαμαρτύρητα». Αυτή είναι η ουσία του θέματος.

Απαιτήθηκε ελευθερία λόγου και κατάργηση της λογοκρισίας, προκειμένου τα γραπτά έργα των παραπάνω κατευθύνσεων να μπορέσουν να κυκλοφορήσουν. Πολλοί συγγραφείς το πλήρωσαν με τη ζωή τους ή, αργότερα, με αφορισμούς, που –τότε– οδηγούσαν σε πλήρη κοινωνική απομόνωση. Αλλά από τον Σπινόζα του 17ου αιώνα μέχρι τον Ροΐδη του 19ου κύλησε πολύ νερό στ’ αυλάκι – κάθε βήμα στην ελευθερία του πνεύματος κατακτήθηκε με αντίστοιχο βήμα εξαναγκασμού των θρησκειών σε υποχώρηση. Και φάνηκε καθαρά, για τους σκεπτόμενους ανθρώπους, ότι μόνο ο περιορισμός της ιερότητας (του άβατου, του απαραβίαστου, του ταμπού, του μη κρινόμενου) μπορεί ν’ αυξήσει την ελευθερία της έκφρασης.

Μέχρι που ο Ραούλ Βανεγκέμ μπόρεσε επιτέλους να διακηρύξει στις μέρες μας: «Τίποτα δεν είναι ιερό. Όλα μπορούν να λεχθούν» (εκδ. Σαββάλας, Αθήνα 2005, μτφ. Αναστασία Καραστάση). Κι όταν λέμε όλα, εννούμε όλα. Καμιά λογοκρισία, προληπτική ή εκ των προτέρων. Από κει και πέρα όποιος νομίζει ότι θίγεται, ας πάει στα δικαστήρια.

Αυτά στις δυτικές δημοκρατίες. Το αν η Ελλάδα είναι όντως τέτοια, είναι συζητήσιμο. Δίνει πολλές φορές την εντύπωση ότι είναι μια ενδιάμεση χώρα, όχι καθαρή θεοκρατία βέβαια, αλλά ούτε και δυτική δημοκρατία. Όχι Σαουδική Αραβία ή Βόρεια Κορέα, μα πιο κοντά στην πουτινική Ρωσία, την ερντογανική Τουρκία ή την τσαβεσική Βενεζουέλα, παρά στη Γαλλία ή τη Δανία της ΕΕ.

Ο «Γέρων Παΐσιος» (τι όνομα κι αυτό – τρισβάρα τα ελληνικά των, όπως θα ’λεγε κι ο Καβάφης) ήταν ένας καλόγερος στο λεγόμενο «Άγιον Όρος» (γράφε: στον Άθωνα) που πέθανε το 1994. Πολλοί απ’ όσους τον είχαν γνωρίσει διατείνονται πως ήταν ένας απλός και ωραίος τύπος. Υπάρχει όμως ένα προβληματάκι: όπως και άλλοι της κατηγορίας του, επιδόθηκε σε προφητείες  και σε θαύματα , τα οποία και συνεχίζει (!) μετά το θάνατό του .

Δεν θέλει και πολύ, στην Ελλάδα ζούμε, ο Παΐσιος έγινε πρώτο όνομα (για το πόσο εύκολο είναι, διαβάστε το «Ώ του θαύματος» του Νίκου Κουνενή, εκδ. «Μεταίχμιο», Αθήνα 2006). Βιβλία και ντιβιντί που αναφέρονται σ’ αυτόν γίνονται ανάρπαστα, εφημερίδες της δεξιάς που τα περιλαμβάνουν ως προσφορές ξεπουλάνε μάνι μάνι, το διαδίκτυο γεμίζει παϊσισμό. Ράσο και μονέδα: αχτύπητος και δοκιμασμένος συνδυασμός («άγιες ζώνες», «ιερές μούμιες» και συναφή σύνεργα των θαυματοποιείων).

Ε, επόμενο ήταν να υπάρξει και η σάτιρα. Τι Παΐσιος, τι Παστίτσιος, να και η σχετική σελίδα στο Facebook. Και να η χρυσή ευκαιρία για τη Χρυσή Αυγή ν’ απομακρυνθεί ντροπαλά από το παγανιστίζον και μυστικιστικό παρελθόν της, εμφανιζόμενη ως παλαιόθεν χριστιανορθόδοξη οργάνωση (πολύ σπάνιο η ακροδεξιά να μην είναι και θρησκόληπτη). Μετά από ερώτησή της στη Βουλή (και με σύμφωνη γνώμη, υποθέτω, της πλειονότητας της κοινωνίας) η αστυνομική Υπηρεσία Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος (ΥΔΗΕ) έκλεισε τη σελίδα και συνέλαβε τον 27άχρονο διαχειριστή της.

Αυτό ο νόμος το επιτρέπει μόνο για κακούργημα. Επειδή σίγουρα δεν πρόκειται για κακούργημα, πολύ θα ήθελα να δω πώς θα καλύψουν τις ενέργειες του ΥΔΗΕ οι πολιτικοί προϊστάμενοί του. Στο μεταξύ, η Ένωση των Άθεων συγκεντρώνει χρήματα για τη νομική υπεράσπιση του διαχειριστή.

…

Υ.Γ. Το λογοτεχνικό «παστίτσιο» το μάθαμε από το Σεφέρη. Για τη σημασία του όρου στην τέχνη εδώ

.

Επιβεβαιώνει τη λίστα ελεγχόμενων πολιτικών προσώπων ο Πεπόνης

Την ύπαρξη λίστας πολιτικών προσώπων τα οποία ελέγχονται επιβεβαιώνει ο οικονομικός εισαγγελέας Γρηγόρης Πεπόνης, έπειτα από αίτημα του αντιπροέδρου της Βουλής, Αθανάσιου Νάκου, να απσοτείλει τη λίστα των 32 πολιτικών προσώπων.

Στο έγγραφο που απέστειλε στη Βουλή ο κ. Πεπόνης, επιβεβαιώνει ότι «μέχρι στιγμής», όλες οι περιπτώσεις τελούν υπό την εκκρεμότητα του διενεργούμενου ελέγχου και ως εκ τούτου «δεν δύναται a priori να γίνει λόγος για παράνομη δραστηριότητα των ελεγχομένων, εν συνδρομή της οποίας και μόνον θα επεβάλλετο και θα ετύγχανε σύννομη η περί ης πρόκειται διαβίβαση».

Από την πλευρά του ο κ. Νάκος δηλώνει ότι τόσο η πρωτοβουλία να ζητηθούν τα στοιχεία των ελεγχομένων, όσο και η ανταλλαγείσα αλληλογραφία θα απασχολήσει τη συνεδρίαση της Επιτροπής για τον έλεγχο των οικονομικών των κομμάτων και των πολιτικών, η οποία συνεδριάζει αύριο το απόγευμα, ημέρα Τετάρτη.

[πηγή]

«Πάγωσε» η προσπάθεια των τελευταίων ετών να μπει μαχαίρι στον χορό των 320 εκατ. ευρώ που σπαταλώνται ετησίως για τα κρατικά αυτοκίνητα. Ο αριθμός τους παραμένει απροσδιόριστος – εκτιμήσεις μιλούν για 44.000, ενώ μια πενταετία πριν ήταν 57.000. Τα υψηλά κλιμάκια δεν εγκαταλείπουν τη λογική των πολυτελών οχημάτων, υπηρεσιακά αυτοκίνητα οδηγούν πρόσωπα που δεν το δικαιούνται, πολλοί χρησιμοποιούν οχήματα περισσότερα από αυτά που δικαιούνται και για προσωπικές εξυπηρετήσεις των ιδίων και των οικογενειών τους. Και φυσικά παραλείπουν να φέρουν τα απαραίτητα συνοδευτικά έγγραφα. […] Με υπερπολυτελές θωρακισμένο κρατικό αυτοκίνητο κυκλοφορεί, εξάλλου, και αρχηγός κόμματος, θέμα που έφερε ο ΣΥΡΙΖΑ στη Βουλή με σχετική ερώτηση προς τον υπουργό Οικονομικών κ. Ιω. Στουρνάρα. H ίδια νοοτροπία διαπνέει και την ιεραρχία της διοίκησης: υπηρεσιακά αυτοκίνητα οδηγούν πρόσωπα που δεν έχουν αυτό το δικαίωμα. Πρόσωπα που δικαιούνται ένα και μόνο αυτοκίνητο κάνουν χρήση περισσοτέρων. Πλήθη υπηρεσιακών παραγόντων χρησιμοποιούν παράνομα τα κρατικά αυτοκίνητα για να τους μεταφέρουν από την οικία τους στην υπηρεσία ή και για προσωπικές εξυπηρετήσεις των ιδίων και των οικογενειών τους. Πολλοί δε, παραλείπουν να φέρουν τα απαραίτητα συνοδευτικά έγγραφα, όπως Διαταγή Πορείας και το Δελτίο Κίνησης. […]

( Αληθεύει;;; ): Την ίδια στιγμή, στις χώρες της Βόρειας Ευρώπης ο κρατικός στόλος μετρείται σε εκατοντάδες, ενώ στις σκανδιναβικές χώρες σε κάποιες δεκάδες οχημάτων.

πηγή «Κ»

***

Για να ήμαστε ειλικρινής, τίποτα δεν έχει«παγώσει», ιδιαίτερα μισθοί και συντάξεις, που κινούνται μόνο κατηφορικά…