αγριμολογος

– [10]

Μέσα από εκείνη τη χαραμάδα, όπως σου είχα κάποτε εξομολογηθεί, σε παρατηρούσα, κάθε σου μετακίνηση και ένα θρόισμα αγωνίας για το σημείο που πριν λίγο στεκόσουν κι έφτανε σε μένα το οικείο άρωμά σου. Είμαι άκαρδος είπες, αλλά μήπως όταν δυστυχεί, ο σύγχρονος άνθρωπος, δεν γίνεται πεσιμιστής; Υπάρχει κάτι το ποταπό, το υποτιμητικό –για να χρησιμοποιήσω τα λόγια του μονομανούς πορτογάλου- σ’ αυτή τη μετάθεση των δυστυχιών μας σ’ ολόκληρο το σύμπαν• υπάρχει κάτι το απεχθώς εγωιστικό στην υπόθεση πως όλο το σύμπαν κατά βάθος εξαρτάται από μας, ή ότι είμαστε κατά κάποιον τρόπο το κέντρο, η σύνοψη ή το σύμβολο ολόκληρου του σύμπαντος.(*) Η νύχτα, σου ψιθυρίζω, θα κρατεί το μυστικό μας. Εκείνη μας ένωσε.
.
.

[ασκήσεις]

(*) Fernando Pessoa, Η αγωγή του στωικού, εκδ. Ροές