Λαμπρινή Αιωροκλέους, Ανοιχτή Επιστολή
12/12/2011 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Λαμπρινή Αιωροκλέους, Ανοιχτή Επιστολή
Μέσα στο περιρρέον κλίμα της τρομοκρατίας και του εκφοβισμού ορισμένοι βρήκαν την ευκαιρία να ενοχοποιήσουν τη φωνή μας. Στην Ελλάδα της υψηλής τέχνης, της ελευθεριακής τέχνης, της avant – garde μα πάνω απ’ όλα της γραφικής μικρότητας ο συγγραφέας βρίσκεται και πάλι στο μάτι του κυκλώνα. Χωρίς να κερδίζουμε τίποτα απ’ αυτό που κάνουμε, χωρίς καμιά ελπίδα για το μέλλον της ανεργίας και της πνευματικής εκπόρνευσης που μας κοιτάζει απ’ το τζάμι, προσπαθούμε να μιλήσουμε. Με ανταμοιβή αδρές αμοιβές για να την έκδοση των βιβλίων μας καθώς και λυσσαλέες πολεμικές που εκπορεύονται από όλες ανεξαιρέτως τις κατευθύνσεις. Αλλά για να γίνουν πλήρως κατανοητές οι διαστάσεις αυτού του ανεξήγητου φαινομένου, όταν δεν μιλάμε ή όταν μιλάμε σε ανθρώπους με τις ίδιες ιδέες και οράματα είμαστε φοβισμένοι, ματαιόδοξοι, κοιτάμε τον κόσμο απ’ το φεγγίτη ή είμαστε εκτός πραγματικότητας. Όταν πάλι αποφασίζουμε να μιλήσουμε για το σύστημα στο ίδιο το σύστημα, αψηφώντας τους φανερούς κινδύνους, γινόμαστε τα όργανα του κράτους, οι μισθοφόροι του και τελευταία οι συνεργοί του. Τελικά, ακούγονται όλοι, όσοι τελούν υπό σύγχυση και υποπίπτουν σε συνεχείς αντιφάσεις, εκτός από εμάς. Διαβλέποντας την τραγωδία της λογοτεχνίας μας που για πολλά ακόμη χρόνια θα στηρίζεται στους διαμεσολαβητές της, στις φαντασιοπληξίες και στη μικροκομματική της πεπατημένης θέτω εαυτόν εκτός φεστιβάλ και εκτός όλων εκείνων των αντιγνωμιών που το συνόδεψαν εκφράζοντας τον τρόμο μου για ό, τι μας περιμένει στο σύντομο μέλλον και στηρίζοντας τους μάχιμους νέους που θα βρίσκονται εκεί.
Λαμπρινή Αιωροκλέους
.
[από τον ιστότοπο του Γιώργου Μίχου]
.
.
[αδιευκρίνιστα ·
10/12/2011 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο [αδιευκρίνιστα ·
©Faryda Moumouh, Photography, Landscape / 70 x 100 cm
άσκηση [8]
Ξαφνιάσματα της καθημερινότητας όπως η λάμψη της μέρας, αδιευκρίνιστα όπως οι αναγκαίες διαφυγές της επιβίωσης, εκκεντρικότητες πανίσχυρες στη συνύφανση πολλαπλών αφηγήσεων, το πανόραμα των προσώπων η κρυφή γοητεία, αρέσκεται να κυριολεκτεί σε κάθε ουτοπία.
✳︎
✳︎[ασκήσεις]
◉
οι Αγορές απορρίπτουν «τη χείρα» της Παναγίας
09/12/2011 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο οι Αγορές απορρίπτουν «τη χείρα» της Παναγίας
τι άλλο θα μου ζητήσουν
Ο προκαθήμενος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Πάπας Βενέδικτος ΙΣτ’ αναφέρθηκε «στην εξαιρετικά δύσκολη χρονική στιγμή για την Ιταλία, την ΕΕ και άλλες περιοχές του κόσμου, καθώς σύννεφα ομίχλης φαίνεται να καλύπτουν την πραγματικότητα», απηύθυνε δε προσωπικά μια ικεσία στην Παναγία να παρέμβει «βάζοντας το χέρι της», ώστε όλα αυτά να εξελιχθούν καλώς.
Ακαριαία υπήρξε η απάντηση των αγορών μέσω των οίκων αξιολόγησης Στανταρτ εντ Πουρς, Μούντυς και Φιτς ζητώντας από τον Πάπα να πιέσει την Παναγία να δείξει περισσότερη (δεν διευκρινίζεται πόση) γυμνή σάρκα, «το χέρι μόνο» απορρίπτεται κατηγορηματικά και «δεν βοηθά» στην ανάκαμψη, ανέφεραν χαρακτηριστικά στο CNN ανώτατα στελέχη των προαναφερόμενων οίκων.
Σήμερα στο Βατικανό συνεδριάζει εκτάκτως το Κονκλάβιο των Καρδιναλίων για να συνταχθεί επιστολή προς την Παναγία με τη διαδικασία του κατεπείγοντος προκειμένου να ανταποκριθεί δεόντως η Μεγαλόχαρη. Να σημειωθεί δε, ότι έως τώρα τα ανεπίσημα non-paper που στο παρελθόν έστειλε –ανα τους αιώνας- το Κονκλάβιο στην Παναγία, δε έγιναν ποτέ δεκτά.
Ίδωμεν.
…
Λεπτομέρειες – Ρεπορτάζ στο in.gr
ώσπου να εκλείψουν σαν τους δεινόσαυρους
08/12/2011 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο ώσπου να εκλείψουν σαν τους δεινόσαυρους
Αλκμήνη ή, η αυτόχειρος επιστολή
Κύριε,
Δεν κρίνω σκόπιμο να ξεκινήσω, παραθέτοντάς σας την πλειάδα των περιστάσεων που με ανάγκασε να σας απευθύνω αυτή την επιστολή. Ούτε και μ’ απασχολεί πολύ αν με θυμάστε ή όχι. Αυτά, τα ‘χω ξεπεράσει. Άλλωστε, η λήθη είναι ένα από τα δυο-τρία πραγματικά αναπαλλοτρίωτα δικαιώματα του ανθρώπου. Παρά τις τόσες γενεές ανακριτών, η ανθρωπότητα επιμένει να λησμονεί με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Παραμένει ή άφθαρτη βεβαιότητα: οι συγγραφείς πεθαίνουν καθιστοί, σφίγγοντας με κάτι δάχτυλα, οριστικά πλέον άχρηστα, τις τελευταίες λέξεις που δεν διέφυγαν. Και τα ίχνη του θανάτου παντού – μια αναποδογυρισμένη φράση στο στυπόχαρτο, στον κύλινδρο της γραφομηχανής κάποιο λάμδα πατημένο με δύναμη από μια θεϊκή έξαρση.
Μα τι σας τα λέω τώρα αυτά, Κύριε, παρεμβαίνοντας αυθαίρετα στο άγιο χρόνο σας, εδώ επικρατεί ένα κλίμα χρέους – πρέπει να μιλάμε συνεχώς για πράγματα σημαντικά, ωσότου τίποτα στον κόσμο δε θα μείνει ανεξερεύνητο. Η παραμικρή σπιθαμή ερήμου θα περάσει απ’ τη δοκιμασία των μικροσκοπίων, για το βασανιστικό έλεγχο καταγωγής. Κι οι συγγραφείς θα νέμονται αυτή τη στείρα γαλαξιακή νηνεμία, ώσπου να εκλείψουν σαν τους δεινόσαυρους. Ή να καταλήξουν σχηματικά σπηλαίων, τροφή των γενεών που θα επέλθουν.
.
.
[Αχιλλέας Κυριακίδης, «Ο πληθυντικός μονόλογος». Εκδόσεις Ύψιλον, 1984]
