αγριμολογος

μαμά, μη φυσάς τη μύτη· φοβάμαι

25/03/2011 § Σχολιάστε

Φέτος το ένα από τα δυο παιδιά τελειώνει το σχολείο, σε λίγο κλείνει τα δεκαοχτώ• πάει για σπουδές, το φθινόπωρο τα μέλη της οικογένεια κάτω από την ίδια στέγη θα μείνουν τρία• ακόμη τρία χρόνια για το άλλο και θα μείνουμε πάλι οι δυο μας, ακριβώς όπως τότε που ξεκινήσαμε το μεγάλο ταξίδι, όχι ακριβώς, αν προσθέσει κανείς Τα χρόνια. Ξέρω, πρόκειται για μελό-σεντιμεντάλ -δεν πειράζει, η σοβαροφάνεια δεν έκανε ποτέ καλό σε κανέναν…

η δραπέτης

24/03/2011 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο η δραπέτης

«Και Σύ; Εσύ, γλυκειά και Μεγαλόχαρη, μέσα στο χέρι σου, κρατούσες την καρδιά μου»• Γεννήθηκες με το σημάδι στο δεξί μάγουλο, έναν λεκέ. Το σήμα του διαβόλου, είπε η γιαγιά. Το φιλί του Θεού, επέμενε ο παππούς. Στο σχολείο σε απέφευγαν. Στο σπίτι δεν σε είπε όμορφη κανείς. Στα γλυκά, χαριτωμένα σου δεκαέξι γνωρίζεις τον νέο με το ίδιο σημάδι-λεκέ στο αριστερό μάγουλο. Βύρωνας, σου είπε. Παγκράτι απάντησες γελώντας. Μοιράστηκες μαζί του ειδυλλιακούς απογευματινούς, βραδινούς και κυριακάτικους ρομαντικούς περιπάτους. Ερωτεύτηκες. Ένα βράδυ τ’ αστέρια αναβόσβηναν αχνά, σιωπηλά• σε άρπαξε, σε έσφιξε τυλίγοντάς σε στην αγκαλιά του. Εσύ, στις μύτες των ποδιών σου, κόλλησες το φλεγόμενο μάγουλό σου στο δικό του. Δύο μάγουλα -σημαδεμένα- φλέγονταν, το ένιωσες. Συνάντησέ με εδώ αύριο βράδυ, σου είπε, θα έρθω απάντησες• κι ήρθε το επόμενο πρωινό όλο φως, ο λεκές στο μάγουλό σου δεν υπήρχε πια• μη πιστεύοντας το ακατανόητο, γύρισες ταραγμένη όλους τους καθρέπτες του σπιτιού, όλες τις γυαλιστερές του επιφάνειες παρατηρώντας με προσοχή το πρόσωπό σου ξανά και ξανά• ο λεκές στο δεξί σου μάγουλο απουσίαζε, κι ήρθε το βραδινό ραντεβού, κι έσπευσες, κόλλησες επάνω του• σε ρώτησε με μάτια γκρίζα και θαμπά: Που είναι. Πάει; Όχι! Σκέφτηκες αίφνης τον εαυτό σου μόνο, ελεύθερο. Έφυγες. Δεν ξαναγύρισες ποτέ. «Μια γυναίκα, καθισμένη σε σκαμνί, ρεμβάζει στο κατάστρωμα, με ένα μωρό στην αγκαλιά της.»
…

Το κείμενο αρχίζει και τελειώνει με δάνεια του Ανδρέα Εμπειρίκου από τα «Γραπτά ή Προσωπική μυθολογία», εκδ. Άγρα, 1988

[1η]

δορά και μετάξι

20/03/2011 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο δορά και μετάξι

Αγιάνάπα, Α’ – Γιώργου Σεφέρη

Και βλέπεις το φως του ήλιου καθώς έλεγαν οι παλαιοί.
Ωστόσο νόμιζα πως έβλεπα τόσα χρόνια
περπατώντας ανάμεσα στα βουνά και στη θάλασσα
συντυχαίνοντας ανθρώπους με τέλειες πανοπλίες•
παράξενο, δεν πρόσεχα πως έβλεπα μόνο τη φωνή τους.
Ήταν το αίμα που τους ανάγκαζε να μιλούν, τοκριάρι
που έσφαξαν κι έστρωνα στα πόδια τους•
μα δεν ήταν το φως εκείνο το κόκκινο χαλί.
Ό,τι μου λέγαν έπρεπε να το ψηλαφήσω
όπως όταν σε κρύψουν κυνηγημένο νύχτα σε στάβλο
ή φτάσεις τέλος το κορμί βαθύκολπης γυναίκας
κι είναι γεμάτη η κάμαρα πνιγερές μυρωδιές
ό,τι μου λέγαν δορά και μετάξι.

Παράξενο, το βλέπω εδώ το φως του ήλιου• το χρυσό δίχτυ
όπου τα πράγματα σπαρταρούν σαν τα ψάρια
που ένας μεγάλος άγγελος τραβά
μαζί με τα δίχτυα των ψαράδων

~~~

[από το «Ημερολόγιο Καταστρώματος, Γ’]

~~~

φωτογραφία σημερινή. 06.30 πρωί στον κήπο…

Ιαπωνία και ανθρώπινη απληστία

17/03/2011 § Σχολιάστε

στο βωμό του κέρδους. Σε μια χώρα με μέσο αριθμό εκατό χιλιάδων σεισμών το χρόνο –το ένα πέμπτο των σεισμών παγκοσμίως σημειώνονται στην Ιαπωνία– εκεί βρήκε ο άνθρωπος να κατασκευάσει μονάδες πυρηνικής ενέργειας, εκεί που χάθηκαν πάνω από εκατό χιλιάδες ψυχές στο Τόκυο το 1923, εκεί που έζησαν μία Χιροσίμα, μία σχετικά πρόσφατη (1995) τραγωδία του Κόμπε και τόσες άλλες που παρέσυρε σε χορό ο Εγκέλαδος. Φυσική καταστροφή το τσουνάμι, όμως απείρως πιο καταστροφική –όπως αποδεικνύεται για πολλοστή φορά– η ανθρώπινη βλακεία. Οι νόμοι της Αγοράς, ο ιμπεριαλισμός του χρήματος τυλιγμένα με έναν κατ’ επίφαση ανθρωπισμό σε μια κατ’ επίφαση δημοκρατία, κι αν μία Ιαπωνία «πρωτοπόρα», γνωστή για την τελειότητα των τεχνολογικών της επιτευγμάτων βρίσκεται στο χείλος μιας καταστροφής, αδύναμη να τιθασεύει πυρηνικούς αντιδραστήρες, αλήθεια• τότε ποιος μπορεί.