αγριμολογος

Κρατάτε Γερμανοί τ’ άλογα

25/02/2010 § Σχολιάστε

για το δημοσίευμα του περιοδικού Focus.

Ο πρόεδρος της Βουλής κ. Φ. Πετσάλνικος δεν έχασε τη διπλωματική του ψυχραιμία – για το διάβημά του προς τον Γερμανό πρέσβη- παρά μόνο τ’ αυγά, τα καλάθια και την φήμη που τον ήθελε ικανό σαν πολιτικό. Δεν είναι να απορεί κανείς πλέον, για τη διαχρονική κατηφόρα της χώρας σε όλα τα επίπεδα όταν κορυφαίοι ταγοί του πολιτεύματός μας ενεργούν κατά αυτόν το τρόπο. Λυπάμαι.

Τον άκουσα έκπληκτος στις ειδήσεις του Μέγκα να ομολογεί ότι έχει συλλέξει αποκόμματα από διάφορα δημοσιεύματα γερμανικών εντύπων που αναφέρονται αρνητικά για τη χώρα μας και όλα αυτά θα τα καταθέσει προς διαμαρτυρία στον εν λόγω πρέσβη. Είναι δημόσιες δηλώσεις αυτές αντάξιες ενός προέδρου της Βουλής;

Όλα αυτά δεν μαρτυρούν παρά μία σοβαρή αδυναμία κατανόησης των πραγμάτων, του κόσμου, του χαρακτήρα και της λειτουργίας των κοινωνιών, των γεγονότων που συνεχώς ξετυλίγονται και απαιτούν ανάγνωση. Πως είναι δυνατόν να απολογηθεί μία ολόκληρη χώρα για τα δημοσιεύματα του Τύπου της. Σε τι ακριβώς μπορεί να βοηθήσει ένα τέτοιο διάβημά και τι ακριβώς συμβολίζει – πέρα από την ανοησία μιας ασυντόνιστης κυβέρνησης που ο καθένας δρα κατά το δοκούν…

Αν οι διαχειριστές -της μεγάλης πράγματι κρίσης που διανύει η χώρα- δρουν τόσο ερασιτεχνικά κι ανεύθυνα, τι πρέπει να περιμένουμε από τον κατώτατο στην ιεραρχία δημόσιο υπάλληλο.

Η δήλωση του κ. Πετσάλνικου «Αυτή η μικρή Ελλάδα των 11 εκατομμυρίων, με τις αδυναμίες της, τα λάθη μας, τα προηγούμενα 40 χρόνια για παράδειγμα τιμήθηκαν 2 συμπατριώτες με το βραβείο Νόμπελ. Μήπως αυτά τα 40 χρόνια, η τεράστια Γερμανία των 85 εκατομμυρίων γέννησε κανένα καινούριο Μπετόβεν και δεν το γνωρίζουμε;»

… είναι μια δήλωση αντάξια των συζητήσεων μεταξύ θαμώνων ενός οποιουδήποτε καφενείου.

topaz

24/02/2010 § Σχολιάστε

τι προσπάθειες κι αυτές του ήλιου να κρυφτεί• κοντά βρίσκεται πια η αλλαγή εποχής. Το χρώμα είτε πράσινο είτε άλλο εμφανίζεται όταν τύχει της προσοχής μας, όπως το κύμα στην υπερβολή του υπόγειου σαρκασμού απλώνεται αντιμέτωπο με τη βοή. Αντιπαραθέσεις ύφους, χώρου, χρόνου, κλίματος, σεμνότητας. υποβάθμιση τόνων, ήχων και πολλών άξιων τεχνασμάτων όπως τα γραπτά απομνημονευμάτων, ένα τραπέζι, ένα καρβέλι ψωμί, μία λέξη.

Τι ονειρεύτηκες χτες ψιθύρισε• φτύνοντας αράδα την αράδα σαν μια αδρή, πυκνή μαρτυρία πολέμου παλαιότερης αφήγησης. Θα τα πω όλα είπα και• θυμήθηκα τη θέρμη του χεριού της τη νύχτα εκείνη, όταν ήμουν Χειμώνας. Τι ονειρεύτηκες χτες. Κοιμόταν κι έδωσα όρκο να μην ξαναρωτήσω αν τα όνειρα διαβρώνουν με τη σκουριά, το λιγοστό φως, τα σκοτεινά δωμάτια.

Σκοτεινό δωμάτιο. Οδός Υμηττού. Παγκράτι. Η άγνωστη. Ο Μπουτζάτι. Τότε. Όλα, ιστορούν εκείνον τον Χειμώνα.

Ένα μπαλόνι που μέχρι σήμερα, ανάλαφρα αιωρείται.

Ηλία Λάγιου

23/02/2010 § Σχολιάστε

Η Πρώτη Αφιέρωση

Νύχτα. Η Μαριάννα ένα σονέττο του ζητούσε
κι αυτός την κοίταζεν ανήμπορος να πράξη•
το χέρι εκίνησε για να την αναπάψη,
μα ως πήρε το στυλό ξανά παραληρούσε.

Ανοίγ’ η θύρα (αυτή που εκτός της τον εκλειούσε)
και σπεύδει φως όλο τον χρόνο για ν’ αδράξη•
αργά τα μάτια του, απ’ του πράσινου την βάψη,
βυθίζοντας σ’ ένα μαβί που σιωπούσε:

«Μαριάννα, κι ένα μόνο ποίημα αν μου ζητάτε,
ίσως ο νους του σας φανή πτωχός, μα η ρίμα
μες στην κρυφία ψυχή σκιρτά. Να μελετάτε
τ’ αποτελέσματα που έπονται είναι κρίμα•

η πλήρης μοναξιά που υφέρπει στο τραπέζι
θα γίνη ένα παιδί – θα κλαίη και θα παίζη».

(21.3.91)