αγριμολογος

εδώ δεξιά (δεν φαίνεται), στο τέλος του διαδρόμου, βρίσκονται οι τουαλέτες των αγοριών, ο τόπος καταρράκωσης της Μεγαλειότητάς μου

Δημοτικό. Η σχολική έναρξη υπήρξε επώδυνη. H απόσταση του χρόνου πλάθει τα γεγονότα σοφά, μας τα προσφέρει με γέλιο, το επώδυνο το μεταμορφώνει σε ανώδυνη γλυκιά θύμηση, ένα αστείο. Θυμάμαι, μη γνωρίζοντας τη γλώσσα, βρισκόμουν στις τουαλέτες των αγοριών, ένιωσα το καυτό κάτουρο του σκανδαλιάρη συμμαθητή (πολύ αργότερα γίναμε αχώριστοι φίλοι) στο κάτω μέρος του δεξιού ποδιού, επάνω στην κάλτσα. Μάλιστα, ο Charles κατουρούσε σκοπεύοντας αποκλειστικά τη δεξιά μου κάλτσα. Το κοροϊδευτικό (και θριαμβευτικό) γέλιο του, με εξόργισε. Ταπεινωμένος, θόλωσα, τον μαύρισα μετά μανίας στο ξύλο. Την επομένη το πρωί, όλο το δημοτικό μαζεμένο και αμέσως μετά το πέρας της προσευχής, μέσα από τη σκληρή φωνή του διευθυντή άκουσα το όνομά μου . Στο γραφείο του, άρπαξα κάμποσες με τη βίτσα. Με κόκκινα ακόμη τα πονεμένα πισινά μου στο διάλειμμα, κυνήγησα τον Charles σε όλο το προαύλιο, του έδωσα και κατάλαβε. Κλάμα ο Charles. Την επόμενη, μετά την προσευχή, δεν άκουσα να με καλούν. Είχε καταλάβει.

Έβαλα τα βιβλία μου στα ράφια και στη γωνιά μια λυπημένη Αγγελική.
Το ποσοστό της ομορφιάς που μου αναλογούσε πάει, το ξόδεψα όλο.
…
Από μακριά την είδα νά ‘ρχεται καταπάνω μου. Φορούσε παπούτσια πάνινα και προχωρούσε αλαφρή κι ασπρόμαυρη. Ως κι ο σκύλος πίσω της, βουτούσε ως τα μισά μέσα στο μαύρο.
Γέρασα να περιμένω, αλήθεια.
Κι είναι τώρα πολύ αργά για να καταλάβω πως όσο εκείνη προχωρούσε, τόσο το κενό μεγάλωνε, κι ότι δεν επρόκειτο να συναντηθούμε ποτέ.
…
Ακόμη βρέχει. Αιωνίως φαίνεται να βρέχει. Κι αιωνίως θα κυκλοφορώ με μιαν ομπρέλα ψάχνοντας για μια πολίχνη ροζ γεμάτη ωραία υπαίθρια ζαχαροπλαστεία.
…
…
Οδυσσέας Ελύτης, (από) Ημερολόγιο Ενός Αθέατου Απριλίου

Όταν σταματούν οι φωνές, αντιλαμβανόμαστε το τερατώδες των ηχηρών άναρθρων ενστάσεων. Όταν το ηχητικό περιβάλλον φτάνει στα όρια της διαπασών παραφροσύνης, πριν συλλάβουμε το νόημα των λόγων του προηγούμενου ομιλητή, έρχεται να προστεθεί θρασύτατα ο άναρθρος λόγος του επομένου, κι όταν οι κραυγαλέες επιδείξεις του καθενός η «ιδιαίτερη» συμπεριφορά, γεμίζουν το περιβάλλον με θορύβους, αυτό αποκαλείται πρότυπο πολιτικής θέσης και στάσης. Όταν έρχεται η σιωπή, αντιλαμβανόμαστε ότι ακόμα και οι τριγμοί διαθέτουν επίπεδα ποιότητας. Η σιωπή φανερώνει την τρομοκρατία των πολιτικών ή μη, διαλόγων ή• «παράλληλων μονόλογων». Η καθημερινότητα της επίσημης ηχορύπανσης σκεπάζει το ελάχιστο χρήσιμο που τολμά να λεχθεί, το σημαντικό μεταμορφώνεται σε ψίθυρο μέσα στη γενικότερη οχλαγωγία. Άναρθροι ήχοι στη φαιδρή ψευδολογία αποκτούν κύρος, χαρακτήρα, προσωπικότητα. Αποσυρθείτε.

Απουσία δεν σημαίνει θάνατος.