plaisir
25/04/2009 § Σχολιάστε
Το περίφημο «Φιλί» (1950), του φωτογράφου Robert Doisneau (1912-1994)
Jose Angel Buesa: Το τραγούδι του Μακρινού Έρωτα
25/04/2009 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Jose Angel Buesa: Το τραγούδι του Μακρινού Έρωτα
Αυτή δεν ήταν, ανάμεσα σ’ όλες, η πιο όμορφη
αλλά μου έδωσε τον πιο βαθύ και παράφορο έρωτα.
Άλλες με αγάπησαν περισσότερο· και, χωρίς αμφιβολία,
καμιά δεν αγάπησα όπως αυτήν.
Ίσως ήταν επειδή την αγάπησα από μακριά,
σαν ένα αστέρι απ’ το παράθυρό μου…
Και το αστέρι που λάμπει πιο μακριά
μας φαίνεται πως έχει περισσότερες λάμψεις.
Είχα τον έρωτα της σαν ένα πράγμα αλλουνού
σαν μια παραλία κάθε φορά πιο μόνη,
που κρατούσε απ’ το κύμα αποκλειστικά
ένα νότισμα του αλατιού πάνω στην άμμο.
Βρισκόταν στην αγκαλιά μου χωρίς να είναι δική μου,
σαν το νερό σε μια διψασμένη κανάτα,
σαν ένα άρωμα που ‘φευγε με τον άνεμο
και που επέστρεφε με τον άνεμο πάλι.
Με διατρυπούσε η ανικανοποίητη δίψα της
σαν ένα αλέτρι στο λιβάδι,
ανοίγοντας στη φευγαλέα σχισμή της
την ευτυχισμένη ελπίδα της συγκομιδής.
Αυτή ήταν το προσιτό στο απρόσιτο,
αλλά γέμιζε όλο το κενό,
όπως ο άνεμος στα πανιά του καραβιού,
όπως το φως στο σπασμένο καθρέφτη.
Γι αυτό σκέφτομαι ακόμη εκείνη τη γυναίκα,
αυτή που μου έδωσε τον πιο βαθύ και παράφορο έρωτα…
Ποτέ δεν ήταν δική μου. Δεν ήταν η πιο όμορφη.
Άλλες με αγάπησαν περισσότερο… Και, χωρίς αμφιβολία,
καμιά δεν αγάπησα όπως εκείνη.
…………
José Angel Buesa
Μετάφραση- Μαριάννα Τζανάκη
Μηντιαλογίες: «Νία Βαρντάλος – Η Καλομοίρα… σαράντα»
25/04/2009 § Σχολιάστε
από «Το Ποντίκι-Art», 23.04.2009
Ήρθε στην Ελλάδα για να προωθήσει τη νέα της ταινία και επιδόθηκε σε έναν καταιγισμό από «Wow!» και «Oh, really?» στις συνεντεύξεις που έδωσε. Η Νία Βαρντάλος είναι η σημερινή εικόνα της Ελληνοαμερικάνας (Ελληνοκαναδέζα η ίδια, για την ακρίβεια, πλην όμως αναθρεμμένη στο σταρ σίστεμ των ΗΠΑ), όπως τη γνωρίζαμε από τις παλιές ελληνικές ταινίες αλλά και από τη δική της ταινία «My Big Fat Wedding» που έσπασε τα ταμεία πριν από μερικά χρόνια. Όπως καταλαβαίνουμε τώρα που τη γνωρίζουμε ως πρόσωπο, στην ταινία αυτή σατίριζε μία εικόνα του Ελληνοαμερικανού από την οποία η ίδια δεν απέχει. Με τα μοβ και τα ροζ της, τα κιτσάτα κοσμήματά της και ένα αδιευκρίνιστο χρώμα μαλλιών, η Νία Βαρντάλος ήρθε στην Ελλάδα σαν μια Μαντόνα της Αστόρια. Δεν έχει τίποτα ουσιώδες να πει, δεν έχει τέχνη να επικοινωνήσει. Μόνο μερικά σπαστά ελληνικά και την αμερικάνικη νοοτροπία να μπλέκεται στα λόγια της. Απαραίτητο συμπλήρωμα ένα πλαστικό χαμόγελο, κολλημένο διαρκώς στο πρόσωπο και μια επιτηδευμένη αφέλεια, κάτι σαν την Καλομοίρα που τόσο πολύ «έπιασε» στη χώρα μας με τα ίδια χαρακτηριστικά. Η Νία Βαρντάλος είναι η Καλομοίρα Σαράντη στα σαράντα της.
Κώστας Μόντης, Το φθινόπωρο και το καλοκαίρι
24/04/2009 § Σχολιάστε
Το καλοκαίρι εκείνο το φοβήθηκε το φθινόπωρο,
το κύτταζε και δίσταζε:
Ν’ αποπειραθεί, να μην αποπειραθή;
Έχουν ένα όνομα, ξέρετε, οι εποχές,
έχουν μια παράδοση,
έχουν μια ιστορία,
έχουν μια αξιοπρέπεια,
είναι επιτέλους ελέω Θεού,
και δεν μπορούν εύκολα να το διακινδυνεύσουν.
Εμείς αφ’ ετέρου, βουτηγμένοι ως τα μπούνια
στη ζέστη του,
το ενθαρρύναμε ανευθύνως.
Εμείς αφ’ ετέρου, βουτηγμένοι ως τα μπούνια
στη ζέστη του,
το ενθαρρύναμε ανευθύνως στην ανυπακοή.
το ενθαρρύναμε ανευθύνως στην ανταρσία.
[από «Ως εν κατακλείδι». Λευκωσία 1984]
