αγριμολογος

ίσως, κάποιος, κάποτε, να είχε κηρύξει μέσα στα λίγα σου τετραγωνικά, προσωρινή εξέγερση. οι ασεβείς εξεγέρσεις γενικώς, διαρκούν λίγο, ο χώρος που καταλαμβάνουν• περιορισμένος. σε αυτό το μεταλλικό κουφάρι υπάρχουν διάσπαρτα αποτυπώματα, τρίχες, σπέρμα, ματαιοδοξία, άναρχο κάλος, η απόδειξη μιας ανοχύρωτης, ετοιμοπαράδοτης εποχής, η πρωτόγνωρη χαρά του ενστίκτου, της προόδου, της επιθυμίας. πλήθος μεγάλο, ορδές καταναλωτών. σαγήνη.

.

.

photo©pastglory.nl

.

.

Το καλλίτερον δια την πλύσιν νερόν είνε εκείνο, το οποίον περιέχει τα λιγώτερα άλλατα, ιδίως δε το νερόν της βροχής και του ποταμού. Το νερόν των φρεάτων είνε πολλάκις γλυφόν, διαλύει δυσκόλως τον σάπωνα και κιτρινίζει τα ενδύματα. Εν τούτοις δυνάμεθα να το καλυτερεύσωμεν με προσθήκην ολίγης σόδας.

.

.

.

Συσκευασία σφουγγαριών, Κάλυμνος 1920

οι σφουγγαράδες

Οι καημένοι οι σφουγγαράδες
είναι όλοι ρε κουβαρντάδες
Τρώνε όλα τα λεφτά τους
φεύγουν, πάνε στη δουλειά τους
Φεύγουν για την Ιταλία
Ισπανία, ρε και Γαλλία
Σ’ ένα φόρεμα τους βάζουν
πέφτουν και σφουγγάρια βγάζουν
(ε ρε καημένοι σφουγγαράδες)
Και το βράδυ όπου σχολάνε
την ξερή γαλέτα αρπάνε
κάθουνται και τη μασάνε
κι ύστερα για ξάπλα πάνε
(να χαρώ εγώ μπαγλαμομπούζουκα)
Το πρωί που θα ξυπνήσουν
πάλι τις βουτιές θ’ αρχίσουν
Κι αν δε βγάλουνε σφουγγάρια
έχουνάσχημα χαμπάρια
(γεια σου αδελφάκι Στράτη)
.
.

.

στίχοι του ρεμπέτη Γιώργου Μπάτη για το αντίστοιχο τραγούδι που συνέθεσε ο ίδιος.

.

.

.

Σωτήρης Παστάκας, Νήσος Χίος/Sotirios Pastakas, The Isle of Chios-bilingual edition-Εκδόσεις Οδός Πανός, 2009.

1.
Αγάπη έρημο ακρογιάλι.
Πορφυρό σούρουπο.
Πράσινη θάλασσα.
Κύματα. Άμμος.
Μαύρο αναδύθηκε
το κεφάλι σου,
άσπρο χαμόγελο
κρατώντας στα δόντια.

2.
Μετρώ τα δάκτυλα του δεξιού μου χεριού
και τα βρίσκω πέντε. Μετρώ τα δάκτυλα
των δύο μου χεριών και τα βρίσκω δέκα.
Μετρώ όλα τα δάκτυλα και τα βρίσκω είκοσι.
Τα δόντια τριάντα δύο. Τις αισθήσεις μου
πέντε. Ακέραιο, δεν μπορώ να πω, με άφησε
το πάθος σου κι η αγάπη μου για σένα.

Δεν μετρώ τα ποτά, δεν μετρώ τα τσιγάρα.

12.
Κάποιες σκέψεις αναπαράγονται
από μόνες τους, κάποιες ημέρες
ξεχωρίζουν κι από μία διαφορετική
επινόηση του ταλέντου σου,
μια προβοκάτσια: στο φως της ημέρας
να φαντάζεσαι σκοτάδια,
στις φωτεινές επιγραφές των δρόμων,
διάβαζα την αμετάκλητη καταδίκη μου,
έβλεπα στα κρυφά να σφουγγίζεις
ένα δάκρυ. Κάτι μέσα σου
με είχε καταδικάσει για πάντα.

17.
Γράφω, σ’ εκείνο το μεταίχμιο
του πόθου, της απόγνωσης,
όταν μετέωρα όλα στέκονται
αμφίβολα κι εν εξελίξει. Γνωρίζω
τη γραφή σαν αναπλήρωση,
το πλήρωμα των λέξεων ναυτολογώ
Λέξεις-ναυτόπαιδες μονάχα προσλαμβάνω
που θα προφέρουν ξενικά τα ελληνικά μου,
όταν η γλώσσα μας η μια θα έχει γίνει
του κόσμου εσπεράντο.

.

.

θα το βρείτε όχι στα καλά, αλλά στα καλύτερα βιβλιοπωλεία

.

.