αγριμολογος

στη «Καθημερινή» της Κυριακής 15.02.09 – όχι πως αυτή η καταγραφή είναι η πρώτη κι ούτε διανοούμαι να φανταστώ ότι θα είναι η τελευταία. Δεν ξέρω καν αν αυτό θα έχει κάπου κάποιον θετικό αντίκτυπο, δηλαδή αν μπορεί αυτή η δυσαρέσκεια να εκδηλωθεί και να επέμβει. Αμφιβάλλω. Απλώς καταγράφεται το έλλειμμα εμπιστοσύνης του κόσμου προς τα δύο κόμματα εξουσίας. Δεν βλέπω όμως κάποιον αναδυόμενο αιρετικό λόγο να αντιτάσσεται, να αμφισβητεί όχι μόνο με  θεωρητικά την ουσία, αλλά με δυνατότητα πρακτικής παρέμβασης. Χρειάζεται ένα λόγος παρεμβατικός, θερμός και έγκαιρος γιατί γι’ αυτόν τον ευτελισμό και της έλλειψης εμπιστοσύνης του κοινού προς το πολιτικό μας σύστημα, δεν φταίνε μόνο οι κυβερνώντες και η μη λειτουργία των θεσμών, αλλά και οι υποτελείς «πολίτες» που σιγοντάρουν όλα αυτά τα ευτελή περί «για το καλό του κόμματος», «της παράταξης», «μάλιστα κύριε πρόεδρε», «ο πρόεδρος, το δυνατό μας χαρτί» η ακόμα και για «το καλό της πατρίδας» κ.α. ενθαρρύνοντας κάθε είδους ρητορείες που δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα μέσω ενός αρρωστημένου κομματικού παραγοντισμού, ο οποίος μεταδίδεται με ακατάπαυστη και συνεπέστατη «αθώα» ροή και με χίλιες-δυο μορφές από τα μίντια. Η ριζική μείωση των ρηχών αυτών φαινομένων μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο μέσω Παιδείας, την οποία δεν διακρίνω να πλησιάζει ούτε καν με τις εκπτώσεις στον άμεσο ορίζοντα.

Θαυμάσια.

.

.

.

Ε.Χ. Γονατάς

Στη σκηνή σβήσαν τα φώτα. Η αίθουσα
άδειασε. Ένα κερί πετάει από κάθισμα
σε κάθισμα.

#

Μέσα στα μήλα είναι μωρά φχαριστημένα
που γελάνε.

#

Τα κλειδιά του φεγγαροφράχτη χορεύουν στη
ζώνη σου σαν ασημένια ψάρια.

#

[E. X. Γονατάς, από την συλλογή «Η Κρύπτη» – Εκδόσεις Κείμενα, Αθήνα 1979

◉