αγριμολογος

Ο Σπύρος Αραβανής γεννήθηκε το 1979 στον Πειραιά. Σπούδασε ελληνική φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών και είναι κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος και υποψήφιος διδάκτορας στον τομέα της Διαπολιτισμικής Εκπαίδευσης. Εργάζεται ως δημοσιογράφος σε μουσικά περιοδικά (Δίφωνο, Όασις κ.α).

Είναι συνεκδότης της διαδικτυακής Επιθεώρησης Ποιητικής Τέχνης «Ποιείν», και μέλος της ομάδας ανάπτυξης του διαδικτυακού μουσικού περιοδικού «www.musicheaven.gr».

Ποιήματα και κείμενά του έχουν δημοσιευτεί στα περιοδικά «Καλειδοσκόπιο», «Πλανόδιον», «Οδός Πανός», «Osiris» (USA), «HQ-Poetry Magazine» (England), στην ποιητική Ανθολογία του 25ου Συμποσίου Πάτρας, και στα διαδικτυακά περιοδικά και πύλες e-poema.eu,  Ανεμολόγιο, Στάχτες ,  e-missos.gr…

Το Δεκέμβριο του 2008 κυκλοφόρησε το πρώτο του ποιητικό βιβλίο με τον τίτλο «Η ανοσία της άγνοιας» από τις εκδόσεις Οδός Πανός.

—

Ποιήματα από το βιβλίο «Η ανοσία της άγνοιας»

Αποχαιρετώ τους ποιητές μας θα πει

Στον Μανόλη Αναγνωστάκη
Αποχαιρετώ τους ποιητές μας θα πει
ότι θάβω στο χώμα κάλυκες
από σφαίρες
που η ζωή ανάλωσε στη μάχη με το χρόνο,
από άνθη
που ο χρόνος προσέφερε, σημάδι αγάπης, στη ζωή.
Αποχαιρετώ τους ποιητές μας θα πει
οτι στα σπλάχνα μιας γυναίκας
κάπου στον κόσμο,
κυοφορείται ένα έμβρυο
που θα γίνει
η αυριανή λέξη,
η αυριανή σιωπή.
Αποχαιρετώ τους ποιητές μας θα πει
ότι ο κόσμος θα συνεχίζει
να ερωτεύεται,
να ονειρεύεται
και να θρηνεί,
ασφαλής
ότι κάποιος άλλος πέθανε στη θέση του,
ότι κάποιος άλλος έζησε γι’ αυτόν.

#

Ποιος μας λυπάται;

Εκείνες οι λέξεις
που πέσανε στο χαρτί
-ρινίσματα από σκέψεις-
ποιος τις θυμάται;
Κι εκείνα τα χρόνια
που μπήκαν στη ζωή μας
-λαθρομετανάστες σε φορτηγό-
ποιος τα χρεώθηκε;
Τώρα που μιλάμε
με φιμωμένη την πένα
και οι μέρες κρατούν το διαβατήριό μας
μέσα στα δόντια
-λεία από άγριο κυνήγι-
ποιος μας λυπάται;

#

Νεκρικές φωνές

Άκουσα
τους πρώτους μου νεκρούς
να μου φωνάζουν:
«Σκάψε τη θάλασσα
όργωσε τον άνεμο
άντλησε τη γη»
Άσ’ τους, είπα.
Θα ’ναι οι παρενέργειες της Αγρύπνιας.
«Τρύγησε τον ήλιο
σκάλισε τα φύλλα
μύρισε την πέτρα»
Συνέχισαν εκείνοι.
Άσ’ τους, σκέφτηκα
Θα ’ναι τα παραμιλητά της Σιωπής.
«Φίλησε τον λύκο
πρόδωσε το πρόβατο
ξεγέλασε το γύπα»
Επέμεναν αυτοί.
Μα επέμενα και εγώ.
Αυτοί νεκροί.
Εγώ εδώ.
Τα ίδια λάθη για να κάνω.

#

Ένα κορίτσι χαμένο στις μνήμες

Ένα κορίτσι χαμένο στις μνήμες
Επέστρεψε μια νύχτα ακροπατώντας
Την δέχτηκαν στο πάτωμα οι σανίδες
Χωρίς ούτε ένα τρίξιμο, σιωπώντας
Μπήκε στο σπίτι μέσα απ’ το φεγγίτη
Κόρη στερνή της λήθης και του ονείρου
Το δέρμα τρύπησε βαθιά με το νύχι
Κι έσταξε αίμα ως την πόρτα του κήπου
Την κύκλωσαν τα δυο σκυλιά στην πύλη
Την μύρισαν σαν πρόσωπο δικό τους
Αυτή τους χάιδεψε τη ράχη σαν μια φίλη
Και πρώτη χάθηκε πριν το φευγιό τους.

#

Πουθενά εσύ

Παντού λέξεις, νοήματα, σκέψεις.
Σαν σκοτωμένα ζωύφια σε τζάμι.
Μυαλό κλειστό
κηλιδωμένο από το αίμα.
Παντού λέξεις, νοήματα, σκέψεις.
Πουθενά εσύ.
Έστω στο αίμα.

Από: Λογοτεχνικά Επίκαιρα

Η εκκλησία διεκδικεί κινητά και ακίνητα και είναι γνωστό. Το ότι οι επιθυμίες της γίνονται κρατικές διαταγές επίσης το έχουμε υπ’ όψη μας. Ότι ένα απλός πολίτης τούτης της τυχαίας χώρας δοκιμάζει το πνεύμα και το σώμα του, για μία σχετικά απλή υπόθεσή του πηγαίνοντας από τον έναν όροφο στον άλλον κι από γραφείο σε γραφείο έως ότου εξυπηρετηθεί έστω και «καφκικά» είναι επίσης γνωστό. Προσφάτως έγινε γνωστό στο πανελλήνιο, ότι πάνω από τριακόσιες ανταλλαγές φιλέτων, ακινήτων κλπ. της μονής Βατοπεδίου διεκπεραιώθηκαν μέσα σε μερικές μόνο μέρες αφήνοντάς μας σύξυλους πόσο αστραπιαία μπορεί να μεταλλαχθεί η γραφειοκρατία σε ευνοιοκρατία.

Το να δηλωθούν όμως πολλές κεντρικές πλατείες των Αθηνών στο Εθνικό Κτηματολόγιο ως ιδιοκτησία της Εκκλησίας υπερβαίνει κάθε πραγματικότητα, ξεπερνά κάθε φαντασία.

Δικαίως αναρωτιέται ο δημοσιογράφος κ. Θωμάς Τσάτσης στην «Ελευθεροτυπία» που αναφέρει ότι:

«Η απόφαση της Εκκλησίας να δηλώσει τις πλατείες ως περιουσία της πιθανόν να έχει κάποιες συνέπειες. Το πρόβλημα εντοπίζεται στις μεγαλύτερες πλατείες, όπου λειτουργούν καφέ και εστιατόρια. Ποιος θα δικαιούται φόρους για την εκμετάλλευση των πλατειών; Ο δήμος ή η Εκκλησία; Εάν αποφασιστεί να φτιαχτεί ένα υπόγειο πάρκινγκ, ποιος θα έχει την εκμετάλλευσή του;»

διαβάστε, απολαύστε, αναρωτηθείτε.

.

.

στο όνομα μιας ψύχραιμης αποτίμησης αφήσαμε εκείνα τα πυκνά σημάδια μακριά νομίζοντας ότι μία μόνο κουβέντα αρκεί, οι υποψίες μας καταλάγιασαν τότε κι αφέθηκε η εποχή της καταρράκωσης δίπλα στα μεγάλα τραγούδια• αυτά που σκέπαζαν τα αναγκαία κι άφηναν τις υποψίες μόνες στο αμυδρό ημίφως• ώσπου να φιλοξενηθούν κι αυτές σ’ ένα πατάρι του νοικιασμένου σπιτιού. όλοι βέβαια κάτι είχαν ακούσει για κάποια πρόσωπα και περιστατικά ασήμαντα. θυμάσαι;

.

.