αγριμολογος

Προχθές (31.01.08) όλα ανεξαιρέτως τα κανάλια κάλυψαν απευθείας τις ομιλίες, τα στιγμιότυπα, όλη τη πομπή από τη Μητρόπολη ως το Α΄ Νεκροταφείο τη νεκρώσιμη ακολουθία του αρχιεπισκόπου Χριστόδουλο, με την αξιοπρεπή εξαίρεση του Σκάϊ που κράτησε το μέτρο. Εντύπωση πέραν του απαράδεκτου γενικού τρόπου κάλυψης του γεγονότος που ξεπέρασε κάθε μέτρο, έκανε και ο θρασύς  τρόπος με τον οποίο ο κ. Άνθιμος στην εκφώνηση του επικήδειου λόγου ανέφερε μετά τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον …τέως βασιλιά(!), κακοβούλως μπροστά στο πανελλήνιο τοποθέτησε ιεραρχικά τον Γκλύξμπουργκ πάνω από τον πρωθυπουργό και τους εκλεγμένους αρχηγούς των κομμάτων. Ένα προκλητικά αδικαιολόγητο ατόπημα που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να θεωρηθεί «λάθος» από έναν 74χρονο ιεράρχη με τεράστια πείρα, που κάποτε θήτευσε σαν εκπρόσωπος Τύπου της εκκλησίας. Αμηχανία μου προκάλεσε το απροσδόκητο «Χριστός Ανέστη» στο τέλος της νεκρώσιμης ακολουθίας, παρόλο που δεν είμαι γνώστης του εκκλησιαστικού τυπικού, πρώτη φορά το άκουσα σε κηδεία. Οι αδηφάγοι και αναιδέστατοι τηλεοπτικοί φακοί κατέγραφαν τα πάντα, οι ήχοι, οι στεναγμοί, τα δάκρυα, το επαναλαμβανόμενο «φίλοι και εχθροί παραδέχονται τον άνθρωπο Χριστόδουλο κλπ. κλπ.», τα δάκρυα, τα αναφιλητά και οι λυγμοί προσχώρησαν σε κάθε οικογενειακή εστία. Ώρες ολόκληρες. Ήταν σαν να ξεπλήρωναν τον ομολογουμένως χαρισματικό επικοινωνιακά αρχιεπίσκοπο για τις αυξημένες τηλεθεάσεις που τους προσέφερε την εποχή που ζούσε. Καμία στιγμή κατά την ολοκληρωτικά σαρωτική απευθείας αναμετάδοση, δεν έπεισε για τη γνησιότητα όλων αυτών των εκδηλώσεων. Ούτε οι επικήδειοι λόγοι έπεισαν. Είναι φυσικό για τους γνωρίζοντας τη διαδρομή της ομολογουμένως διφορούμενης προσωπικότητα του αρχιεπισκόπου. Το τι είναι γνήσιο είναι βεβαίως υποκειμενικό.

Εκοιμήθη στις 5.15 τα ξημερώματα της Δευτέρας ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χριστόδουλος χάνοντας τη μάχη που έδινε επί επτά μήνες με την επάρατη νόσο. Το μεσημέρι συνεδριάζει εκτάκτως η Διαρκής Ιερά Σύνοδος, προεδρεύοντος του τοποτηρητή. Η σορός του Αρχιεπισκόπου θα εκτεθεί σε τριήμερο προσκύνημα στον Καθεδρικό Ναό Αθηνών.

Τα φώτα της δημοσιότητας θα φύγουν για λίγο από την «υπόθεση Ζαχόπουλου», ή μάλλον θα «κοπούν» στα δυο : «υπόθεση Ζαχόπουλου» – «εκλογή νέου Αρχιεπισκόπου».

ότι υπάρχει εδώ υπάρχει και στο κόσμο, ότι καταγράφεται εδώ είναι μία μόνο από τις επονομασίες του γίγνεσθαι υποταγμένο στη σκέψη· σε αυτή την υποταγή δεν υπάρχουν νόμοι· ούτε ρυθμοί, το φυσικό ακόμα και όταν ξεθωριάσει· είναι μια ζωτική ανάγκη· κι όταν έρχονται οι στιγμές του πλαστού θυμόμαστε ότι «Η ομορφιά είναι αλήθεια, η αλήθεια ομορφιά. Είναι το μόνο που γνωρίζουμε στη γη, κι ότι χρειάζεται να γνωρίζουμε»*

.

*«Beauty is truth, truth beauty,»—that is all
Ye know on earth, and all ye need to know.

John Keats (1795–1821). Ode on a Grecian Urn