αγριμολογος

οι Στάχτες

29/06/2006 § Σχολιάστε

Βγήκαν στον αέρα οι νέες Στάχτες του καλοκαιριού και περιμένουν την επίσκεψή σας. Όπως πάντα, η ύλη της δεν είναι καθόλου, μα καθόλου πλούσια, αλλά Ουσιαστική.Διαβάστε

μόνιμες στήλες/άρθρα

i) αγριμολόγος…(ο): Yπάρχουν στιγμές… ii) Habent sua fata libelli. Μαρία Πετρίτση: Μανίνα Ζουμπουλάκη iii) Μνήμη. Ελληνομνήμων: Αλεξανδρίδης Δημήτριος (1784 – 1851;) iv) Θεωρία. Λίτσα Χατζοπούλου: Μύθοι και παραδόσεις v) Του Λόγου Ζωές. Γιάννης Μαγκλής (1909-2006) vi) Ξεχωρίσαμε στον Έντυπο Τύπο. Γιώργου Κοροπούλη: Η μεριά που χάνει

κείμενα

vii) Larry Cool viii) Θεόφιλος Πασχαλίδης ix) Νίκος Σαραντάκος x) Παύλος Μάτεσις xi) Νέστορας Πουλάκος xii) Αδαής xiii) Κώστας Ταχτσής xiv) Βαγγέλης Ραπτόπουλος xv) Μαρίνα Ροδιά xvi) Isis xvii) Έκτακτη συμμετοχή: Κριτική Βιβλίου Μανώλη Βασιλάκη xviii) Διαβάστε τα κείμενα των συνεργατών μας (συνεχή ενημέρωση)

Η εικόνα. Το βλέμμα…

01/06/2006 § Σχολιάστε

Οι λέξεις και τα σύμβολα, η πραγματικότητα με σύμβολα, και η πραγματικότητα μέσω πραγματικότητας. Η πραγματικότητα, το βλέμμα, και η σημειωτική.

H επιθυμητή και η ιδεατή εικόνα, δεν ταιριάζει στην εικόνα της πραγματικότητας. Το βλέμμα πληγώνεται. Η σύγκρουση του ιδεατού και η εικόνα. Μια σύγκρουση αέναη. Η θέαση και η αναπαράστασή της. Το βλέμμα που η πραγματικότητα της εικόνας σκοτώνει, με σκοπό να το διορθώσει, να το μεταμορφώσει και να το προσαρμόσει στο δικό του αντιληπτικό μοντέλο. Το βαρύ φορτίο της μνήμης, οι αναμνήσεις και η σύγκριση. Το βλέμμα θέλει να καταλάβει, ακόμη και μέσα από τα μάτια των άλλων. Θέλει τις εικόνες να παίρνουν σχήμα. Τις καλλωπίζει με βιώματα, παιδεία και χρώματα. Χρειάζεται και στιγμές σιωπής αναπαυόμενη σε λευκές σελίδες. Βιώνει με τύψεις την έκπληξη του βασανισμού σε χώρους που δεν υπερβαίνουν τον ατομισμό μας. Μένει με τα ερωτηματικά, βλέπει τηλεοπτικές κάμερες, φωτορεπόρτερ και άλλους δούλους–θαυμαστές παρατεταγμένους υπομονετικά. Τα φλας θα φωτίσουν πρόσωπα και εικόνες θα μεταδοθούν παντού. Εικόνες απατηλές χωρίς καταγραφή ουσίας. Ένας άτιμος συμβιβασμός ξετυλίγεται, και το βλέμμα ασφυκτιά. Ο μηδενισμός του θεατή. Τα λόγια και οι λέξεις αδυνατούν στις αντιθέσεις που καταγράφει το βλέμμα. Τα ειδικά εφέ και ο εκκωφαντικός θόρυβος της ασχήμιας. Η σαβούρα των θεαμάτων, της πνευματικής τεμπελιάς, η αδιαφορία του κοινού και η έλλειψη ενδιαφέροντος, εκεί στον καναπέ. Στο πόδι όλα. Σερβιρισμένα από επιτήδειους που παραποιούν. Τα πάντα είναι θέαμα. Πρωτόγονο θέαμα.

** Βρετανικό τηλεπαιχνίδι καλεί το κοινό να ψηφίσει το πιο άσχημο κτίριο της χώρας, με έπαθλο… το γκρέμισμα του! (και με την υποστήριξη της Βασιλικού Ινστιτούτου Βρετανών Αρχιτεκτόνων)

** «Τέσσερις μήνες φυλακή για βιασμό κατσίκας». Πλήρες ρεπορτάζ, με τον δήμαρχο ή νομάρχη ή κάποιον σχετικό βαρύγδουπο τηλεοπτικό αστερίσκο.

** Τηλεοπτικό πάνελ με παπάδες, υπουργούς. Ύφος σοβαρό, και από πίσω η αβάντα του «ειδικού επιστήμονα» να προσδίδει κύρος και άλλοθι σε άλλον έναν μηδενισμό του θεατή.

** Πλημμυρίδες αλληλεγγύης μας δακρύζουν, και το ύφος, Ύφος. Το θέαμα με μακροσκελείς κατάλογους νεκρών εξάπτει και τα ratings παίρνουν την ανιούσα.

** Τα τσιφτετέλια, οι πίστες, και το αθώο, λάγνο βλέμμα της ξανθιάς στάρλετ, φέρνει δάκρυα χαράς, σ’ένα βόθρο τηλεοπτικής δημοσιογραφίας.

Υπάρχουν όμως βάλσαμα όπως αυτό του Μαρσέλ Προύστ(*)… [] «Ενόσω η ανάγνωση είναι για μας η παροτρύνουσα δύναμη της οποίας τα μαγικά κλειδιά ανοίγουν στα βάθη του εαυτού μας την πύλη των ενδιαιτημάτων όπου δεν θα ξέραμε τον τρόπο να εισδύσουμε, ο ρόλος της ζωής μας είναι ευεργετικός. Γίνεται αντίθετα επικίνδυνος όταν η ανάγνωση, αντί να μας μυήσει στην πνευματική ζωή, τείνει να την υποκαταστήσει, όταν η αλήθεια δεν μας παρουσιάζεται πλέον ως ιδεώδες το οποίο μπορούμε να πραγματοποιήσουμε αποκλειστικά και μόνον με την ενδιάθετη πρόοδο της σκέψης μας και με την προσπάθεια της καρδιάς μας, αλλά ως πράγμα υλικό, που το έχουν εναποθέσει μεταξύ των φύλλων των βιβλίων ως μέλι επεξεργασμένο στην εντέλεια από άλλους και που εμείς δεν έχουμε παρά να μπούμε στον κόπο να το φτάσουμε πάνω στα ράφια της βιβλιοθήκης και να το γευτούμε εν συνεχεία παθητικά μέσα σε τέλεια σωματική και πνευματική χαλάρωση. Κάποτε μάλιστα, σε ορισμένες κάπως ιδιάζουσες περιπτώσεις, και πάντως λιγότερο, όπως θα δούμε, επικίνδυνες, η αλήθεια, νοούμενη, πάλι ως εξωτερική, βρίσκεται κάπου μακριά, κρυμμένη σε τόπο δυσπρόσιτο». [] _

___________

(*)Μαρσέλ Προύστ: «Ημέρες Ανάγνωσης» Μετάφραση Μήνα Πατερική-Γαρέφη. Εκδόσεις Ίνδικτος

σαν Αγριμολόγος στο περιοδικό Στάχτες

Αθώος ο Χρ. Ιωακειμίδης για τον «βλάσφημο πίνακα» του Outlook

12/05/2006 § Σχολιάστε

Το Α’ Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών αθώωσε χθες τον ιστορικό τέχνης Χρήστο Ιωακειμίδη, καταρρίπτοντας το κατηγορητήριο που συνέταξε αυτεπαγγέλτως το 2005 ο εισαγγελέας Δημ. Ζησόπουλος.

Tο δικαστήριο έκρινε χθες ότι πρόκειται περί έργου τέχνης και αθώωσε τον κατηγορούμενο επιμελητή της.
Σύμφωνα με το κατηγορητήριο:
1. Παράβαση του άρθρου 199 του Ποινικού Κώδικα, καθώς «κακόβουλα καθύβρισε δημόσια, με τον άσεμνο πίνακα, την Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού»
2. Παράβαση του άρθρου 29 του Ν. 5060/1931 περί ασέμνου.
Το Πλημμελειοδικείο έκρινε ότι: Αφ’ ενός ο πίνακας θεωρείται έργο τέχνης και, ως τέτοιο, εξαιρείται του νόμου περί ασέμνου, και αφ’ετέρου δεν προκύπτει κακοβουλία ή πρόθεση εκ μέρους του κατηγορουμένου να προκαλέσει το θρησκευτικό αίσθημα του κοινού. Ο κατηγορούμενος εισήγαγε τον πίνακα «ως έργο τέχνης», κατέληξε η πρόεδρος. Μάρτυρες κατηγορίας εμφανίστηκαν οι:
1. Ο αρχιμανδρίτης Επιφάνειος και ο..
2. Ο πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών, Σωτήριος Ρηγάκης.
(Ο πρόεδρος του ΛΑΟΣ Γιώργος Καρατζαφέρης, που πρωτοστάτησε τον Δεκέμβριο του 2003 στον αγώνα κατά του Outlook, τελικά δεν εμφανίστηκε.) «Εμετικά προσβλητικό», χαρακτήρισε ο π. Επιφάνειος τον πίνακα, που «εξυβρίζει» το «κορυφαίο σύμβολο της χριστιανοσύνης όλων των εποχών»

Χαρακτηριστικό: Οταν ο δικηγόρος υπεράσπισης, Αλκης Οικονόμου, θύμισε τις αντιδράσεις που προκάλεσε η «Καπέλα Σιστίνα» του Μιχαήλ Αγγέλου, ο π. Επιφάνειος δήλωσε ότι «μιλάμε για τον ρωμαιοκαθολικό Μεσαίωνα και όχι για την Ελλάδα του χριστιανισμού του 21ου αιώνα»(!!!)
Για άλλη μια φορά, και προς τιμή του Δικαστηρίου, η τέχνη ΔΕΝ μπορεί και ΔΕΝ πρέπει να δικάζεται.