Του Αγίου Πνεύματος σήμερα στο Βέλγιο…
20/05/2013 Comments Off
Ότι κι αν αυτό σημαίνει.
Πάντως οι επί της γης διαχειριστές των ψυχών μας λένε ότι σήμερα (μας)δουλεύουν φουλ-τάιμ, προσευχόμενοι για μας.
Ότι κι αν αυτό σημαίνει.
Να σημειωθεί δε, ότι οι διαχειριστές αυτοί, δεν έχουν γνωρίσει ποτέ στη πράξη την έννοια της Ανεργίας -από τότε δηλαδή που αυτο-διορίσθηκαν αντιπρόσωποι κάποιου -γενικώς κι αορίστως- θεού που φυλάει τα νώτα μας.
Ότι κι αν αυτό σημαίνει.
Βεβαίως· τα πάντα στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα είναι κλειστά. Οι άνθρωποι έχουν πάει τριήμερο ταξίδι ή το πιο πιθανόν -να κλείστηκαν σπίτια τους προκειμένου να προσευχηθούν, και άλλοι να γεμίσουν τα νεκροταφεία αποδίδοντας φόρους τιμής στους αγαπημένους τους, που άφησαν τον μάταιο τούτο κόσμο.
Ότι κι αν θέλω να πω με όλα αυτά που σας αραδιάζω.
.
.
η Βενετιά και το βελόνι
18/05/2013 Comments Off
Τα… χρυσαφικά μας πάνω απ’ όλα.
Περισσός αρχές Μαΐου 2013, Λεωφόρος Ηρακλείου, απέναντι από το “Σπίτι του Λαού” -εκεί κι αλλού και σε όλη την επικράτεια της χώρας, μεσουρανεί πολιτισμός
“Δεν πάει ο νους σε Παιδεία” – Διαβάστε το.
Απεργία (ΟΛΜΕ) φτιαγμένη για ήττα;
17/05/2013 Comments Off
Διάβασα τις θέσεις και τη στάση των παρατάξεων για την απεργία της ΟΛΜΕ κατά τη διάρκεια των Πανελλαδικών εξετάσεων -περιττό να πω ότι κανείς δεν με έπεισε, ούτε κατά ένα ελάχιστο 5%…
Μόνο εμείς οι απέξω καταλάβαμε ότι το όλο εγχείρημα δημιουργήθηκε για να αποτύχει;
Υπήρξε ποτέ θέμα επιτυχούς έκβασης εν μέσω πανελλαδικών με μια κοινωνία -ιδιαίτερα στον ιδιωτικό τομέα- που έχει υποστεί απείρως περισσότερα δεινά;
Σε πολλά έχουν δίκιο αλλά αυτό δεν αρκεί.
Τι διάολο, υποτίθεται ότι η ΟΛΜΕ διοικείται από …Εκπαιδευτικούς!
Πυξίδες της παιδείας τόοοοσο κοντόφθαλμες;
Όσο νόημα είχε η επιχειρούμενη απεργία των, άλλο τόσο νόημα έχει να πω περισσότερα.
.
άσκηση
15/05/2013 Comments Off
- [26]
Εκείνο που. Πλανάται πάνω από τη παλιά γειτονιά, και το άλλο που ντύνει κουβέντες μέσα στη σιωπή. Γνωστών ιστορίες. Εν μέσω ελαχίστως διακριτών φράσεων. Η σκέψη που τυλίγει δύο καλλωπισμένες επιστολές˙ αφημένες έξω από την πόρτα γνωστού διπλανού, φίλου πονεμένου. Ποιος να τις έγραψε. Και εκείνος που διηγείται τα ελάχιστα που ξέρει, ραντίζει ευωδία στο κάθε του βήμα. Στην παλιά γειτονιά. Ο έγκλειστος νέος του υπογείου. Η όμορφη απέναντι με τα σορτς που γνέφει συνωμοτικά, ραντεβού τα μεσάνυχτα. Ο αλλόκοτος αλλοτινός μικρόκοσμός μας, η μυρωδιά του φρεσκο-σιδερωμένου ρούχου, το ηλιόλουστο διάτρητο απόγευμα. Τώρα η σιωπή βλέπεται πια με τα γυμνά σου μάτια. Να. Εκεί. Στέκει δίπλα στη φιάλη με τα όνειρα που δραπετεύουν λίγο-λίγο προς μια ανέφικτη επιλογή, μακριά. Πολύ μακριά. Κανένα υπαινικτικό έστω, ίχνος διεξόδου. Μόνο ένα βάρος πάντα• στους
ώμους βαραίνει.
.
.
[όλες οι «ασκήσεις»]
.
