[«πατριωτισμός»

27/11/2018 § Σχολιάστε

«Η πατρίς εδώ σας καλεί στρατιώται ανδρείοι», Α’ Παγκοσμίου Πολέμου. Αφίσα διαστάσεων 56×83 εκ.(Εθνικό Ιστορικό Μουσείο)

Ο πατριωτισμός στη χώρα μας είναι ένα ιδιαίτερα «εκκεντρικό» θέμα. Τα παιδιά διδάσκονται για τους κατώτερους γειτονικούς λαούς και οι γειτονικοί λαοί με τη σειρά τους διδάσκονται περίπου, ή ακριβώς τα ίδια για τους γείτονές τους κ.ο.κ. Εμάς όμως μας ενδιαφέρει ο δικός μας λαός. Από παιδιά θεωρούμε ότι η δική μας οικογένεια είναι η καλύτερη της γειτονιάς, ίσως και της χώρας, άρα εμείς ως παιδιά έχουμε προετοιμαστεί καταλλήλως από τα μικράτα μας να μας κερδίσει ο πατριωτισμός και να δεχθούμε την κατωτερότητα «των άλλων», όποιοι κι αν είναι αυτοί, διότι «αυτοί» δεν είναι «εμείς». Μεγαλώνοντας, μαθαίνουμε από ορισμένους που αυθαδιάζουν συνεχώς και ασυστόλως, ότι ένας σοβαρός φιλόπατρις δεν επιτρέπεται να θεωρεί την πατρίδα του καλύτερη από τις άλλες, και ορισμένους αυτό μας προβληματίζει, διότι άλλα ξέραμε έως τώρα, «εμείς αλλιώς μεγαλώσαμε», κι αλλιώς τώρα τα βρίσκουμε και μας αποκαλύπτονται. Οι ακλόνητες σταθερές «Μας», κάποια στιγμή στη ζωή, γκρεμίζονται (θετικά) παταγωδώς.

Οι ιδέες είναι σαν τα λεωφορεία ή τα τρένα της γραμμής. Γενικώς οι ιδέες, στις οποίες κάποιοι προσθέτουν και επίθετα, όπως «νέες» ή «επαναστατικές» κ.α., είναι σαν τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, έρχονται τακτικά και παίρνουν επιβάτες, άλλοτε τα μέσα αυτά είναι γεμάτα, άλλοτε μισοάδεια. Σε κάθε περίπτωση, για παράδειγμα ένα λεωφορείο, είτε άδειο είτε γεμάτο, δεν κουβαλά όλον τον πληθυσμό, παρά μόνο ένα απειροελάχιστο ποσοστό του –έτσι είναι κυρίως οι «νέες» ιδέες (κι ας έχουν γραφτεί εδώ και αιώνες), για ορισμένους από εμάς. Δεν υιοθετούνται π ο τ έ από όλους.

Advertisements

«Εσύ θα διαρκέσεις, είσαι φτιαγμένος από γράμματα»

26/11/2018 § Σχολιάστε

Κι όπου και αν μας βρίσκει το Κακό μνημονεύουμε Εμμανουήλ Ροΐδη, το σύμβολο της διαρκούς πάλης για μια Ελλάδα που πολιτισμικά θα ανήκει στην Ευρώπη: Ἡ πάλη ἔσται μακρὰ καὶ πεισματώδης μέχρις οὗ κατορθωθῇ ἡ κοινωνικὴ μετάθεσις τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ τῆς Ἀνατολῆς εἰς τὴν Εὐρώπην.

Έτος 10ο, τεύχος 100ό

«Εσύ θα διαρκέσεις, είσαι φτιαγμένος από γράμματα», έγραφε ο ισραηλινός ποιητής Χαΐμ Γκούρι. Με αυτή τη αντίληψη του κόσμου ξεκινήσαμε πριν από 10 χρόνια και μ’ αυτήν συνεχίζουμε. Σ’ αυτά τα χρόνια δεν υποστείλαμε τη σημαία της ποιότητας, της ευθύτητας, της σαφήνειας και του πραγματικά κριτικού λόγου. Δεν θα κουραστούμε να επαναλαμβάνουμε τη φράση που γράψαμε στην «ταυτότητα» της ARB στην ιστοσελίδα μας, ότι «αν υπήρχε πραγματική κριτική στη χώρα μας όλοι θα (αναγκαζόμασταν να) ήμασταν καλύτεροι». Ούτε θα κουραστούμε να διακηρύσσουμε ότι «Το μόνο πράγμα που είναι χειρότερο από μια ηλίθια κακή κριτική είναι μια ηλίθια καλή κριτική».

Αυτό το τεύχος που κρατάτε στα χέρια σας γράφει: «έτος 10ο, τεύχος 100ό». Δεν θα πανηγυρίσουμε ούτε θα καταφύγουμε σε περιαυτολογίες. Το πρώτο τεύχος μας ήταν αφιερωμένο στον Φίλιπ Ροθ. Σήμερα, στο 100ό τεύχος, δημοσιεύουμε πάλι ένα αφιέρωμα στον μεγάλο συγγραφέα, γραμμένο από σημαντικούς κριτικούς: Φρανκ Κέρμοντ, Ντάνιελ Μέντελσον, Χάρολντ Μπλουμ. Μια σύγκριση των δύο αφιερωμάτων δείχνει από πού ξεκινήσαμε και πώς εξελιχθήκαμε· η διαδρομή μας είναι καταγεγραμμένη μέσα σ’ αυτά τα 100 τεύχη και στους διαρκείς αγώνες μας για ελευθερία του λόγου. Για την πληρότητα του αφιερώματος, δημοσιεύουμε στην ιστοσελίδα του περιοδικού ένα σημαντικό άρθρο του νομπελίστα Tζ. Μ. Κουτσί για τον Φίλιπ Ροθ, το οποίο είχαμε δημοσιεύσει στην ARB τον Δεκέμβριο του 2010, σε μετάφραση της Αθηνάς Δημητριάδου, μεταφρασμένο εκ νέου. Παραθέτουμε μάλιστα και τις δύο μεταφράσεις, προϊόντα αγάπης για τους δυο σπουδαίους συγγραφείς και φυσικά ευσυνειδησίας και μόχθου. (Σε επόμενο τεύχος θα δημοσιεύσουμε ακόμη ένα σπουδαίο δοκίμιο του Κουτσί για τον Ροθ).

Στις σελίδες που ακολουθούν θα βρείτε επίσης ένα δείγμα κριτικού λόγου –όπως τον εννοούμε εμείς– σχετικά με μια πρόσφατη έκδοση του Μπωντλαίρ.  Γιατί υπάρχουμε για να παραβιάζουμε τον Ανατολικό Κανόνα: για να σεβόμαστε τον Δυτικό και να παραβιάζουμε τις «αλήθειες» του Νεοελληνικού.

Αλλά επειδή δεν είμαστε αμιγώς «λογοτεχνικό περιοδικό», όπως επιμένουν πολλοί άσπονδοι φίλοι μας να επισημαίνουν νουθετώντας μας: «μην νοθεύετε τον λογοτεχνικό χαρακτήρα του», δημοσιεύουμε στο παρόν κομβικό τεύχος την επιβλητική σύνθεση «Πώς αντιμετωπίστηκε η Μεγάλη Ύφεση του 2007-2009 και τι μάθαμε για την “Ενδεχόμενη” Επόμενη;». Δεν χρειάζεται να πούμε πόσο απεχθανόμαστε τον παράσιτο «κριτικό» και «παρουσιαστή» Βασίλη που καθόταν φρόνιμα, αν και προ πολλού αυτός, διορατικότατα, φρόντισε να μεταλλαχθεί προσαρμοζόμενος στους καιρούς: «Βασίλη, πούλα φούμαρα να γίνεις νοικοκύρης». Οι άνθρωποι που εκδίδουν την ARB δεν είχαν ποτέ σκοπό τους να καταντήσουν τέτοιοι νοικοκύρηδες.

Κι ακόμη πιο προκλητικά, δημοσιεύουμε ολόκληρο το φιλελεύθερο έπος του Economist, ένα Μανιφέστο για την επανίδρυση του Φιλελευθερισμού. Η Athens Review of Books θεωρεί ότι η σπουδαιότητα αυτού του δοκιμίου είναι τέτοια ώστε να δικαιολογεί όχι μόνο την εξ ολοκλήρου μετάφρασή του στα ελληνικά, αλλά και την έναρξη από τις στήλες της ενός ευρύτερου διαλόγου στα πλαίσια του οποίου θα κληθούν να πάρουν θέση επιστήμονες, διανοούμενοι και πολιτικοί από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Αλήθεια, αν δεν το έκανε η ARB, τότε ποιος;

Ο αξέχαστος φίλος Άρης Μπερλής συνήθιζε να λέει πως «η ζωή είναι πάντα επικίνδυνη». Το ότι κυκλοφορεί ένα τόσο ανεξάρτητο και φιλελεύθερο περιοδικό στην Ελλάδα αποδείχθηκε όντως εξαιρετικά επικίνδυνο για μας. Πολλά από αυτά τα 100 τεύχη εκδόθηκαν σε καθεστώς κρατικής τρομοκρατίας με συνεργούς του διώκτη μας δικαστές, επιλήσμονες του όρκου τους. Θέλησαν να μας κλείσουν. Κρατούν δεσμευμένους τους λογαριασμούς μας εδώ και 15 μήνες. Το (παρα)κράτος τους κατέστρεψε την ιστοσελίδα μας. Φτιάξαμε νέα, καλύτερη. Δεν θα τα καταφέρουν, όσο εκκωφαντική και αν είναι η Σιωπή των Άλλων. Ήδη δυο ερωτήσεις προς την Κομισιόν έχουν κατατεθεί στο Ευρωκοινοβούλιο σχετικά με τις διώξεις εις βάρος της ARB, του ευρωβουλευτή Κώστα Χρυσόγονου και στη συνέχεια των Μιλτιάδη Κύρκου και Μαρίας Σπυράκη. Επί του πιεστηρίου, κυριολεκτικώς, πληροφορηθήκαμε ότι κατατέθηκε και τρίτη ερώτηση από τον ευρωβουλευτή Νίκο Ανδρουλάκη, την οποία θα δημοσιεύσουμε στην ιστοσελίδα μας.

Όπως τονίζει στη δήλωσή του για τα 100 τεύχη μας ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Κυριάκος Μητσοτάκης: «Η καταδίωξη της Athens Review of Books είναι ντροπή για την Ελληνική Δημοκρατία». Το έχουμε ξαναπεί: συνεχίζουμε απτοήτω γλώσση. Ο αγώνας μας είναι για ελευθερία και δικαιοσύνη ενάντια στο Κράτος Αδίκου. Ενάντια στη Λεγεώνα της Σιγής.

Κι όπου και αν μας βρίσκει το Κακό μνημονεύουμε Εμμανουήλ Ροΐδη, το σύμβολο της διαρκούς πάλης για μια Ελλάδα που πολιτισμικά θα ανήκει στην Ευρώπη: Ἡ πάλη ἔσται μακρὰ καὶ πεισματώδης μέχρις οὗ κατορθωθῇ ἡ κοινωνικὴ μετάθεσις τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ τῆς Ἀνατολῆς εἰς τὴν Εὐρώπην.

Αυτή βέβαια η μάχη είναι χαμένη, και το ξέρουμε, όπως το ήξερε κι ο Ροΐδης. Αλλά εμείς ανήκουμε και ανήκαμε πάντα στην Ευρώπη. Ακόμη κι όταν η Ευρώπη ήταν ιδέα ή νησί.

Όμως θα διαρκέσουμε: γιατί η Athens Review of Books είναι φτιαγμένη από γράμματα. Γραμμένα από τις πιο καλές και έντιμες πένες.

The Athens Review of Books

[Το άσυλο ως φάρσα·

14/11/2018 § Σχολιάστε

Από τα αξιόλογα του Τύπου

οι -my ass- επαναστάτες του κ@λου

 

Του Πέτρου Τατσόπουλου -Τα Νέα 10/11/2018

Την 31η Ιανουαρίου του 1949, επτά μήνες πριν από τη λήξη του εμφυλίου πολέμου, ο τότε 24χρονος Μάνος Χατζιδάκις έδωσε στο Θέατρο Τέχνης την περίφημη διάλεξή του για το Ρεμπέτικο. Εκείνες τις ημέρες το Ρεμπέτικο βρισκόταν υπό διωγμόν, έξω από το ανεκτό «αισθητικό κάδρο» μιας κοινωνίας που «χόρευε τανγκό», σε status που κατά διαστήματα κυμαινόταν από την ημιπαρανομία έως τη βαθιά παρανομία, άρρηκτα συνδεδεμένο με τον «υπόκοσμο» και τα «χασίσια», αποκηρυγμένο τόσο από τη Δεξιά όσο και από την Αριστερά. Ο μελετητής Παναγιώτης Κουνάδης, στο πρώτο από τα δεκαέξι τεύχη του γύρω από «Τα ρεμπέτικα: Ενα ταξίδι στο λαϊκό αστικό τραγούδι των Ελλήνων» (Alter Ego, ΜΜΕ ΑΕ 2010), αναφέρει χαρακτηριστικά: «Σε μια ολομέλεια της εποχής, ο τότε γραμματέας του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης αποκάλεσε το ρεμπέτικο «τραγούδι της κάμας και της ντεκαντέντσιας» και κάλεσε τα μέλη να σπάνε τους τεκέδες». « Read the rest of this entry »

[το «με το καλό να μας μπει», της εβδομάδας·

12/11/2018 § Σχολιάστε

Ο πολιτισμός χλευάζει.

©Δημήτρης Χαντζόπουλος, Καθημερινή 10.11.2018

Λόγω της… ευπρέπειας του πολιτικού αλλά και του θρησκευτικού λόγου.

Ζουν ανάμεσά μας.
Ζούμε ανάμεσά τους.

Ας τον φάμε.
Αμήν.