Γιάννης Δάλλας (1924 – σήμερα 24.02.2020)

24/02/2020 § Σχολιάστε

Ο ΧΡΟΝΟΣ

τα πένθιμα εμβόλια

Ξημέρωνε μ’ ένα φως που γλιστρούσε σαν κρέπι κι άφηνε
ξέσκεπες οροφές και πλατείες
κι ύστερα μ’ ένα στρας ουράνιου τόξου που άστραφτε σαν να
δρεπάνιζε ως πέρα τον ορίζοντα
αρχίζοντας απ’ τον αυχένα της απέναντι πλαγιάς –
Το φως έπεφτε τώρα κάθετα στην πολιτεία και χαράζοντας
από ψηλά το δέρμα της
ο χρόνος βυρσοδέψης το άφηνε να πέφτει αθόρυβα στα πόδια
μας σε ραβδωτές λωρίδες

Τότε καθένας έσκυβε και παίρνοντας πειθήνια τη ζέβρα του
τη φόραγε κατάσαρκα σαν ισοβίτης

[αντιστοιχία μεταξύ γλώσσας και της κοινωνίας ·

24/02/2020 § Σχολιάστε

Υπάρχει ή δεν υπάρχει άμεση αντιστοιχία μεταξύ γλώσσας και της κοινωνίας; Ερώτημα.

– Ούτε στη διάρθρωση ούτε στην εξέλιξη, γιατί η σχέση τους είναι σχέση ομολογίας, δηλαδή η γλώσσα δεν απεικονίζει την κοινωνία.

– Γιατί αν η γλώσσα αντιστοιχεί στη λογική του πολιτιστικού συστήματος, η λογική αυτή ελέγχεται από την κρατούσα τάξη…
– …και μαζί μ’ αυτήν, ελέγχεται και η γλώσσα, ώστε να λειτουργεί, ως δήθεν, ουδέτερο κοινωνικό όργανο.

Η γλώσσα και η δομή της περιέχεται στον πολιτισμό και η σημασία της είναι κατά πολύ ευρύτερη από τη μεταβολή των όποιων θεσμών και των όποιων εθίμων.

…υπάρχουν πολλές άλλες «διεργασίες» και ερμηνείες, αλλά δεν είναι της στιγμής.

Και oύτε προτίθεμαι Να…

[naturaliter ·

23/02/2020 § Σχολιάστε

Αυθαιρεσία XXXX

photo ©agrimologos.com

Ένα τρέμουλο στη ραχοκοκαλιά. Κάτι έχει αποσυνδεθεί. Η ατμόσφαιρα έχει σκληρύνει στα εσωτερικά τοιχώματα του κρανίου. Ξεφυλλίζει μολυβένιο βιβλίο. Η ατμόσφαιρα με στο σπίτι σκληρή. Τσιμέντο. Αδυνατεί να σφίξει τους κροτάφους. Το τρέμουλο έγινε θόρυβος βαρύς και σκληρός. Εμφανίστηκε με δύναμη. Απόμακρες και παγωμένες οι πατούσες. Άφησε το βαρύ σαν μολύβι βιβλίο. Άκουσε κάπου το χτύπο ενός ρολογιού. Έκαψε τη πρώτη μολυβένια σελίδα του βιβλίου. Όλα έμοιαζαν πολύ μακρινά. Είχε νυχτώσει. Μακριά στον ορίζοντα του αστικού τοπίου άστραψε. Μύριζε βροχή. Πλησίασε το παράθυρο. Θα του λείψουν οι εικόνες των σπιτιών, των δρόμων με τους περιπατητές, οι φωνές των παιδιών και όλοι οι γνώριμοι θόρυβοι της πόλης. Δημιουργούν αίσθημα ασφάλειας. «Πάρε μαζί σου ομπρέλα» του είπε, «και να αποφύγεις τη σημασία των γεγονότων» πρόσθεσε μέσω της περιφέρειας των γοφών και το χρώμα των ματιών της.

Με καταλαβαίνετε, έτσι δεν είναι;

 

διαβάστε τις «αυθαιρεσίες»

[προσέγγιση ·

22/02/2020 § Σχολιάστε

photo ©agrimologos.com

Η ομιλία γίνεται γραφή και η γραφή βιβλίο που θεωρείται ότι συνενώνει το γράμμα και το πνεύμα. Έτσι φθάσαμε στοπ σημείο να γράψουμε ότι «Όλα στον κόσμο υπάρχουν για να καταλήξουν σε βιβλίο» (Μαλλαρμέ). Το βιβλίο ωστόσο δεν είναι η τελειωτική μορφή της υποδοχής και της παρακαταθήκης. «Η φιλοσοφία κλεισμένη σε βιβλία έχει πάψει να καλεί τους ανθρώπους», γράφει ο Μερλώ-Ποντύ. Μια γραφή που δεν θα είναι πια της τάξης της φιλοσοφίας ή της λογοτεχνίας αποκαλύπτεται εποχιακά και διεποχιακά απαραίτητη, εναρμονισμένη στο μέλλον που όψιμα ανοίγεται και στο οποίο το βιβλίο δεν είναι πλέον καθοριστικό.

[Κώστα Αξελός, Αυτό που επέρχεται -Αποσπάσματα μιας προσέγγισης, μτφρ. Κατερίνα Δασκαλάκη, βιβλιοπωλείον της Εστίας, 2011

  • 15 years blogging -official banner

    agrimologos.com

    ΚΛΙΚ στην εικόνα για τα εξώφυλλα του Αγριμολόγου

    ΚΛΙΚ στην εικόνα, δείτε φωτογραφίες
  • staxtes.com

    .

  • ΕΝΑ LIKE ΘΕΡΑΠΕΥΕΙ…

  • Μεταστοιχεία

  • a

  • Αρχείο

  • Πρόσφατα άρθρα

  • Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

    Μαζί με 757 ακόμα followers