Άρης Αλεξάνδρου, Επιστροφή ·

25/11/2022 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Άρης Αλεξάνδρου, Επιστροφή ·

©Caio Fonseca, oil on canvas

Έτσι που γυρίσαμε
γυαλίζουνε οι ράγιες στο σκοτάδι
απ’ την πολλή σιωπή
έτσι που γυρίσαμε
βρήκαμε τους εισπράκτορες σφαγμένους
και το πεντακοσάρικο για το εισιτήριο
θα μας περισσεύει
και τα τέσσερα χρόνια
γι’ αυτό που λέγαμε ζωή μας
θα μας λείπουν
έτσι που γυρίσαμε κ’ οι δρόμοι προχωράνε
τετραγωνίζοντας την άδεια πολιτεία
σε πένθιμους φακέλους
κι αυτός ο αστυφύλακας περνάει και χασμουριέται
Θεέ μου! ας μίλαγε τουλάχιστον αυτός
κι ας μου ζητούσε
——————————την ταυτότητά μου

[1952]

✳︎

[A’ δημοσίευση 26/11/2011 

[Ήθελα να μου πεις…

24/11/2022 § Σχολιάστε

Άρης Αλεξάνδρου (24 Νοεμβρίου 1922 – 2 Ιουλίου 1978)
η αγάπη σκόνη και τ’ όνειρο καπνός

aris15.6.16

Σύντροφε, κοιμάσαι;
Ήθελα να μου πεις, ξέρεις καμιά σελίδα μαρξισμού
που να βουλιάζουν οι λέξεις στο χαρτί
σαν τη σιωπή μου
στις κόρες των ματιών της;

«Δεν ανήκω σε κανένα κόμμα και σε καμία πολιτική οργάνωση. Δεν είμαι μέλος καμιάς εκκλησίας. Δεν είμαι οπαδός καμιάς θρησκείας. Όπως το ‘χω ξαναπεί, δεσμώτης τήδε ίσταμαι, τοις ένδον ρήμασι πειθόμενος. Έχοντας περάσει από τα ξερονήσια και τις φυλακές, νιώθω πως είμαι συγκρατούμενος όχι μόνο με όσους υποφέρουν στα φασιστικά στρατόπεδα μα και με όσους βασανίζονται στο Αρχιπέλαγος Γκουλάγκ. Νιώθω αλληλέγγυος και συνυπεύθυνος με όσους αγωνίστηκαν, αγωνίζονται και θα αγωνίζονται εναντίον όλων των τυράννων. εστεμμένων και τραγιασκοφόρων, εναντίον όλων των δεσποτών, γαλονάδων και ρασοφόρων.»

[Άρης Αλεξάνδρου]

*

H φωτογραφία του Άρη Αλεξάνδρου είναι από τις Ψηφιοποιημένες Συλλογές Ε.Λ.Ι.Α.

[Α’ δημοσίευση 15/06/2016

*

Διαβάστε όλα: [τα όνειρα καπνός]

*

 

[η θρησκεία της ελευθερίας·

23/11/2022 § Σχολιάστε

Maurizio Viroli

Ομιλία που εκφώνησε ο Μαουρίτσιο Βίρολι[*] στις 25 Απριλίου, επέτειο της απελευθέρωσης της Ιταλίας από τον φασισμό.

Το πιο σοβαρό ερώτημα που πρέπει να θέσουμε είναι αν υπάρχει αντιφασιστική συνείδηση στη χώρα. Σύμφωνα με το πιο αυθεντικό και υψηλότερο νόημά της, η αντιφασιστική συνείδηση ήταν και μπορεί να είναι μια θρησκεία της ελευθερίας. Το να έχουμε τη θρησκεία της ελευθερίας σημαίνει να επιλέγουμε την ελευθερία ως υπέρτατη αξία της ζωής και, γι’ αυτήν, να είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε ακόμα και τις πιο δύσκολες θυσίες, τις πιο σκληρές δοκιμασίες. Η θρησκεία της ελευθερίας είναι απόλυτη δέσμευση που αναλαμβάνουμε με τη συνείδησή μας, και μόνο με αυτήν να υπερασπιζόμαστε πάντοτε την ελευθερία. Η θρησκεία της ελευθερίας ήταν το ηθικό κίνητρο που έδωσε στους άνδρες και στις γυναίκες της Αντίστασης τη δύναμη για να αντιμετωπίσουν τη φυλακή, την εξορία και τη θυσία της ίδιας της ζωής τους.

Ας σκεφτούμε τα λόγια που είπε ο Φερούτσιο Πάρι, παρασημοφορημένος ήρωας του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και πρωθυπουργός από τις 21 Ιουνίου ώς τις 8 Δεκεμβρίου 1945, όταν μπροστά στο φασιστικό δικαστήριο, στις 9 Νοεμβρίου 1927, δήλωνε ότι είχε μόνο έναν λόγο για να απεχθάνεται τον φασισμό και να μάχεται εναντίον του, λόγο όμως ο οποίος ήταν «επιτακτικός και ανένδοτος»· επειδή ήταν ηθική απέχθεια, γι’ αυτό ήταν ολοκληρωτική, αδιάλλακτη, απόλυτη. Είμαστε αδιάλλακτοι απέναντι στον φασισμό –εξηγούσε ο Φερούτσιο Πάρι– επειδή είμαστε αδιάλλακτοι με τη συνείδησή μας. Αυτή είναι η θρησκεία της ελευθερίας.

Η θρησκεία της ελευθερίας δεν είναι η χριστιανική πίστη, αλλά δεν είναι διόλου ασυμβίβαστη με αυτήν· αντίθετα, μάλιστα, είναι η φυσική συνέπειά της. Η θρησκεία της ελευθερίας διδάσκει τη συμπόνια στο πιο αυθεντικό νόημά της, δηλαδή το συναίσθημα που μας οδηγεί να συμμεριζόμαστε τα βάσανα των άλλων, να συμπαραστεκόμαστε στους ταπεινούς, στους αδύναμους, στους πληγωμένους, στους αποκλεισμένους, και να παλεύουμε μαζί τους εναντίον εκείνων που τους καταπιέζουν, τους αποκλείουν, τους ταπεινώνουν. Η συμπόνια όμως είναι η κατεξοχήν χριστιανική αξία.

Ο φασισμός είναι εκείνος που προσβάλλει τη χριστιανική πίστη. Για τους φασίστες, η αγάπη και η συμπόνια είναι συναισθήματα των αδύναμων. Ο Χριστός μάς δίδαξε την ειρήνη. Ο φασισμός κήρυξε και εφάρμοσε τον πόλεμο ως μέσο για να επιβεβαιωθεί η ισχύς του έθνους και ως αυτοσκοπό. Ο Χριστός δίδαξε την αδελφοσύνη και την ισότητα των ανθρώπινων υπάρξεων, που είναι όλες πλάσματα του Θεού. Ο φασισμός υποστήριξε την επαίσχυντη θεωρία των ανώτερων και των κατώτερων φυλών. Ο χριστιανικός νόμος λέει: «Δεν θα έχεις άλλους Θεούς εκτός από εμένα». Ο φασισμός επέβαλε τον εκθειασμό τού ντούτσε σαν να ήταν Θεός. Διδάξτε αυτές τις απλές αλήθειες στους χριστιανούς φίλους μας.

Πείτε τους ότι, αν είστε χριστιανοί, δεν μπορείτε να είστε φασίστες. Οφείλετε να είστε οι πιο αδιάλλακτοι εχθροί του φασισμού. Ας έρθει εδώ, στην Casa Cervi, να το πει, με όλο το κύρος του, ο πάπας Φραγκίσκος και να καταδικάσει την επαίσχυντη συμπαιγνία του Βατικανού με το φασιστικό καθεστώς, όταν ο πάπας Πίος ΙΑ’ χαρακτήρισε τον Μουσολίνι άνθρωπο σταλμένο από τη Θεία Πρόνοια για να επαναφέρει τον Θεό στην Ιταλία και την Ιταλία στον Θεό. Η θρησκεία της ελευθερίας διδάσκει την αγάπη για την πατρίδα, όπως την κατανοούσαν οι πατέρες μας της Παλιγγενεσίας, δηλαδή την πατρίδα όπως την αντιλαμβανόταν ο Τζουζέπε Ματσίνι.

Εσείς οι φασίστες υπήρξατε και είστε οι πιο απεχθείς εχθροί της πατρίδας. Την έχετε ταπεινώσει μετατρέποντάς την σε δούλα μιας χούφτας εγκληματιών. Της αφαιρέσατε τις ελευθερίες. Την έχετε κηλιδώσει με άδικους πολέμους. Την έχετε ατιμάσει με τους ρατσιστικούς νόμους που οδήγησαν τους Εβραίους στα στρατόπεδα εξόντωσης. Την έχετε σύρει να πολεμήσει στο πλάι ενός εγκληματία σαν τον Χίτλερ και τέλος ανοίξατε τον δρόμο για να εισβάλουν οι γερμανικές μεραρχίες. Οι αντιφασίστες ήταν εκείνοι που συνέβαλαν στην αναγέννηση της πατρίδας, την οποία είχε καταστρέψει ο φασισμός. Η θρησκεία της ελευθερίας είναι μια πελώρια δύναμη που ωθεί στην αντιφασιστική στράτευση, όχι μιας μέρας, όχι μηνών, αλλά μιας ολόκληρης ζωής. Προκειμένου να υπάρχει αληθινός αντιφασισμός, πρέπει να υπάρχουν άνδρες και γυναίκες που ξέρουν να ρωτούν τη συνείδησή τους και μπορούν να ακούνε τις απαντήσεις της.

Εδώ ακριβώς όμως εντοπίζεται το πρόβλημά μας, το ιταλικό πρόβλημα. Το είχε κατανοήσει καλύτερα από κάθε άλλον μια από τις ευγενέστερες μορφές του αντιφασισμού, ο Κάρλο Ροσέλι. Το ιταλικό πρόβλημα, έγραφε ο Ροσέλι στο βιβλίο του «Φιλελεύθερος σοσιαλισμός» (1929), «είναι ουσιαστικά πρόβλημα ελευθερίας. Αλλά πρόβλημα ελευθερίας με το πλήρες νόημα του όρου: δηλαδή πνευματικής αυτονομίας, χειραφέτησης της συνείδησης στην ατομική σφαίρα και οργάνωσης της ελευθερίας στην κοινωνική σφαίρα, δηλαδή στη θεμελίωση του κράτους και στις σχέσεις ανάμεσα στις ομάδες και τις τάξεις. Χωρίς ελεύθερους ανθρώπους είναι ανέφικτη η δημιουργία ενός ελεύθερου κράτους. Χωρίς χειραφετημένες συνειδήσεις είναι ανέφικτη η ταξική χειραφέτηση. Δεν πρόκειται για φαύλο κύκλο. Η ελευθερία αρχίζει με τη διαπαιδαγώγηση του ανθρώπου και ολοκληρώνεται με τον θρίαμβο ενός κράτους ελεύθερων ατόμων, με ίσα δικαιώματα και καθήκοντα, ενός κράτους στο οποίο η ελευθερία του καθενός αποτελεί την προϋπόθεση και το όριο της ελευθερίας όλων.

»Είναι θλιβερή διαπίστωση, αλλά πέρα ώς πέρα αληθινή, ότι στην Ιταλία η διαπαιδαγώγηση του ανθρώπου, η διαμόρφωση του βασικού ηθικού κυττάρου –του ατόμου– είναι κάτι που ως επί το πλείστον δεν έχει γίνει ακόμα. Οι περισσότεροι στερούνται, λόγω φτώχειας, αδιαφορίας, προαιώνιας παραίτησης, το βαθύ και φλογερό αίσθημα της αυτονομίας και της ευθύνης. Η δουλεία αιώνων κάνει τον μέσο Ιταλό να ταλαντεύεται ανάμεσα στη δουλική συμπεριφορά και την αναρχική εξέγερση. Η αντίληψη της ζωής ως πάλης και ως αποστολής, η αντίληψη της ελευθερίας ως ηθικού καθήκοντος, η επίγνωση των ορίων του εαυτού μας και των άλλων απουσιάζουν».

Αυτά τα λόγια ήταν αληθινά το 1929 και είναι αληθινά και σήμερα. Ποιος όμως και πώς μπορεί να συμβάλει στην αναγέννηση του αληθινού αντιφασισμού, που βασίζεται στη θρησκεία της ελευθερίας; Ποιος; Ο καθένας από μας. Πώς; Με το παράδειγμα της ζωής του.

_________
[*] Γεννημένος το 1952 στην ιταλική πόλη Φορλί, ο Μαουρίτσιο Βίρολι είναι ομότιμος καθηγητής Πολιτικής Θεωρίας στο Πανεπιστήμιο Πρίνστον. Το βιβλίο του μαχητή και μάρτυρα του ιταλικού αντιφασισμού Κάρλο Ροσέλι «Φιλελεύθερος σοσιαλισμός» κυκλοφορεί και στη γλώσσα μας (μετάφραση: Αχιλλέας Καλαμαράς, Πόλις 2013)

✳︎

[Ευχαριστίες στον ©Θανάση Γιαλκέτση της Εφ.τ. Συντακτών

[Τιμή στον μαύρο ανθρωπιστή βαρκάρη των Χανίων·

21/11/2022 § Σχολιάστε

Ο Σαλής ήταν μια από τις γνωστότερες φυσιογνωμίες της πόλης των Χανίων τον περασμένο αιώνα. Ήταν απόγονος μαύρων εργατών ή χαλικούτηδων από την εποχή της Αιγυπτιοκρατίας στην Κρήτη, καταγόμενος από το Σουδάν ο οποίος δε θέλησε να εγκαταλείψει τα Χανιά κατά την ανταλλαγή των πληθυσμών το 1922 και έτσι παρέμεινε στην πόλη, όπου έγινε ευρέως γνωστός για την εργατικότητα, την εγκαρδιότητα και την καλοψυχία του.

Υπήρξε ένας αγαθός γίγαντας πολύ αγαπητός στους Χανιώτες. Ζούσε σε ένα μικρό σπίτι με την αδελφή του. Κάποια στιγμή έκαναν απέλαση σε πολλούς ξένους από τα Χανιά Ανάμεσα τους και ο Σαλής, ο οποίος όταν ανοίχτηκε το καράβι βαθιά έπεσε στη θάλασσα κ κολυμπώντας γύρισε

«Αυτή είναι η πατρίδα μου» έλεγε. Και τελικά παρέμεινε για πάντα στα Χανιά.

Στα χρόνια της μεγάλης φτώχειας έκανε μια πράξη που τίμησε την ανθρωπιά, που έμεινε στην καρδιά του κόσμου. Αγόραζε, με τα λίγα χρήματα που έβγαζε, τρόφιμα (ρύζι, μακαρόνια, ζάχαρη) και τα έδινε σε έναν νεαρό φίλο του με ποδήλατο.

«Πήγαινε σε εκείνο το σπίτι, άφησε στην πόρτα αυτήν την τσάντα και πρόσεξε να μη σε δουν» έλεγε στο μικρό αγόρι, δίνοντας του το σχετικό πουρμπουάρ. Γιατί έτσι προστάτευε την αξιοπρέπεια εκείνου που είχε την ανάγκη.

Το πρωί, η κάθε φτωχή γυναίκα έβρισκε στην πόρτα της έναν θησαυρό. Αυτό συνεχίστηκε για πολλά χρόνια, κανένας δεν ήξερε ποιος είναι ο ευεργέτης.

Στα τελευταία χρόνια της ζωής του, γύρω στο 1967, κέρδισε τον πρώτο αριθμό του λαχείου. Μοίρασε τα χρήματα σε δύο ορφανά κορίτσια, σαν προίκα για να παντρευτούν.

Πέθανε στις 29 Φεβρουαρίου 1967 στο δωμάτιό του επί της οδού Θεοτοκοπούλου την ώρα που κοιμόταν και τον βρήκαν δυο μέρες μετά.

Η Εκκλησία είχε ένα πρόβλημα. Επειδή ήταν μουσουλμάνος, δεν μπορούσαν να τον κηδέψουν σε χριστιανικό νεκροταφείο. Τότε οι Χανιώτες ξεσηκώθηκαν -προς τιμήν τους- και τον κήδεψαν δημοσία δαπάνη στο Κοιμητήριο του Αγίου Λουκά (εκεί βρίσκεται ακόμα ο τάφος του). Οι στίχοι του φίλου του Γιώργου Γεωρβασάκη γράφτηκαν στη μαρμάρινη πλάκα:

«Ας ήσουν μαύρος
Ας μην ήσουν χριστιανός
Ας ήταν μαύρη η μορφή σου
Μα απ’ το χιόνι πιο λευκή ήταν η ψυχή σου».

Τα παιδιά τον αγαπούσαν γιατί τα υπολόγιζε και τους έδινε σοκολάτες και καραμέλες. Εκείνο το βράδυ έκλεψαν ένα ποδήλατο και το έβαλαν στον τάφο του, «για να πηγαίνει βόλτες» είπαν οι μικροί του φίλοι. [από τον φίλο Θοδωρή Καλούδη]

Τιμή στον μαύρο βαρκάρη: Οδός Σαλή Χελιδωνάκη
Τοποθετήθηκε η πινακίδα και πλέον και επίσημα η 1η πάροδος της οδού Θεοτοκοπούλου θα λέγεται Σαλή Χελιδωνάκη.

Ο Σαλής ζούσε σε αυτή την περιοχή της παλιάς πόλης, σε ένα ακίνητο που βλέπει το λιμάνι, κάτω από την καφετέρια “Tαράτσα”.

Η αρχική γνωμοδότηση έγινε από το συμβούλιο της δημοτικής κοινότητας Χανίων (15/2013) και σύντομα μετά ακολούθησε η 4012/2013 απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Χανίων που οριστικοποίηση την ονομασία της οδού σε Σαλή Χελιδωνάκη. [iscreta.gr]

  • 15 years blogging -official banner

    agrimologos.com

    ΚΛΙΚ στην εικόνα για τα εξώφυλλα του Αγριμολόγου

    ΚΛΙΚ στην εικόνα, δείτε φωτογραφίες
  • Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

    Μαζί με 755 ακόμα followers
  • staxtes2003.com

    .

  • ΕΝΑ LIKE ΘΕΡΑΠΕΥΕΙ…

  • Μεταστοιχεία

  • a

  • Αρχείο

  • Πρόσφατα άρθρα