[όταν η πολιτική περιορίζεται σε προσωπική αντιπάθεια, υποχωρεί η κριτική ικανότητα·
28/02/2026 § Σχολιάστε
Η εμμονική απέχθεια προς ένα και μόνο πολιτικό πρόσωπο (ζωντανό παράδειγμα, η γενικότερη στάση της αντιπολίτευσης προς το πρόσωπο του πρωθυπουργού), δεν αποτελεί ένδειξη ώριμης πολιτικής σκέψης αλλά, αντιθέτως, συχνά μαρτυρά έλλειψη διορατικότητας και αναλυτικής ικανότητας απέναντι στη σύνθετη φύση της πολιτικής πραγματικότητας. Εξού και η στασιμότητα στα ποσοστά της αντιπολίτευσης.
Ναι, για όλα φταίει το συγκεκριμένο πρόσωπο, ακόμα και για άσχετα ζητήματα. Ό,τι νά ‘ναι.
Όμως, όταν ο δημόσιος διάλογος και η προσωπική κρίση περιορίζονται στη δαιμονοποίηση ενός προσώπου, η πολιτική μετατρέπεται σε ψυχολογική εκτόνωση και όχι σε ουσιαστική κατανόηση θεσμών, δομών και συσχετισμών δύναμης. Η προσωποποίηση της εξουσίας απλοποιεί βολικά τα πολύπλοκα προβλήματα, δημιουργώντας έναν συμβολικό «φορέα του κακού», στον οποίο αποδίδονται συλλήβδην όλες οι παθογένειες του συστήματος.
Ωστόσο, η πολιτική πραγματικότητα διαμορφώνεται από θεσμικές λειτουργίες, κοινωνικές πιέσεις, ιστορικές συνθήκες και συλλογικές ευθύνες που υπερβαίνουν κατά πολύ το εκάστοτε πρόσωπο. Η διορατική πολιτική σκέψη οφείλει να διαχωρίζει το άτομο από το πλαίσιο, να αναλύει πολιτικές επιλογές και ιδεολογικά προτάγματα, και να αποφεύγει τη συναισθηματική μονοκαλλιέργεια που καταλήγει σε φανατισμό.
Διότι όπου κυριαρχεί η εμμονή, υποχωρεί η κριτική ικανότητα· και όπου η πολιτική περιορίζεται σε προσωπική αντιπάθεια, χάνεται η ουσία της δημοκρατικής αντιπαράθεσης.
◉
[μικρός, τότε που χάζευα τις αράχνες·
22/02/2026 § Σχολιάστε
Δειλινό. Ο αέρας γαληνεύει. Ο κόσμος χαμηλώνει τη φωνή του. Η αράχνη ξεκινά το λεπτό της έργο. Η υφάντρα της σιωπής. Διαλέγει γωνιά — ανάμεσα σε δύο κλαδιά. Κάτω από ένα γείσο. Όπου οι διαδρομές εντόμων διασταυρώνονται με τη μοίρα τους.
Αφήνει μια πρώτη κλωστή να φύγει από μέσα της. Ασημένιο νήμα αιωρείται διστακτικά να βρει στήριγμα. Είναι η αρχή μιας γέφυρας. Ενός αόρατου περάσματος στο κενό. Περνά πάνω της. Τη δυναμώνει. Την εμπιστεύεται. Κάθε βήμα της μετρημένο. Γνωρίζει. Η ακρίβεια είναι επιβίωση.
Αργά αργά, ο σκελετός του ιστού απλώνεται. Ακτίνες ξεκινούν από ένα αδιόρατο ακόμη κέντρο. Σκέψεις γεννιούνται πριν πάρουν σχήμα. Με υπομονή τελετουργική. Αρχίζει η ύφανση της σπείρας — κύκλο τον κύκλο, γύρο τον γύρο — το κενό μεταμορφώνεται σε σχέδιο.
Το δίχτυ της δεν είναι απλώς παγίδα. Είναι αρχιτεκτονική από μετάξι. Μουσική από δονήσεις. Κάθε κλωστή τρέμει στο παραμικρό άγγιγμα. Μεταφέροντας μηνύματα. Μόνο εκείνη μπορεί να τα διαβάσει. Και όταν όλα πια είναι έτοιμα, η αράχνη στέκεται στο κέντρο του κόσμου που δημιούργησε. Ακίνητη και άγρυπνη.
Και μέσα στη νύχτα που πυκνώνει. Ένα ανεπαίσθητο ρίγος διαπερνά το μετάξι. Όχι ήχος — δόνηση. Όχι κραυγή — ψίθυρος. Παγιδευμένος σε κύκλους αόρατους. Η αράχνη δεν βλέπει· αφουγκράζεται με τα πόδια της. Διαβάζει το μήνυμα που τρέχει πάνω στις κλωστές. ‘Οπως νερό πάνω σε χορδή.
Κινείται αργά. Με βεβαιότητα αρχαία. Καμία βιασύνη. Στο σύμπαν της· υπάρχει μόνο ακρίβεια. Κάθε βήμα την φέρνει πιο κοντά. Στο σημείο το σχέδιο συναντά την τύχη. Το δίχτυ τεντώνεται. Αντέχει. Αγκαλιάζει.
Κι όταν η ταραχή κοπάσει, ο ιστός ξαναβρίσκει τη σιωπή. Στο κέντρο του, η δημιουργός του παραμένει ακίνητη. Στοχάζεται το εύθραυστο μεγαλείο της τέχνης της. Γιατί το έργο της δεν είναι μόνο ανάγκη — είναι επιμονή απέναντι στο χάος. Μια νίκη τάξης στον αέρα.
Το έργο της δεν είναι αιώνιο. Η σκόνη. Ο άνεμος. Ο χρόνος· το φθείρουν. Μετα από λίγες μέρες, θα το μαζέψει. Θα το πάρει πίσω μέσα της· για να το ξανακάνει νήμα. Και αύριο, αν ο άνεμος το σκίσει ή η βροχή το βαραίνει, θα αρχίσει πάλι από την αρχή. Με το ίδιο μετάξι. Την ίδια υπομονή. Την ίδια αόρατη γνώση πως ό,τι γκρεμίζεται μπορεί να υφανθεί ξανά — πως από το κενό γεννιέται πάντα, αθόρυβα, ένα θαύμα από μετάξι…
*
ΥΓ: Μικρός χάζευα τις αράχνες. Καθόμουν με τις ώρες και τις παρατηρούσα, πώς έπλεκαν τον ιστό τους, με τι απίστευτη υπομονή και ακρίβεια. Μου φαινόντουσαν τόσο παράξενες. Σχεδόν μαγικές — τόσο μικρές αλλά τόσο ικανές. Δεν τις φοβόμουν· αντίθετα, με γοήτευε το πόσο ήσυχα και συγκεντρωμένα πλάσματα ήταν.
◉
[σε τέτοια ζητήματα, το επίκεντρο δεν είναι ποτέ ο κατηγορούμενος. Είναι τα παιδιά·
19/02/2026 § Σχολιάστε
Διαβάστε: Ένοχος ο πατήρ Αντώνιος και στο Εφετείο για σωματικές βλάβες σε ανηλίκους
Η υπόθεση του πατρός Αντωνίου αμφιβάλλω αν έχει… συγκλονίσει την ελληνική κοινωνία. Ο ιδρυτής της Κιβωτός του Κόσμου, μιας δομής που για χρόνια παρουσιαζόταν ως σύμβολο προσφοράς και φροντίδας για ευάλωτα παιδιά, βρέθηκε στο επίκεντρο σοβαρών καταγγελιών.
Η απόφαση της Δικαιοσύνης που τον έκρινε ένοχο για σωματικές βλάβες σε ανηλίκους δεν είναι απλώς μια νομική εξέλιξη· είναι μια βαθιά κοινωνική τομή. Όταν οι κατηγορίες αφορούν παιδιά – και μάλιστα σε χώρους που υποτίθεται ότι υπάρχουν για να τα προστατεύουν – το πλήγμα στην εμπιστοσύνη είναι διπλό. Δεν δοκιμάζεται μόνο ένα πρόσωπο, αλλά και η ίδια η πίστη των πολιτών στους θεσμούς, στην Εκκλησία, στις δομές πρόνοιας.
Η υπόθεση ανέδειξε την ανάγκη για αυστηρότερους ελέγχους, διαφάνεια και μηχανισμούς προστασίας των ανηλίκων. Έφερε στο φως ερωτήματα για το πώς λειτουργούν οι κλειστές δομές φιλοξενίας, ποιος εποπτεύει, ποιος λογοδοτεί. Παράλληλα, έδωσε βήμα σε παιδιά και νέους να μιλήσουν – κάτι που συχνά είναι το πιο δύσκολο κομμάτι σε τέτοιες υποθέσεις.
Πάνω απ’ όλα, όμως, η συζήτηση δεν πρέπει να εγκλωβιστεί στο πρόσωπο. Το ζητούμενο είναι η ουσιαστική προστασία των παιδιών. Να δημιουργηθούν περιβάλλοντα όπου η ασφάλεια δεν θα είναι υπόσχεση, αλλά δεδομένο. Όπου η εμπιστοσύνη θα χτίζεται με πράξεις και λογοδοσία.
Γιατί σε τέτοιες ιστορίες, το επίκεντρο δεν είναι ποτέ ο κατηγορούμενος. Είναι τα παιδιά.
αγριμολογος 