[η αγάπη σκόνη και τ’ όνειρο καπνός: Αρκούδες στην Ακρόπολη και τα παιδαριώδη συνθήματά τους

21/05/2022 § 1 σχόλιο

Εννοείται ότι οι Αμερικανοί (και γενικά η Δύση) φταίνε για όλα.
Ακόμη και για τον ναζισμό των Ρώσων και τα εγκλήματα πολέμου που αυτοί διαπράττουν.

Η Ακρόπολη και ο Παρθενώνας πριν μεταβληθούν σε ΚΟΒΑ του Κόμματος

από τον Χ. Ε. Μαραβέλια στην Athens Review of Books

Για μία ακόμη φορά το Ιερατείο του Περισσού (ή Περιττού) έστειλε τους πιστούς του να λερώσουν τον ιερό βράχο της Ακρόπολης. Οι εν λόγω διά Στάλιν σαλοί, άπλωσαν με όλη τους την άνεση τεράστια πανό με προσιδιάζοντα συνθήματα. Μπροστά μάλιστα από την Ακρόπολη φωτογραφήθηκαν αγέρωχα με κόκκινες δρεπανηφόρες σημαίες, σημαιάκια-ρόπαλα, ταμπούρλα και όλα τα σχετικά αξεσουάρ. Για να μεταφερθεί το τενεκεδένιο μήνυμα σε όλο τον κόσμο. Πρόκειται βέβαια για ηροστράτειες φιλοδοξίες ή αυτο-απαθανατίσεις του τύπου: «Ήμουν κι εγώ εκεί με τους Ούννους του Αττίλα».

Τα παιδαριώδη συνθήματά τους ασφαλώς θα ικανοποίησαν τον παράφρονα ναζιστή του Κρεμλίνου. Το ίδιο και η ενστικτώδης απόφαση του κόμματος-λειψανοθήκης να διοργανώσει εσπερινή πορεία (άνευ αρτοκλασίας) στην Αμερικανική Πρεσβεία, «διαμαρτυρόμενο» για την Ρωσική εισβολή. Μα, οι άνθρωποι είναι αντίθετοι στον πόλεμο! Έχετε αντίρρηση; Στην ουσία βέβαια είναι αντίθετοι στο πείσμα του ουκρανικού λαού –τον οποίο γενοκτόνησε ο Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς– να αντισταθεί. Κραυγάζουν «Όχι στις βάσεις του θανάτου» – εκτός βέβαια αν οι θανατηφόρες βάσεις εδρεύουν σε ρωσικά εδάφη. Απαιτούν από την Ελλάδα «Καμία συμμετοχή στον πόλεμο», παναπεί να μην στείλει την παραμικρή βοήθεια στην ηρωικά αμυνόμενη Ουκρανία. Ούτε καν κορινθιακές σταφίδες δεν πρέπει να στείλουμε, όπως πρότεινε ένα μεγαλοφυές στέλεχος του ομογάλακτου κόμματος του κ. Τσίπρα. Έτσι, κατ’ αποτέλεσμα, θα πρέπει να αφεθούν ανεμπόδιστοι οι ναζιστές του Κρεμλίνου να ολοκληρώσουν τα φονικά τους σχέδια.

Κανενός βέβαια δεν διαφεύγει ότι η Μόσχα και το Κρεμλίνο ήταν και παραμένουν οι Άγιοι Τόποι των οπαδών της παρ’ ημίν αποκαλυμμένης Αλήθειαςˑ «Πράβντα» στη γλώσσα της καρδιάς τους. Και ό,τι εκπορεύεται από τόπους Άγιους δεν μπορεί παρά να είναι και αυτό άγιο. Οι άνθρωποι ζητούν «Ειρήνη», αλλά μόνο από αυτούς που δέχονται την επίθεση. Ουσιαστικά ζητούν από τους Ουκρανούς να καταθέσουν τα όπλα. Εννοείται ότι οι Αμερικανοί (και γενικά η Δύση) φταίνε για όλα. Ακόμη και για τον ναζισμό των Ρώσων και τα εγκλήματα πολέμου που αυτοί διαπράττουν.

Εννοείται ότι νουθεσίες του τύπου «μα, παιδιά, αυτό που κάνετε στην Ακρόπολη δεν είναι καθόλου σωστό», ηχούν σαν να προσπαθεί κανείς να συνετίσει χουλιγκάνους των λογής «Θυρών», ή τους μασκοφόρους αγωνιστές με τις βαριοπούλες που καταστρέφουν πανεπιστημιακές βιβλιοθήκες ή «χτίζουν» πρυτάνεις. («Παρεμβάσεις» τα ονομάζουν αυτά οι εφημεριδογράφοι, μάλλον χαϊδευτικά). Η Αθήνα και η Ακρόπολη και ό,τι αυτές συμβολίζουν, απέχουν έτη φωτός από τον κόσμο των σαβανωμένων ιδεών τους. Το ίδιο και οι φιλελεύθερες και δημοκρατικές αρχές και ιδέες, ο Διαφωτισμός και οι πνευματικές αφετηρίες του. Οι άνθρωποι απαιτούν δημοκρατία και ελευθερίες –τις οποίες καταχρώνται– μόνο από τα φιλελεύθερα δυτικά καθεστώτα. Όχι από τις τυραννίες και τους τυράννους με τους οποίους αυτοί εκστασιάζονται.

Το θέμα όμως εδώ μάλλον δεν είναι πολιτικό. Άλλωστε ακόμη και οι πιο λούμπεν ιδέες και οι πιο λούμπεν πολιτικοί είναι ανεκτοί στο μακρόθυμο πολίτευμά μας. Το ζήτημα είναι πρωτίστως πολιτισμικό. Με πράξεις σαν κι αυτές των εσφιγμένων συντρόφων της Εκκλησίας του Περιττού λερώνεται ένα μνημείο της παγκόσμιας πολιτισμικής κληρονομιάς. Στο οποίο οι συγκεκριμένοι σφυρο-δρεπανηφόροι φαίνεται πως έχουν κατοχυρώσει και το αποκλειστικό κοπιράιτ της βεβήλωσης. Άλλωστε το έχουν διαπράξει και άλλες φορές, χωρίς τους έχει ενοχλήσει κανείς.

Οι σχολιασμοί που μέχρι τώρα είδαμε για την πρόσφατη νέα βεβήλωση του μνημείου ήταν σαν να επρόκειτο απλώς για μια γραφική «παρέμβαση» ενός γκρουπούσκουλου τύπου «Ρουβίκωνα», ένα κακόγουστο χάπενινγκ. Τα σχόλια που έγιναν ήταν του τύπου: «Μα τι κάνουν οι φύλακες», «τι κάνει το Υπουργείο Πολιτισμού», «τι κάνει το κράτος;». Απλούστατα όλοι αυτοί δεν κάνουν τίποτα. Αρκούνται να «αποδοκιμάζουν» την πράξη, διευκρίνιση ότι δεν την επιδοκιμάζουν. Κάτι είναι κι αυτό! Απλά ελπίζουν το θέμα να ξεχαστεί το συντομότερο, δεδομένης της κακής σχέσης του Νεοέλληνα με τη μνήμη. Σχολιάζουν λοιπόν σαν ουδέτεροι παρατηρητές. Ωραία, –τρόπος του λέγειν– και λοιπόν τι έπρεπε να κάνουν οι αρμόδιοι; Απλό: Ό,τι θα έκαναν αν στο μνημείο είχαμε εισβολή αγέλης αρκούδων.

Το ζήτημα όμως είναι πολύ σοβαρό ώστε να αφεθεί στα χέρια τέτοιων αρμοδίων. Το να «παρέμβεις» ως υπουργός λ.χ. για ένα γατάκι που λάκτισε κάποιος κανίβαλος φέρνει likes από τα «κοινωνικά δίκτυα» και τα κομμωτήρια. Το να προστατεύεις το Μνημείο αποφασιστικά, ενδεχομένως να ενοχλήσει κάποιουςˑ των επαγγελματιών του συνδικαλισμού μη εξαιρουμένων. Η συνταγή είναι παλιά: Μη θίγεις τα κακώς κείμενα μέχρι να ξεχαστούν. Μια επιβαλλόμενη αντίδραση απέναντι σ’ αυτή την επαναλαμβανόμενη βαναυσότητα των μεν και τη δοκιμασμένη ανεπάρκεια των υπευθύνων, θα ήταν να δημιουργηθεί άμεσα μία κίνηση πολιτών, Ελλήνων και ξένων, με σκοπό και αίτημα να αφαιρεθεί η ευθύνη για το μνημείο από την Ελλάδα –αφού αποδείχθηκε ανίκανη για κάτι τέτοιο– και να παραχωρηθεί λ.χ. στην UNESCO ή σε κάποιον αξιόπιστο διεθνή οργανισμό. Δεν μπορείς να απαιτείς επιστροφή των μαρμάρων στην Ακρόπολη (ως σλόγκαν καλό) όταν έχεις αποδειχθεί κραυγαλέα ανίκανος να προστατέψεις στοιχειωδώς ολόκληρη την Ακρόπολη. Με την εν λόγω «αντικειμενικά προβοκατόρικη» –για να χρησιμοποιήσω την κομματική βουλγάτα– δράση των καταληψιών της Ακρόπολης η θέση των υπευθύνων του Βρετανικού Μουσείου διευκολύνεται αφάνταστα. Δείτε ποιοι ζητούν επιστροφή των μαρμάρων, θα πουν. Τελειώνοντας προσθέτω πως όλοι οι ευαίσθητοι ιθαγενείς αισθάνονται ιερή αγανάκτηση όταν λ.χ. η Coca-Cola θέλει να διαφημίσει τα προϊόντα της με φόντο την Ακρόπολη, αλλά κανείς δεν αντιδρά έμπρακτα όταν κάποιοι παλαιοημερολογίτες καταλαμβάνουν με τη βία τον ιερό βράχο και διαφημίζουν από εκεί τα σκουριασμένα τους σύμβολα.

 

*

Διαβάστε ΟΛΑ τα όνειρα της νεότητάς μας, που έγιναν καπνός »»»

[στο επείγον και τελευταίο κάλεσμα του νευρικού του συστήματος ·

16/05/2022 § Σχολιάστε

Gabriel García Márquez (1927-2014)

«[…]Δεν μπορούσε να είναι πεθαμένος, γιατί καταλάβαινε πολύ καλά τα πάντα: τη ζωή που στριφογύριζα γύρω του μουρμουρίζοντας. Την ελαφριά μυρωδιά από τα ηλιοτρόπια που έμπαινε από το παράθυρο και ανακατευόταν με την άλλη «μυρωδιά». Αντιλαμβανόταν τέλεια την αργή ροή του νερού στην στέρνα. Το τζιτζίκι που είχε απομείνει στη γωνία και συνέχιζε το τραγούδι του νομίζοντας πως ακόμα ξημερώνει. 

Τα πάντα διέψευδαν το θάνατό του. Όλα εκτός από τη «μυρωδιά». Αλλά πώς θα μπορούσε να ξέρει αν εκείνη μυρωδιά ήταν δική του; Ίσως η μητέρα του να είχε ξεχάσει να αλλάξει το νερό στα βάζα και τα κοτσάνια είχαν αρχίσει να σαπίζουν. Ή ίσως ο ποντικός που ο γάτος είχε σύρει μέχρι την πόρτα του να σάπισε από τη ζέστη. Όχι. Η «μυρωδιά» δεν μπορούσε να προέρχεται από το σώμα του.

Λίγα λεπτά πιο πριν ήταν ευτυχισμένος με το θάνατο του γιατί πίστευε πως ήταν νεκρός. Γιατί κι ένας νεκρός μπορεί να είναι ευτυχισμένος με την αμετάκλητη κατάστασή του. Αλλά ένας ζωντανός δεν μπορεί να δεχτεί να τον θάψουν ζωντανό. Ωστόσο, τα μέλη του δεν αντιδρούσαν στο κάλεσμά του. Δεν μπορούσε να εκφραστεί, και αυτό τον τρόμαζε· ο μεγαλύτερος τρόμος της ζωής και του θανάτου του. Θα τον έθαβα ζωντανό. Μπορούσε να αισθανθεί. Να καταλάβει τη στιγμή που θα κάρφωναν την κάσα. Θα ένιωθε το κενό του αιωρούμενου σώματος πάνω στους ώμους των φίλων, ενώ η αγωνία και η απελπισία του θα μεγάλωναν ολοένα και περισσότερο με κάθε βήμα της πομπής.

Μάτια θα προσπαθήσει να σηκωθεί, να φωνάξει με όλες τις εξασθενημένες του δυνάμεις, να χτυπήσει από μέσα το σκοτεινό και στενό φέρετρο για να καταλάβουν πως ακόμα ζούσε, πως επρόκειτο να τον θάψουν ζωντανό. Θα ήταν ανώφελο· ούτε και εκεί τα μέλη θα αντιδρούσαν στο επείγον και τελευταίο κάλεσμα του νευρικού του συστήματος. […]»

*

[Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες, Η τρίτη παραίτηση, από «Άπαντα τα διηγήματα», μτφρ.: Κλαίτη Σωτηριάδου, εκδόσεις Νεφέλη.

[Έκκληση του Βίκτωρα Ουγκώ προς τον Ρωσικό Στρατό ·

12/05/2022 § Σχολιάστε

Αν και, τότε, ο λόγος του Ουγκώ δεν εισακούστηκε και οι άμεσοι παραλήπτες του δεν «ξανάγιναν άνθρωποι», είναι επιτακτικά επίκαιρο να ηχήσει και πάλι, έστω και αν ούτε σήμερα θα εισακουστεί.

Μετάφραση ©Βίκτωρ ΙβάνοβιτςAthens Review of Books, 12/05/2022, Τεύχος 139 – ΜΑΪΟΣ

✳︎

Στρατιώτες της Ρωσίας, ξαναγίνετε άνθρωποι.

Τούτη η δόξα σάς προσφέρεται αυτήν εδώ τη στιγμή· αδράξτε την.

Όσο υπάρχει ακόμη καιρός, ακούστε:

Εάν συνεχίσετε τον κτηνώδη αυτόν πόλεμο· εάν, εσείς, αξιωματικοί, που μια ευγενική καρδιά χτυπάει στα στήθη σας, αλλά που ένα καπρίτσιο των ανωτέρων σας αρκεί για να καταστραφείτε και να βρεθείτε εξόριστοι στα βάθη της Σιβηρίας· εάν εσείς, οπλίτες, χθεσινοί δουλοπάροικοι και σημερινοί δούλοι, που τόσο βάναυσα σας έχουν σύρει μακριά από τις μητέρες, τις συζύγους, τις οικογένειές σας· εσείς, που στενάζετε κάτω από το κνούτο και υποφέρετε κάθε λογής άλλες κακουχίες· εσείς, οι υποσιτισμένοι, οι επ’ αόριστον κατάδικοι σε μια στρατιωτική θητεία πιο σκληρή στη Ρωσία απ’ ό,τι τα κάτεργα σε άλλες χώρες· εάν λοιπόν εσείς, τα θύματα, ταχθείτε εναντίον των θυμάτων· εάν, την ιερήν αυτή στιγμή που η σεβάσμια Πολωνία ορθώνει το ανάστημά της, την υπέρτατην αυτή στιγμή που σας δίδεται η επιλογή μεταξύ της Πετρούπολης, όπου εδρεύει ο τύραννος, και της Βαρσοβίας, όπου βρίσκεται η ελευθερία· εάν, σε τούτη την αποφασιστική αναμέτρηση, αγνοήσετε το καθήκον σας, το μοναδικό σας καθήκον, την αδελφοσύνη· εάν εναντίον των Πολωνών συμπαραταχθείτε με τον Τσάρο, τον δήμιο και αυτών και δικό σας· εάν εσείς, οι καταπιεσμένοι, δεν έχετε αντλήσει άλλο μάθημα από την καταπίεσή σας παρά μόνον να στηρίζετε τον καταπιεστή· εάν η συμφορά σας γίνει όνειδος· εάν εσείς, που κρατάτε το σπαθί, υπηρετήσετε το γιγαντιαίο και ανεγκέφαλο τέρας του δεσποτισμού, που συνθλίβει τους πάντες, Ρώσους μαζί και Πολωνούς· εάν, αντί να στρέψετε τα όπλα σας ενάντια στον σφαγέα των εθνών, συντρίψετε άνανδρα, με την υπεροχή του οπλισμού και του αριθμού σας, τους ηρωικούς αυτούς πληθυσμούς σε απόγνωση, οι οποίοι διεκδικούν το υπέρτατο δικαίωμα του ανθρώπου, που είναι το δικαίωμα στην πατρίδα· εάν, στα μέσα του δέκατου ένατου αιώνα, διαπράξετε τη δολοφονία της Πολωνίας· εάν το κάνετε αυτό, τότε να το θυμάστε, άνδρες του ρωσικού στρατού: τότε θα πέσετε, όσο απίθανο κι αν ακούγεται αυτό, πιο κάτω ακόμη κι από τις ορδές των Νοτίων στην Αμερική, και θα τραβήξετε επάνω σας την κατακραυγή ολόκληρου του πολιτισμένου κόσμου! Τα εγκλήματα ισχύος παραμένουν εσαεί εγκλήματα, και ο δημόσιος αποτροπιασμός είναι η τιμωρία που τους αξίζει.

Άνδρες του ρωσικού στρατού, εμπνευστείτε από τους Πολωνούς, μην τους πολεμάτε.

Αυτό που βλέπετε μπροστά σας στην Πολωνία δεν είναι ο εχθρός, είναι ένα παράδειγμα προς μίμησιν.

Βίκτωρ Ουγκώ
Hauteville House, 11 Φεβρουαρίου 1863.

✳︎

ΣΗΜΕΙΩΜΑ ΤΟΥ ΜΕΤΑΦΡΑΣΤΗ
Ένας γενναίος λαός μάχεται απεγνωσμένα για την επιβίωσή του ως έθνους και για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Μπροστά του έχει έναν εχθρό συντριπτικά ισχυρότερο στρατιωτικά και αριθμητικά: μίαν αυτοκρατορία γνωστή τοις πάσι ως εστία καταπίεσης και ωμής βίας. Την ίδια στιγμή, μεγάλο μέρος του υπόλοιπου («πολιτισμένου», υποτίθεται) κόσμου κοιτάει αλλού, φροντίζει να διαφυλάξει «ευαίσθητες ισορροπίες», κρατάει ίσες αποστάσεις ή, το πολύ-πολύ, απευθύνει προς τα θύματα χειρονομίες πλατωνικής (και υποκριτικής) συμπάθειας.

Γνώριμο δεν σας φαίνεται αυτό το «σενάριο»;

Πρόκειται για την μαρτυρική Πολωνία σε οποιανδήποτε από τις πολλαπλές εξεγέρσεις της, του 19ου αιώνα, ή για την μαρτυρική Ουκρανία στον αμυντικό της πόλεμο, εν έτει 2022; Οι διαφορές είναι ελάχιστες, πολλώ δε μάλλον όταν ο δήμιος και των δύο χωρών ήταν και είναι η διαχρονική «Αγία Ρωσία»: των τσάρων, του Στάλιν ή του νεο-τσάρου / νεο-Στάλιν που απαντά στο όνομα Βλαδίμιρ Βλαδιμίροβιτς Πούτιν.

Η σελίδα που μεταφράζω παραπάνω γράφτηκε σε λιγότερο από ένα μήνα από το ξέσπασμα του μεγάλου ξεσηκωμού των Πολωνών, τον Ιανουάριο 1863, εναντίον της ρωσικής τυραννίας. Τότε, ο πολιτικός στοχαστής και συγγραφέας Αλεξάντρ Ιβάνοβιτς Χέρτσεν (1812-1870), ηγετική φυσιογνωμία της ρωσικής πολιτικής διασποράς, απηύθυνε από τις σελίδες της εφημερίδας Колокол / Κολοκόλ (Η καμπάνα), που εξέδιδε στο Λονδίνο, ένα φλέγον αίτημα προς τον Βίκτωρα Ουγκώ: «Μεγάλε αδελφέ, βοήθεια! Μιλήστε εξ ονόματος του πολιτισμού!».

Ο Ουγκώ, εξόριστος ο ίδιος στο νησί Guernsey της Μάγχης (καθότι αντίπαλος του καθεστώτος του Ναπολέοντος Γ΄), ανταποκρίθηκε πάραυτα στο κάλεσμα του Χέρτσεν και έστειλε στο Κολοκόλ την δική του Έκκληση προς τον Ρωσικό Στρατό (την οποίαν αναδημοσίευσαν πλήθος εντύπων ανά την Ευρώπη).

Αν και, τότε, ο λόγος του Ουγκώ δεν εισακούστηκε και οι άμεσοι παραλήπτες του δεν «ξανάγιναν άνθρωποι», είναι επιτακτικά επίκαιρο να ηχήσει και πάλι, έστω και αν ούτε σήμερα θα εισακουστεί.

Είθε, τουλάχιστον τούτη την φορά όσοι παραμένουμε άνθρωποι να μην επιτρέψουμε την δολοφονία της Ουκρανίας, όπως πάλαι ποτέ επετράπη η σφαγή της Πολωνίας.

― Βίκτωρ Ιβάνοβιτς

Η έκκληση του Ουγκώ είναι διαθέσιμη και στα αγγλικά.

Μπορείτε να διαβάσετε το Γαλλικό πρωτότυπο Ε Δ Ω >>

[Δεν έχω δυστυχώς ταμπεραμέντο πιστού ·

10/05/2022 § Σχολιάστε

Μάτση Χατζηλαζάρου (1914-1987)

«Βλέπω ότι όλοι είναι παθιασμένοι και εντεταγμένοι αριστεροί. Εμείς που δεν είμαστε, τι παρασταίνουμε μες στην εποχή μας; Τους Αλεξανδρινούς; Τους decadents; Όσο πάει η πολιτική μού γίνεται πιο αδιάφορη και μισητή, όλο βρωμιά και ψέματα και ανηθικότης. Αλλά φαίνεται ότι άμα έχεις πίστη δε θα ερευνάς. Σε λίγο όλοι οι καλλιτέχνες θα κάνουνε μια ορισμένη τέχνη, όπως άλλοτε όλοι κάνανε χριστιανική τέχνη. Ευτυχώς που εμείς είμαστε στο μεταίχμιο κι έτσι προφταίνω να είμαι με τους Αλεξανδρινούς. Νομίζω ότι αν γίνει κομμουνισμός σ’ όλη την Ευρώπη, θα προτιμήσω να μπαρκάρω για την Αμερική. Μια ζωή είναι αυτή, θα κοιτάξω να τη ζήσω σύμφωνα με τον εαυτό μου. Δεν έχω δυστυχώς ταμπεραμέντο πιστού…»

*

[Μάτση Χατζηλαζάρου στον Ανδρέα Εμπειρίκο Γράμματα από το Παρίσι (1946-47)

*

Μας το θύμισε ο φίλος και πρ.καθηγητής Παντελής Μπασιάκος

  • 15 years blogging -official banner

    agrimologos.com

    ΚΛΙΚ στην εικόνα για τα εξώφυλλα του Αγριμολόγου

    ΚΛΙΚ στην εικόνα, δείτε φωτογραφίες
  • Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

    Μαζί με 752 ακόμα followers

  • staxtes2003.com

    .

  • ΕΝΑ LIKE ΘΕΡΑΠΕΥΕΙ…

  • Μεταστοιχεία

  • a

  • Αρχείο

  • Πρόσφατα άρθρα