[gravibus verbis_[XLVII]: ο Πέτρος Γαϊτάνος για την «δαιμονική Eurovision»
15/05/2026 § Σχολιάστε
Γραφικότητες
Πέτρος Γαϊτάνος: «Παρακολούθησα ένα μέρος του Α’ ημιτελικού και είχε καλά και κακά στοιχεία. Υπήρχαν κάποια, ένα-δυο πολύ ωραία τραγούδια και πολύ ωραίες παρουσίες. Δυστυχώς υπήρχαν και δαιμονικές παρουσίες, και αναίσχυντες, και πρόστυχες. Ταλαίπωρα παιδιά που βγαίνουν εκεί, ενώ δεν πρέπει να βγαίνουν έτσι. Μισόγυμνες κοπέλες με άγριες φάτσες, με αναίσχυντες κινήσεις, με τσιρίδες επίσης. Τόση τσιρίδα, τα κακόμοιρα αυτά τα παιδιά, νομίζουν ότι όσο φωνάζουν τόσο πιο σπουδαίους θα τους πουν». [λινκ]
Μπά σε καλό σου Πέτρος μας!
✳︎
διαβάστε τα μέρη [i] – [ii] – [iii] – [iv] – [v] – [vi] – [vii] – [viii] – [ix] – [x] – [xi] – [xii] – [xiii] – [xiv] – [xv] – [xvi] – [xvii] – [xviii] – [xix] – [xx] – [xxi] – [xxii] – [xxiii] – [xxiv] – [xxv] – [xxvi] ― [xxvii] ― [xxviii] – [xxix] – [xxx] – [xxxi] – [xxxii] – [xxxiii] – [xxxiv] – [xxxv] – [xxxvi] – [xxxvii] – [xxxviii] – [xxxix] – [XL] – [ XLI] – [XLII] – [XLIII] – [XLIV] – [ XLV] – [XLVI]
◉
[μα τόσο νέα που έχασε το τρένο·
14/05/2026 § Σχολιάστε
Σπύρος Κατσίμης (1933-2026)
Gerhard Richter, mixed media on paper, 2011
Το ταξίδι
Κατέβηκε σε λάθος σταθμό μέσα στη νύχτα
έμεινε στο ξενοδοχείο μιας άγνωστης πόλης
και στο ημίφως σε είδε, χαμένη από καιρό
μα τόσο νέα που έχασε το τρένο
σ’ έν ταξίδι χωρίς προορισμό.
*
Εκτός βολής
Υπήρχαν ερείπια και στο σημείο αυτό
μα εγώ κοιτούσα την ωραία γυναίκα
να στέκειν με τα λαμπερά της δάκρυα
μπρος από το βομβαρδισμένο σπίτι της
και να φοράει το καινούργιο της ένδυμα
και τ’ ακριβά σκουλαρίκια.
◉
[Εκεί κοιμάται μία ξανθιά μιας χήρας θυγατέρα·
13/05/2026 § Σχολιάστε
Δημοτικό τραγούδι
Τῆς Ἀναστασιᾶς
Τὸ βλέπεις κεῖνο τὸ βουνὸ τὸ κορφανταριασμένο,
πού᾿ χει ἀνταρούλα στὴν κορφὴ καὶ καταχνιὰ στὸν πάτο,
πού ᾿χει τὸν πύργο γυάλινο, τὰ τζάμια κρυσταλλένια;
Ἐκεῖ κοιμᾶται μία ξανθιὰ μιᾶς χήρας θυγατέρα.
Μὰ πῶς νὰ τὴν ξυπνήσουμε, μὰ πῶς νὰ τῆς τὸ ποῦμε;
Ξύπνα, καημένη Ἀναστασιά, καὶ μὴν βαριὰ κοιμᾶσαι
ξύπνα ν᾿ ἀνάψεις τὴ φωτιά, νὰ σβήσεις τὸ λυχνάρι
γιατὶ μᾶς πῆρε ἡ χαραυγή, τὸ δόλιο μεσημέρι.
Πῶς νὰ σκωθῶ, λεβέντη μου, πὼς νὰ σκωθῶ, παιδί μου,
μπλέχθηκαν τὰ μαλλάκια μου μὲ τὰ δικά σου ἀντάμα.
*
[πηγή: ένα από τα «Μοραΐτικα καὶ Ρουμελιώτικα Δημοτικά Τραγούδια»
αγριμολογος 