sine materia Β.

Είναι. Υπάρχει –και· χωρίς την ίδια παρούσα· επιβάλλεται. Μένει ως κριτήριο η μη-απτή ύπαρξή της. θα αποτελεί πάντα την υψηλή αξία του πολιτισμού –κι ας είμαστε μάρτυρες του εμπορικού ευτελισμού Της, κι ας καταναλώνεται, κι ας ενσωματώνεται και ως ψυχαγωγικό προϊόν. Πως εξηγεί κανείς την  ανατριχιαστική μη-χρησιμότητα της αλληλουχίας των εικόνων, ας πούμε στις Μεταμορφώσεις ενός Οβιδίου · εκεί όπου αντικείμενα πόθου σφηνωμένα με βρόγχο στο έδαφος αρνούνται την αποχώρηση ώστε εντέχνως το επιβαλλόμενο από τον δημιουργό μοτίβο της καταδίωξης να επανέρχεται σ’ αυτά για μία, μοναδική επαφή κι έπεται, ταχέως, σε ανύποπτο χρόνο, η επόμενη μεταμόρφωση -αφήνοντας σύξυλη την προηγούμενη καθώς διατέλεσε το σκοπό για τον οποίο δημιουργήθηκε κι οι αλληλοδιαδοχές συνεχίζουν να καταγράφουν, να αναδεικνύουν μεγαλόπρεπα την αδήριτη ενότητα όλων των άψυχων και έμψυχων πλασμάτων· μέσω αμέτρητων συνδυασμών – η αλληλουχία των «διατυπώσεων» στον τότε γραπτό λόγο, έχει την αξία της· όπως απέδειξε δύο σχεδόν χιλιάδες χρόνια μετά, η τεχνική του μοντάζ μια άλλης, σύγχρονης τέχνης, παιδί της βιομηχανικής εξέλιξης, αυτής που σήμερα ονομάζουμε

Κινηματογράφο.

✳︎

α’ δημοσίευση 11/03/2013

όλα κατηγορίας «sine materia» —>

◉

.