[στο πολιτισμένο ερωτικό διεγερτικό του ρούχου ·

17/02/2018 § Σχολιάστε

Κρυβόταν το μικρό άσπρο ζώο
που άφηνε να το ψάχνουν και που γινόταν έτσι φοβερά ποθητό…

«[…] Εκείνη την εποχή οι γυναίκες φορούσαν φουστάνια κλειστά από το λαιμό ίσαμε τους αστραγάλους, στους δε άντρες, παρότι αυτοί φορούν ακόμα και σήμερα παρόμοια με τα τοτινά ρούχα, εκείνη την εποχή ήταν πιο ταιριαστά, γιατί προβάλλοντας προς τα έξω την πλήρη αυτοτέλεια και αυστηρή επιφύλαξη, που είναι ένδειξη ανθρώπου του κόσμου, ήταν ακόμα οργανικά συνδεδεμένα με τον τρόπο ζωής τους. Η διάφανη σαν νερό ειλικρίνεια του γυμνού θα φαινόταν ακόμα και σε έναν άνθρωπο με λίγες προκαταλήψεις, που κανενός είδους αιδώς δεν θα τον εμπόδιζε να εκτιμήσει το γυμνό κορμί, σαν επιστροφή στο ζωώδες, όχι εξαιτίας της γύμνιας αλλά εξαιτίας της παραίτησης από το πολιτισμένο ερωτικό διεγερτικό του ρούχου. Μάλιστα θα μπορούσε εκείνη την εποχή να μιλήσει κανείς και για επιστροφή σε μια κατάσταση κατώτερη του ζώου· διότι ένα τρίχρονο άλογο καλής ράτσας και ένα παιχνιδιάρικο λαγωνικό, γυμνά έχουν μεγαλύτερη εκφραστικότητα απ’ αυτήν στην οποία μπορεί να φτάσει το ανθρώπινο κορμί. Αντίθετα, δεν μπορούν να φορέσουν ρούχα· έχουν μόνο δέρμα, ενώ οι άνθρωποι τότε είχαν ακόμη πολλά δέρματα. με το τεράστιο φόρεμα, τα βολάν, τα φουσκώματα, τις σαν καμπάνες φούστες, τους πτυχωτούς καταρράκτες, τις δαντέλες και τους πλισέδες του, είχαν δημιουργήσει μια επιφάνεια πέντε φορές μεγαλύτερη από την αρχική που σχημάτιζε ένα πλούσιο σε πτυχές, δυσπρόσιτο, φορτισμένο με ερωτική ένταση κάλυκα μέσα στον οποίο κρυβόταν το μικρό άσπρο ζώο που άφηνε να το ψάχνουν και που γινόταν έτσι φοβερά ποθητό. Ήταν η συνήθης μέθοδος που χρησιμοποιεί και η ίδια η φύση όταν προστάζει τα πλάσματά της να ορθώνουν την τρίχα ή να εκβάλουν σκοτεινά σύννεφα για να επιτείνουν, μες στον έρωτα και τον τρόμο, τις πεζές διαδικασίες, που είναι και ο σκοπός, ως το σημείο της υπερφυσικής τρέλας.[…]»

[Robert Musil, Ο άνθρωπος χωρίς ιδιότητες, μτφρ. Τούλα Σιέτη, εκδόσεις Οδυσσέας 1992

Advertisements

[R a b i n d r a n a t h ·

16/02/2018 § Σχολιάστε

Rabindranath Tagore (1861–1941)

Όπου το μυαλό είναι χωρίς φόβο και το κεφάλι στέκει ψηλά
Όπου η γνώση είναι ελεύθερη
Όπου ο κόσμος δεν έχει θρυμματιστεί
Από στενούς κοινοτικούς τοίχους
Όπου οι λέξεις βγαίνουν από τα βάθη της αλήθειας
Όπου ακάματος μόχθος απλώνει βραχίονες προς την τελειότητα
Όπου η σαφής ροή του λόγου δεν έχει χάσει την αποστολή της
Μέσα στη θλιβερή έρημο της νεκρής συνήθειας
Όπου ο νους οδηγείται από εσένα
Στη συνεχή διευρυνόμενη σκέψη και δράση
Σε αυτόν τον ουρανό της ελευθερίας, Πατέρα μου, κράτα την πατρίδα μου ζωντανή

*

Where the mind is without fear and the head is held high
Where knowledge is free
Where the world has not been broken up into fragments
By narrow domestic walls
Where words come out from the depth of truth
Where tireless striving stretches its arms towards perfection
Where the clear stream of reason has not lost its way
Into the dreary desert sand of dead habit
Where the mind is led forward by thee
Into ever-widening thought and action
Into that heaven of freedom, my Father, let my country awake

Ινδός συνθέτης, συγγραφέας και φιλόσοφος, του οποίου το έργο είχε σημαντική επίδραση στη λογοτεχνία και τη μουσική της Βεγγάλης στα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ού αιώνα και στον οποίο απονεμήθηκε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1913.

[Η απόδοση από τα αγγλικά είναι του αγριμολόγου

[οι εκλογές του κυρίου Τπτ ·

15/02/2018 § Σχολιάστε

Ήθελε –καιρό τώρα το έχει στο νου- να πιάσει πρώτα τα θηράματά του ζωντανά, με αυτόν τον τρόπο θα επιβεβαίωνε την εφήμερη ύπαρξή του, και επιπλέον θα εξασφάλιζε μια θέση στο Πάνθεον της Ιστορίας. Σκέφτηκε. Δεν αρκεί να κατασκευάσει κανείς ένα μεταλλικό δίχτυ, και να το απλώσει άτεχνα και άναρχα, πρέπει πρωτίστως να δημιουργήσει –για την επιτυχία του εγχειρήματος- ένα αυστηρό ατσάλινο, άκαμπτο πλαίσιο μέσα στο οποίο θα πλέξει το δίχτυ, ας υποθέσουμε ακτινωτά, ένα πλέγμα ελικοειδές, με τον τρόπο αυτό δεν προσφέρει καμία πιθανότητα λύτρωσης στο θήραμα, το οποίο μετά ενός εύλογου χρονικού διαστήματος θα αρχίσει –περιορισμένα βεβαίως- να ονειρεύεται. Ξέχασα να αναφέρω την απαραίτητη κολλώδη ουσία με ειδικές αναθυμιάσεις, με την οποία ο κύριος Τπτ σκέφτεται να καλύψει όλα τα μέρη στο μεταλλικό δίχτυ· εξασφαλίζοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο, τον απαραίτητο περιορισμό της γκάμας των ονείρων του θηράματος σε «κρίμα να μην μπορώ να δουλέψω στην οικοδομή, στο εργοστάσιο, στο γραφείο, σε ζυθεστιατόριο» κλπ. Ο κύριος Τπτ έχει μελετήσει με κάθε λεπτομέρεια το είδος των ταλαντεύσεων του θηράματος ανάλογα με το τι (θα) ονειρεύεται. Στην ακραία, λέμε τώρα, στην σπάνια περίπτωση που το θήραμα νιώσει –αν και αυτό θεωρείται απίθανο- άβολα, ή του δημιουργούνταν ψευδαισθήσεις περί δραπετεύσεως, τότε ο κύριος Τπτ θα του αφαιρεί αργά, συστηματικά, τμήματα του σώματός του, έως ότου αυτό ξεψυχήσει.

Είδος επιλόγου
Η λέξη «βαρβαρότητα» προσπερνά, η φιγούρα προσμένει κέρμα. Η εφημερίδα των λόγων της αποχής και της απόχης. Αγκυλώσεις, αγκιστρώσεις και απαγκιστρώσεις· διλήμματα πολλών αποχρώσεων, η φιγούρα με χέρι απλωμένο· κι η παρέλαση τελειωμό δεν έχει.

Φεύγεις.

Τρεις το πρωί, τρεις ώρες πριν το χάραμα, η κίτρινη χλωμή μορφή σου περιμένει το άνοιγμα της πελώριας πόρτας. Ξέρεις. Η νέα παρέλαση αρχίζει με το φως της ημέρας.

Προσπαθώ να συνεχίσω. Για τον τόπο. Την πόλη. Εσένα. Γυρνώ ανάμεσα σε ζωγραφισμένους τοίχους. Ανέπαφα όλα. Ξεθωριάζουν.

Η φιγούρα προσμένει το κέρμα.

*

[κείμενο + φωτο του αγριμολόγου -πρώτη δημοσίευση Στάχτες 10.05.2014

[Παρασκευά εγκώμιον·

14/02/2018 § Σχολιάστε

V.

Αχ Βαλεντίνα, αχ βρε τσαχπίνα!
Ημείς έχομεν Άγιον Γεράσιμον.

«Επειδή η Κέρκυρα, η Κεφαλονιά, η Ζάκυνθος είναι κοντά στην Ιταλία και εύκολα οι άνθρωποι θα μπορούσαν να παρασυρθούν από τον Καθολικισμό, έβαλε φράγμα εκεί πέρα τον Άγιο Σπυρίδωνα, τον Άγιο Γεράσιμο και τον Άγιο Διονύσιο» (Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι Στ΄ Περί προσευχής – Έκδοση Ιερού Ησυχαστηρίου ‘’Ευαγγελιστής Ιωάννης Θεολόγος’’)

Συγγραφεύς ο θεολόγος Β. Χαραλάμπους/εκκλησία online

Τέτοια εξήγηση έδωσε ο Άγιος Παίσιος για τα τρία άφθορα Άγια Λείψανα των νήσων του Ιουνίου Πελάγους, του Αγίου Σπυρίδωνα, του Αγίου Γερασίμου και του Αγίου Διονυσίου. Καμιά αναφορά σε ‘’άλλο πνεύμονα’’, αλλά στον κίνδυνο από τον Παπισμό.

Ο ρηματικός προσδιορισμός ‘’να παρασυρθούν’’ που έδωσε ο Άγιος Παίσιος, τον κίνδυνο από τον Παπισμό, αλλά και το μέγεθος του ολισθήματος καταδεικνύει. Επίσης ο τονισμός της διαφύλαξης του Ορθόδοξου λαού των Ιονίων νήσων με την αναφορά «έβαλε φράγμα εκεί πέρα τον Άγιο Σπυρίδωνα, τον Άγιο Γεράσιμο και τον Άγιο Διονύσιο», θέτει φραγμό και στον συρφετό των φληναφημάτων της μη εν αληθεία αγάπης.

Θα κατανοήσουμε καλύτερα τα λόγια τούτα του Αγίου Παισίου, αν θυμηθούμε το θαύμα του Αγίου Σπυρίδωνα που έγινε στις 11 Νοεμβρίου 1716, όταν ο τότε διοικητής του Ενετικού στόλου και της Κέρκυρας Ανδρέας Πιζάνης, θέλησε να κτίσει Αλτάριον των Παπικών στον Ναό του Αγίου Σπυρίδωνα στην Κέρκυρα, και ο Άγιος Σπυρίδωνας θαυματουργικά δεν το επέτρεψε. Το θαύμα τούτο μας διέσωσε ο Άγιος Αθανάσιος ο Πάριος (1721-1813),στο βιβλίο του ‘’Ουρανού κρίσις’’.

Δεν προβληματίζει η ερμηνεία τούτη του Αγίου Παισίου, για τα τρία άφθορα Άγια Λείψανα των νήσων του Ιουνίου Πελάγους, του Αγίου Σπυρίδωνα, του Αγίου Γερασίμου του Αγίου Διονυσίου; Αποτελεί ακρότητα η ερμηνευτική ακρίβεια; Όσοι ολισθαίνουν στον διαχριστιανικό συγκρητιστικό οικουμενισμό, προτιμούν τη σιωπή όταν προτάσσονται παρόμοιες αναφορές στον Άγιο Παίσιο, μια σιωπή που αλλοτρόπως ερμηνεύει το πείσμα τους να αγνοούν τον μεγάλο αυτόν Άγιο των ημερών μας για τέτοια θέματα.

 

*
Κυρίες και κύριοι Ανεπαρκείς:
Συνεχίζεται

Διαβάστε τα Άπαντα του Παρασκευά