αγριμολογος

[Ήρωες σε ένα τερπνό θέατρο·

05/02/2026 § Σχολιάστε

Αξιόλογα Τύπου

©Beaux Mendes, Margaret on a Bird, 2021
Charcoal, oil and marble dust on wood panel. Courtesy the Artists and MAMOTH. Photo: M8R8S STUDIO, Daniel Browne.

Έχουν και οι λέξεις τη μοίρα τους. Κάποιες είναι σαν να ταξιδεύουν άφθαρτες μέσα στον χρόνο, κάποιες εξαγοράζουν την επιβίωσή τους με αλλαγή της σημασίας τους, άλλες μαραζώνουν στη λησμονιά και γίνονται δυσνόητες, άλλες χορταριάζουν στο αρχαίο κοιμητήριό τους. Είναι και άλλες ξενόφερτες που, εκτελωνισμένες ή όχι, γυρεύουν άδεια παραμονής ενώ κάποιες άλλες αναλαμβάνουν πρόσθετα σημασιολογικά καθήκοντα για να ονοματίσουν νέα ήθη και «καινά δαιμόνια». Κάποιες που μοιάζουν να κρατάνε από δικό μας παλιό τζάκι στην πραγματικότητα είναι εισαγόμενες και φτιαχτές, συχνά με δικές μας πρώτες ύλες. Όλες έχουν τη μοίρα τους και, τώρα που τα επικοινωνιακά αντηχεία περίσσεψαν και δυνάμωσαν, καθεμιά διεκδικεί το δικό της 15λεπτο φήμης, ανεβαίνοντας στο «λογείον», τουτέστιν στη θεατρική σκηνή: λέξη της ημέρας, λέξη του μήνα, λέξη της χρονιάς. Η δική μας δοσολογία είναι δυο λέξεις την εβδομάδα, και τα κριτήρια της επιλογής μας πολλαπλά: άλλοτε το σημασιολογικό μητρώο και η πρώτη ρίζα (το λένε και ετυμολογία), άλλοτε η τροχιά της λέξης στη σύγχρονη γλωσσική πραγματικότητα, άλλοτε λέξεις πριμοδοτημένες από την τρέχουσα επικαιρότητα, συχνά όλα μαζί. Σε κάθε περίπτωση, προσκαλούμε σε ένα τερπνό θέατρο λέξεων, όχι σε σεμινάριο γλωσσικής διδασκαλίας και κατήχησης. Και η πρεμιέρα μας είναι μονολεκτική.

[Το Βήμα της Κυριακής, Νέες Εποχές, 17.11.202 >>>

◉

[gravibus verbis_[XLIV]: η συντριβή του Τραμπισμού μέσω του βιγκανισμού (μαρξιστική ανάλυση)·

04/02/2026 § Σχολιάστε

Σοβαρέ και Μαρξιστικέ πολιτικέ

Η Έφη Αχτσιόγλου αναλύει μαρξιστικά τη συντριβή του Τραμπισμού μέσω του βιγκανισμού: «Η επιλογή της χορτοφαγίας απορρέει από τη συνεχή προσπάθεια να μπούμε στη θέση του άλλου, να δούμε τον κόσμο μέσα από τα δικά του μάτια, να νιώσουμε τον δικό του πόνο. Υπ’ αυτό το πρίσμα, πράγματι, βιγκανισμός και τραμπισμός δεν πάνε μαζί. Όσο ενισχύεται ο δεύτερος, θα μειώνεται η επιρροή του πρώτου».

✳︎

διαβάστε τα μέρη [i] – [ii] – [iii] – [iv] – [v] – [vi] – [vii] – [viii] – [ix] – [x] – [xi] – [xii] – [xiii] – [xiv] – [xv] – [xvi] – [xvii] – [xviii] – [xix] – [xx] – [xxi] – [xxii] – [xxiii] – [xxiv] – [xxv] – [xxvi] ― [xxvii] ― [xxviii] – [xxix] – [xxx] – [xxxi] – [xxxii] – [xxxiii] – [xxxiv] – [xxxv] – [xxxvi] – [xxxvii] – [xxxviii] – [xxxix] – [XL] – [ XLI] – [XLII] – [XLIII] –

◉

[αλλοτινά: 118 χρόνια Παναθηναϊκός

03/02/2026 § Σχολιάστε

Όσα αναφέρει η ανακοίνωση του Ερασιτέχνη Παναθηναϊκού: “Ο Παναθηναϊκός Αθλητικός Όμιλος γιορτάζει τα 118 χρόνια παρουσίας στον παγκόσμιο αθλητισμό και στο διεθνές κοινωνικό στερέωμα.
Η 3η Φεβρουαρίου αποτελεί την πιο …παρανοϊκή ημέρα του χρόνου και για αυτό φρόντισαν ο Γιώργος Καλαφάτης και οι περίπου 20 συνιδρυτές του Συλλόγου το μακρινό 1908.

Στις 3/2/1908 αναγνωρίστηκε και επίσημα η «γέννηση» του Συλλόγου ενώ η προεργασία είχε γίνει από τον Νοέμβριο του 1907.

Αναλυτικότερα το έγγραφο του ΣΕΓΑΣ που αναφερόταν στην ίδρυση του μεγαλύτερου ελληνικού σωματείου ανέφερε «Ούτος ιδρύθη την 3ηνΦεβρουαρίου 1908 υπ” αθλητών της Ποδοσφαιρίσεως και γνωστών φιλάθλων, ταχέως δε κατώρθωσε να καταλάβη επίζηλον μεταξύ των Ποδοσφαιρικών Συλλόγων θέσιν εργαζόμενος πάντοτε υπέρ της ως οίον τε ευρυτέρας διαδόσεως της παιδίας ταύτης και της εν γένει ιδέας του αθλητισμού.»

Από κει και πέρα οι ιδρυτές του Παναθηναϊκού απέστειλαν έγγραφο προς τον Πανελλήνιο που γνωστοποιούσαν τη δημιουργία της νέας ομάδας όπου έγραφε «Μετά χαράς ανακοινούμεν Υμίν την ίδρυσιν του «Ποδοσφαιρικού Ομίλου». Η ευρεία διάδοσις ην εσχάτως έλαβεν η παιδία της Ποδοσφαιρίσεως, ο ενθουσιασμός μεθ” όν εγένετο δεκτή παρά τοις αθληταίς εν γένει και ιδία παρά τη μαθητική νεολαία, το ενδιαφέρον καθ” όλου υπέρ πάσιν εγείρει, πάντα διαδηλούσι την πρωτεύουσαν θέσι ην η Ποδοσφαίρισις έχει καταλάβη εν τη αθλητική κινήσει“.

◉

[η Αλληλεγγύη δεν μπορεί να είναι επιλεκτική·

01/02/2026 § Σχολιάστε

Ζητήματα Ελευθερίας

Το θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν δεν είναι απλώς αυταρχικό· είναι ένα σύστημα εξουσίας που θεμελιώνεται στη συστηματική βία, στην καταστολή κάθε μορφής διαφωνίας και στον έλεγχο των σωμάτων και των ζωών των πολιτών του, με ιδιαίτερη αγριότητα απέναντι στις γυναίκες, στους νέους και στις μειονότητες. Οι εκτελέσεις, οι δολοφονίες διαδηλωτών, τα βασανιστήρια και οι φυλακίσεις δεν αποτελούν «υπερβολές» ενός πολιτισμικά διαφορετικού μοντέλου, αλλά δομικά στοιχεία μιας θεοκρατίας που επιβιώνει μόνο μέσω του φόβου. Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, η αμηχανία σημαντικού τμήματος της Αριστεράς είναι πολιτικά και ηθικά αποκαλυπτική. Φοβούμενη μήπως ταυτιστεί με δυτικές ιμπεριαλιστικές αφηγήσεις ή μήπως «νομιμοποιήσει» παρεμβάσεις των ΗΠΑ και των συμμάχων τους, συχνά καταφεύγει σε σιωπή, συμψηφισμούς ή σχετικοποιήσεις: ναι μεν το καθεστώς είναι καταπιεστικό, αλλά τι γίνεται με τις κυρώσεις, τον ιμπεριαλισμό, την αποσταθεροποίηση της περιοχής. Όλα αυτά είναι υπαρκτά ζητήματα, όμως δεν αναιρούν το κεντρικό γεγονός ότι στο Ιράν άνθρωποι δολοφονούνται επειδή διεκδικούν στοιχειώδη δικαιώματα. Μια Αριστερά που αδυνατεί να σταθεί καθαρά στο πλευρό των καταπιεσμένων, χωρίς αστερίσκους και γεωπολιτικές υπεκφυγές, κινδυνεύει να χάσει το ηθικό της έδαφος. Η αλληλεγγύη δεν μπορεί να είναι επιλεκτική ούτε να υποτάσσεται σε στρατόπεδα· αλλιώς μετατρέπεται από αξία σε εργαλείο.

◉