[πολιτισμός στην πράξη·
24/03/2026 § Σχολιάστε
Μου αρέσει που σύμφωνα με τον… σεβαστό Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας, ο βανδαλισμός της σήμανσης απαγορεύεται και τιμωρείται με κυρώσεις ( τι μες λές, αλήθεια, τιμωρείται; ). Γεγονός είναι ότι σπανίζουν οι μη-βανδαλισμένες πινακίδες σήμανσης.
διότι, ως γνωστόν, η καθαριότητα είναι… μισή αρχοντιά.
φυσικά.
*
Όλα κατηγορίας «πολιτισμός στην πράξη»
◉
[gravibus verbis_[XLVI]: η σ. Θεανώ και οι έγκυρες γνωματεύσεις των οδηγών ταξί·
24/03/2026 § Σχολιάστε
Θεανώ Φωτίου: «Φοβάστε τα ταξί, γιατί έχουν εξελιχθεί σε δημόσιους χώρους κριτικής της κυβέρνησης. Για αυτό τα καταδιώκετε», είπε απευθυνόμενη στους κυβερνητικούς.
λινκ: Νέα Αριστερά >>>
… και σημερινή (24.03.26) Καθημερινή : Φοβάμαι ότι τους υποτίμησε· όχι τους κυβερνητικούς, αλλά τους οδηγούς ταξί, των οποίων οι κριτικές απόψεις και «γνωματεύσεις», ως γνωστόν, διακρίνονται για εύρος τουλάχιστον πλανητικών διαστάσεων.
*
Δεν ξέρω αν το καταλάβατε, είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα είμαστε…
✳︎
διαβάστε τα μέρη [i] – [ii] – [iii] – [iv] – [v] – [vi] – [vii] – [viii] – [ix] – [x] – [xi] – [xii] – [xiii] – [xiv] – [xv] – [xvi] – [xvii] – [xviii] – [xix] – [xx] – [xxi] – [xxii] – [xxiii] – [xxiv] – [xxv] – [xxvi] ― [xxvii] ― [xxviii] – [xxix] – [xxx] – [xxxi] – [xxxii] – [xxxiii] – [xxxiv] – [xxxv] – [xxxvi] – [xxxvii] – [xxxviii] – [xxxix] – [XL] – [ XLI] – [XLII] – [XLIII] – [XLIV] – [ XLV]
◉
[η στενότητα του πρόσκαιρου καταλύματός μας·
18/03/2026 § Σχολιάστε
«Είναι η σκιά της σοβαρότητάς μου!» -αυτή είναι η τελευταία φράση του Ούλριχ με την οποία τελειώνει Ο άνθρωπος χωρίς ιδιότητες του Ρόμπερτ Μούζιλ–και η οποία, από τότε που τέλειωσα την ανάγνωσή του πριν τριάντα τόσα χρόνια με ακολουθεί. Παραμένει· και είναι η σκιά της σοβαρότητάς μου, με ακολουθεί όπως κάθε φορά που ξημερώνει, με στοιχειώνει όπως το καθημερινό ξύπνημα, είτε έχω το κεφάλι προς το ξυπνητήρι το οποίο προλαβαίνω σχεδόν πάντα να απενεργοποιήσω λίγο πριν την προκαθορισμένη του ώρα -σπανίως προλαβαίνει να κάνει τη δουλειά για την οποία το αγόρασα, είτε έχω στραμμένο το κεφάλι μου προς την αντίθετη μεριά. Μου το μηνύουν οι πρώτοι θόρυβοι του δρόμου που καταφθάνουν σχετικά σβησμένοι· διότι έχω πειστεί, χωρίς τη σκιά αυτή της σοβαρότητάς μου, η ζωή δεν θα με κάλυπτε από φαινομενικά απρόβλεπτες μικροστεναχώριες κι οδύνες, κι έχω την εντύπωση, ποτέ κανείς δεν είναι σίγουρος, ότι μου σφυρίζει ξέπνοα μεν, αλλά ασταμάτητα, όπως ένα σύννεφο που κρύβει προσωρινά τον ήλιο, μου θυμίζει την στενότητα του πρόσκαιρου καταλύματος που μας έχει καταχωρηθεί, αυτού που με αυθάδεια αποκαλούμε ζωή.
◉
A΄Δημοσίευση 03/07/2017
αγριμολογος 