[gravibus verbis_[XLV]: «η Μαρία Κ. θα έπρεπε να είναι η Πρόεδρος της Δημοκρατίας»
09/02/2026 § Σχολιάστε
«Καταπέλτης» μαθαίνουμε ήτο για την κυβέρνηση ο Λάκης Λαζόπουλος, αφιέρωσε την περισσότερη ώρα του Αλ Τσαντίρι Νιουζ (6 Φεβρ. 2025) στην τραγωδία στα Τέμπη:
―«Κύριε Μητσοτάκη, η Μαρία Καρυστιανού θα έπρεπε να είναι η Πρόεδρος της Δημοκρατίας»
Μέγιστοι διανοούμενοι όλης της Ελληνικής Επικράτειας, Μετανοείτε!
✳︎
διαβάστε τα μέρη [i] – [ii] – [iii] – [iv] – [v] – [vi] – [vii] – [viii] – [ix] – [x] – [xi] – [xii] – [xiii] – [xiv] – [xv] – [xvi] – [xvii] – [xviii] – [xix] – [xx] – [xxi] – [xxii] – [xxiii] – [xxiv] – [xxv] – [xxvi] ― [xxvii] ― [xxviii] – [xxix] – [xxx] – [xxxi] – [xxxii] – [xxxiii] – [xxxiv] – [xxxv] – [xxxvi] – [xxxvii] – [xxxviii] – [xxxix] – [XL] – [ XLI] – [XLII] – [XLIII] – [XLIV]
◉
[διαδρομή ανάμεσα σε θραύσματα·
08/02/2026 § Σχολιάστε
Ημιτελές Δώδεκα
©Miquel Barceló, Pebres i anous, 2013 Mixed media on linen 53,5 x 65 cm
Στάθηκε μπροστά στον καθρέφτη, δηλαδή μια θαμπή επιφάνεια από γυαλί και μνήμη. Σκέφτηκε πως «δεν αντικρίζει κανείς σήμερα ολόκληρη τη μορφή του, κι ούτε κινείται με ολόκληρη τη μορφή του». Η φράση τού ήρθε σαν απόηχος, όχι από βιβλίο, αλλά από στόμα που είχε πάψει να υπάρχει. Το είδωλο απέναντί του ήταν αποσπασματικό: το ένα μάτι καθαρό, το άλλο βυθισμένο σε σκιά· το στόμα έτοιμο να μιλήσει. Ίσως έτσι να ήταν πάντα ο άνθρωπος, σκέφτηκε· θραύσματα που προσποιούνται ενότητα.
Η πόλη πίσω του ανέπνεε βαριά. Οι δρόμοι φλέβες γεμάτες βιασύνη, παράθυρα με μάτια που κοιτούσαν χωρίς να βλέπουν. Κάθε του βήμα άφηνε πίσω ένα κομμάτι του εαυτού του. Διαλυόταν σε μικρές, αθέατες απώλειες. Δεν ήξερε αν αυτό που κρατούσε μέσα του ήταν πυρήνας ή απλώς συνήθεια. Η μνήμη, πάντα ύπουλη· επιλεκτική, επέστρεφε εικόνες αλλοιωμένες: ένα χέρι λερωμένο με μελάνι. Μια φωνή που υποσχόταν διάρκεια. Ένα όνομα γραμμένο και σβησμένο.
Στάση λεωφορείου. Εκεί όπου άνθρωποι μοιράζονται τη σιωπή. Παρατηρούσε πρόσωπα: κανένα δεν φαινόταν πλήρες, όλα έμοιαζαν σαν πρόχειρα σκίτσα, έτοιμα να διορθωθούν ή να σκιστούν. Αναρωτήθηκε αν η ολότητα ήταν μύθος που επινοήθηκε για να αντέχουμε την ασυνέχεια. Ίσως η ταυτότητα δεν είναι παρά μια συμφωνία ανάμεσα σε όσα θυμόμαστε και σε όσα ξεχνάμε επιμελώς.
Στο λεωφορείο. Τα τζάμια καθρέφτιζαν τον κόσμο διπλό: μέσα-έξω, παρόν-παρελθόν. Στο τρεμούλιασμα της διαδρομής, ένιωσε για λίγο ότι όλα του τα κομμάτια πλησίαζαν το ένα το άλλο, σαν να δοκίμαζαν να κουμπώσουν· να συνυπάρξουν χωρίς να αλληλοαναιρούνται.
Δεν χρειάζεται να αντικρίσει κανείς ολόκληρη τη μορφή του για να συνεχίσει. Αρκεί να αναγνωρίζει τα κενά, να τα περπατά με προσοχή· να τα αφήνει να αναπνέουν. Η ολότητα, αν υπάρχει, δεν κατοικεί στο βλέμμα. Κατοικεί στη διαδρομή ανάμεσα στα θραύσματα…
◉
[όλα κατηγορίας «ημιτελές»
[Ήρωες σε ένα τερπνό θέατρο·
05/02/2026 § Σχολιάστε
Αξιόλογα Τύπου
©Beaux Mendes, Margaret on a Bird, 2021
Charcoal, oil and marble dust on wood panel. Courtesy the Artists and MAMOTH. Photo: M8R8S STUDIO, Daniel Browne.
Έχουν και οι λέξεις τη μοίρα τους. Κάποιες είναι σαν να ταξιδεύουν άφθαρτες μέσα στον χρόνο, κάποιες εξαγοράζουν την επιβίωσή τους με αλλαγή της σημασίας τους, άλλες μαραζώνουν στη λησμονιά και γίνονται δυσνόητες, άλλες χορταριάζουν στο αρχαίο κοιμητήριό τους. Είναι και άλλες ξενόφερτες που, εκτελωνισμένες ή όχι, γυρεύουν άδεια παραμονής ενώ κάποιες άλλες αναλαμβάνουν πρόσθετα σημασιολογικά καθήκοντα για να ονοματίσουν νέα ήθη και «καινά δαιμόνια». Κάποιες που μοιάζουν να κρατάνε από δικό μας παλιό τζάκι στην πραγματικότητα είναι εισαγόμενες και φτιαχτές, συχνά με δικές μας πρώτες ύλες. Όλες έχουν τη μοίρα τους και, τώρα που τα επικοινωνιακά αντηχεία περίσσεψαν και δυνάμωσαν, καθεμιά διεκδικεί το δικό της 15λεπτο φήμης, ανεβαίνοντας στο «λογείον», τουτέστιν στη θεατρική σκηνή: λέξη της ημέρας, λέξη του μήνα, λέξη της χρονιάς. Η δική μας δοσολογία είναι δυο λέξεις την εβδομάδα, και τα κριτήρια της επιλογής μας πολλαπλά: άλλοτε το σημασιολογικό μητρώο και η πρώτη ρίζα (το λένε και ετυμολογία), άλλοτε η τροχιά της λέξης στη σύγχρονη γλωσσική πραγματικότητα, άλλοτε λέξεις πριμοδοτημένες από την τρέχουσα επικαιρότητα, συχνά όλα μαζί. Σε κάθε περίπτωση, προσκαλούμε σε ένα τερπνό θέατρο λέξεων, όχι σε σεμινάριο γλωσσικής διδασκαλίας και κατήχησης. Και η πρεμιέρα μας είναι μονολεκτική.
*
[Το Βήμα της Κυριακής, Νέες Εποχές, 17.11.202 >>>
αγριμολογος 