[«rebranding» ή, ποιος έχει την πολυτέλεια να ξαναζήσει πειράματα του 2015·
05/04/2026 § Σχολιάστε
από το εξώφυλλο του ιταλικού περιοδικού Panorama, Ιούλιος 2015, με τον χαρακτηριστικό τίτλο PAGLIACCI
Δεν μπορεί να τα σκέφτηκε όλα αυτά και να τα εκστόμισε έτσι με μια… αφελή αυτοπεποίθηση. Δεν γίνεται να μην του έχει πει κανείς ότι είναι αρλούμπες που αγοράζουν μόνον άσχετοι και δεν του περιποιεί τιμή να ισχυρίζεται τόσο προκλητικές ελαφρότητες του τύπου «έπρεπε να είχα κλείσει τις τράπεζες την επομένη των εκλογών».
Ο λόγος για τον Αλέξη Τσίπρα (συνέντευξη στον Νίκο Χατζηνικολάου) που ξεπέρασε τον εαυτό του λέγοντας ότι κακώς δεν εκβίασε περισσότερο την Ευρωπαϊκή Ενωση βάζοντας λουκέτο στις τράπεζες πέντε μήνες πριν τις οδηγήσει εκεί με τις επιλογές του. Ηταν μια ωμή υπενθύμιση ότι ο πρώην πρωθυπουργός παραμένει εγκλωβισμένος στην ίδια καταστροφική λογική που κόστισε ακριβά στη χώρα. Αυτό που προκύπτει αβίαστα είναι ότι όχι μόνο δεν έχει διδαχθεί τίποτε, αλλά επιμένει να παρουσιάζει τα εγκληματικά λάθη του ως χαμένες ευκαιρίες. Η αναφορά του στις τράπεζες δεν είναι απλώς προκλητική και πολιτικά ανεύθυνη, αλλά είναι κυρίως κυνική και δείχνει ότι «πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι». Στην πραγματικότητα αποκαλύπτει έναν τρόπο σκέψης όπου η οικονομική ασφυξία της χώρας θα μπορούσε στον φανταστικό κόσμο του κ. Τσίπρα να γίνει εργαλείο πίεσης. Είναι ανήκουστο να ισχυρίζεται ότι θα ήταν διαπραγματευτικό χαρτί η καταστροφή. Αν είναι έτσι, τότε να κλείνουμε κάθε τόσο τις τράπεζες για να απογειωθεί η ελληνική οικονομία και να πάρει ο πρώην πρωθυπουργός ένα Νομπέλ σαν και αυτό που διεκδικεί ο ειρηνοποιός πρόεδρος των ΗΠΑ. Ακόμη πιο ανησυχητικό, όμως, είναι το συμπέρασμα που προκύπτει από τη συνολική τοποθέτησή του ότι το πρόβλημα δεν ήταν η στρατηγική του 2015, αλλά το γεγονός ότι δεν εφαρμόστηκε με μεγαλύτερη ένταση. Πολύ απλά ο κ. Τσίπρας δεν αμφισβητεί τη λογική της σύγκρουσης και του εκβιασμού. Απλώς θεωρεί ότι δεν την πήγε αρκετά μακριά. Πρόκειται για μια αντίληψη επικίνδυνη, που αν είχε υλοποιηθεί πλήρως θα μπορούσε να είχε οδηγήσει τη χώρα στον γκρεμό και δεν θα μπορούσε να την ξανασώσει τώρα που θέλει να επιστρέψει…
Η χώρα δεν έχει την πολυτέλεια να ξαναζήσει πειράματα του 2015 και η πολιτική δεν μπορεί να ασκείται με υποθετικά σενάρια καταστροφής που παρουσιάζονται ως εναλλακτικές στρατηγικές. Οταν κάποιος επιμένει ότι το λάθος του ήταν πως δεν πίεσε αρκετά προς την άβυσσο, τότε το πρόβλημα δεν είναι η συγκυρία αλλά η αντίληψη του κ. Τσίπρα, και αυτή φαίνεται πως παραμένει αμετάβλητη.
*
[Παναγιώτης Λάμψιας Καθημερινή
◉
[η Εθνική μας Bully, ή Όπου η πραγματική ισχύς δεν βρίσκεται σε εκείνον που Αλαλάζει·
04/04/2026 § Σχολιάστε
Η ευγενική αστυνομικός
TO πρόσωπο της εβδομάδας
Δεξιά στη φωτό, η εθνικής μας bully
―η Εθνική μας Bully στην αστυνομικίνα: «εσείς που με εμποδίζετε να περάσω το όνομά σας ποιο είναι;
― Η αστυνομικός ευγενικά: «είμαι σε διατεταγμένη υπηρεσία, θα πάρετε τα στοιχεία μου από την υπηρεσία μου, σας παρακαλώ, με εντολή της προέδρου του δικαστηρίου να μπείτε από επάνω».
― η Εθνική μας Bully επιμένει: «Εγώ θέλω να μπω μαζί με τους συγγενείς που εκπροσωπώ».
― Η αστυνομικός ευγενικά αντέτεινε: «Κατ’ αρχάς απαγορεύεται η βιντεοσκόπηση»
― η Εθνική μας Bully: «Ποιος το απαγορεύει;»
― Η αστυνομικός ευγενικά: «Βάσει του άρθρου 166 παράγραφος 1 του κώδικα πολιτικής δικονομίας απαγορεύεται αυτό που κάνετε»
― η Εθνική μας Bully επιμένει έντονα: «Με εμποδίζετε να περάσω;»
― Η αστυνομικός ήπια και αποφασιστικά: «Μη δυσκολεύετε, σας παρακαλώ, τη διαδικασία»
*
Επί μια ώρα μια μοναδική γυναίκα αστυνομικός υπερασπίζεται το Κράτος Δικαίου κάνοντας απλά τη δουλειά της και δέχεται ανελέητο bullying.
Κανείς, κανένα κόμμα, κανένας ευαίσθητος δικαιωματιστής ή μια φεμινιστική οργάνωση δεν την υπερασπίστηκε. Τσιμουδιά.
*
ΥΓ: Η αστυνομικίνα επίσης υπερασπίστηκε τις εντολές μιας προέδρου του δικαστηρίου που από δειλία δεν έκανε τη δουλειά της, αντί να στείλει αυτόφορο προς τη γνωστή άθλια Bully, αλλά αντιθέτως… παραιτήθηκε!
◉
[θλιβερό ρεκόρ δεκαετίας: €614 εκατομμύρια για φροντιστήρια·
02/04/2026 § Σχολιάστε
H διαπίστωση ότι τα ελληνικά νοικοκυριά δαπάνησαν €614 εκατομμύρια (ρεκόρ δεκαετίας) για φροντιστήρια το 2023, το υψηλότερο ποσό της τελευταίας δεκαετίας, υποδηλώνει ότι το εκπαιδευτικό σύστημα στην Ελλάδα αδυνατεί σε σημαντικό βαθμό να καλύψει επαρκώς τις μαθησιακές ανάγκες των μαθητών μέσα στο δημόσιο σχολείο, οδηγώντας τις οικογένειες στην αναζήτηση εξωσχολικής υποστήριξης. Αυτό φανερώνει έντονη εξάρτηση από την ιδιωτική εκπαίδευση, ιδιαίτερα για την προετοιμασία για κρίσιμες εξετάσεις, όπως οι πανελλαδικές, αλλά και μια ευρύτερη δυσπιστία ως προς την αποτελεσματικότητα της σχολικής διδασκαλίας.
Παράλληλα, αναδεικνύει κοινωνικές ανισότητες, καθώς δεν έχουν όλα τα νοικοκυριά την ίδια οικονομική δυνατότητα να επενδύσουν σε φροντιστήρια, γεγονός που μπορεί να επηρεάζει τις εκπαιδευτικές ευκαιρίες και τις επιδόσεις των μαθητών. Συνολικά, το φαινόμενο αυτό καταδεικνύει την ανάγκη ενίσχυσης της δημόσιας εκπαίδευσης, τόσο σε ποιότητα όσο και σε υποστήριξη, ώστε να περιοριστεί η ανάγκη για παράλληλη ιδιωτική δαπάνη.
― Ελληνική παγκόσμια πρωτιά!
◉
[παραισθήσες, κενοδοξίες και φαντασιώσεις·
29/03/2026 § Σχολιάστε
Αξιόλογα Τύπου
Γιάννης Κουνέλης, κατασκευή, άτιτλο, 1979
Τα είπε όλα ο στιχουργός που έγραψε εκείνο το «του μυαλού σου ροκανίδια»
δοξαστικόν
Χρειάστηκαν οι όψιμες εμφάσεις της χριστιανικής δοξολογίας για να καταλήξουν το «δοξάζω» και η «δόξα» στη σημερινή σημασία τους. Το «ου κακώς δοξάζεις» του Πλάτωνα δεν σημαίνει τίποτε περισσότερο από το «έχεις δίκιο», στον καιρό του η «δόξα» έκανε σημασιολογική καριέρα κυρίως ως «γνώμη/άποψη» και στις περιπτώσεις που έπαιρνε την εννοιολογική απόχρωση της «φήμης» η φήμη μπορούσε να είναι είτε για καλό είτε για κακό – μπορούσες, με άλλα λόγια, να πιστώνεσαι με «δόξαν επί σοφία» αλλά και να χρεώνεσαι με «δόξαν επ’ ασεβεία».
Πάντως, τον πιο ύποπτο ρόλο η «δόξα» τον είχε στη φιλοσοφία του Επίκουρου. Στην υλιστικό του σύστημα, όπου το μονοπώλιο της αλήθειας το είχαν οι αισθήσεις, η «δόξα» μοιάζει με δολιοφθορέα που παρεμβάλλεται και αλλοιώνει τα αισθητηριακά δεδομένα. Το αποτέλεσμα στην καλύτερη περίπτωση είναι η παρερμηνεία, στη χειρότερη η φαντασίωση ή η παραίσθηση. Όταν ο μητροκτόνος Ορέστης του Αισχύλου βλέπει μπροστά του τις Ερινύες, η κορυφαία του Χορού (που δεν έχει λόγο να τις βλέπει) τον ρωτάει έκπληκτη «τίνες δόξαι σε στροβούσιν;» (=ποιες παραισθήσεις σε δέρνουν;).
Παραισθήσες, κενοδοξίες και φαντασιώσεις είχε κατά νου και ο ιερός Αυγουστίνος όταν αναφερόμενος στον παγανιστικό εαυτό του πριν από τη συνάντησή του με τον χριστιανισμό γράφει ότι η ψυχή του ήταν γεμάτη με «illusiones» (= ψευδαισθήσεις). Η λατινική λέξη παραπέμπει στα συνώνυμα και συγγενικά του «παιχνιδιού» και είναι αυτή που επικράτησε στη σύγχρονη ορολογία της ψυχιατρικής (illusion, delusion), είναι όμως ενδιαφέρον ότι οι κλινικές περιγραφές τέτοιων καταστάσεων μιλούν για «δοξαστικές διαταραχές» – η πιο γνωστή από τις οποίες είναι ίσως αυτή που πυροδοτείται από υπερβάλλουσα αίσθηση προσωπικής ισχύος και μεγαλείου.
Και δεν προβλέπονται βραβεία για όποιον μαντέψει ποιο είναι το διασημότερο κρούσμα των ημερών μας.
*
[πηγή: Το Βήμα της Κυριακής – 01.02.2026 via Λεξιλογείον: μιλώντας για λέξεις
αγριμολογος 