αγριμολογος

«Περπατούσα στο Μπρούκλιν σκεπτόμενος τον θάνατο. Όχι επειδή είμαι φιλόσοφος. Αλλά επειδή είμαι πια πάνω από ενενήντα, αν και αρχικά είχα σχεδιάσει να φτάσω το πολύ μέχρι τα εβδομήντα.

Και ξαφνικά —ένα πλήθος μπροστά σε μια συναγωγή. Στην αρχή νόμιζα ότι εκεί εμφανιζόταν ένας διάσημος ψυχαναλυτής. Στη Νέα Υόρκη ο κόσμος κάνει ουρά για ώρες για να ακούσει γιατί η μητέρα του φταίει για τα πάντα. Αν και οι Εβραίοι το ξέρουν ήδη χωρίς να χρειάζεται διάλεξη.

Αλλά όχι. Φώναζαν κάτι για «ιντιφάντα». Και ξέρετε τι με εξέπληξε περισσότερο;

Η ποσότητα ενέργειας που έχει αυτό το πλήθος. Από πού την αντλούν; Εγώ μετά από δύο ανεβάσματα σκαλιών αρχίζω να γράφω τη διαθήκη μου. Και αυτοί έτοιμοι για επανάσταση χωρίς να έχουν πιει ούτε έναν αξιοπρεπή καφέ.

Ένας τύπος φώναζε κάτι για «απο-αποικιοποίηση». Θεέ μου. Όταν ήμουν νέος, η «αποικιοποίηση» σήμαινε ότι η θεία Φρίντα καταλάμβανε τον καναπέ μας για τρεις μήνες και αρνιόταν να φύγει. Σήμερα ξαφνικά είναι μια σιωνιστική συνωμοσία.

Γενικά, ο σύγχρονος αντισημιτισμός έχει γίνει υπερβολικά διανοούμενος. Παλιά απλώς μας μισούσαν. Χωρίς περιστροφές. Σήμερα όχι.

Σήμερα κάποιος με κασκόλ, που φαίνεται να γράφει ποιήματα για τη δική του γενειάδα, σου εξηγεί με τη βοήθεια του Χάιντεγκερ και του Νίτσε γιατί η ύπαρξη των Εβραίων είναι μια μορφή επιθετικότητας και απειλή για την ανθρωπότητα.

Και εγώ στεκόμουν εκεί σκεπτόμενος: παλιά τουλάχιστον μας χτυπούσαν άνθρωποι χωρίς πτυχίο πανεπιστημίου. Σήμερα οι διοργανωτές πογκρόμ έχουν δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο Κολούμπια.

Μετά ένα κορίτσι δίπλα μου είπε: «Είμαστε κατά του σιωνισμού, όχι κατά των Εβραίων». Αυτό είναι σαν να έλεγε η πρώην γυναίκα μου: «Δεν έχω τίποτα εναντίον σου. Μόνο είμαι κατά για όλα όσα λες, κάνεις, νιώθεις —και ειδικά κατά του να κοιμάμαι μαζί σου». Το νόημα είναι το ίδιο.

Και τότε κάποιος φώναξε: «Οι σιωνιστές είναι ναζί!». Εκείνη τη στιγμή ένιωσα ότι η γιαγιά μου θα είχε γυρίσει στον τάφο της τόσο γρήγορα που θα μπορούσε να τροφοδοτήσει με ηλεκτρικό ρεύμα μέρος του Κουίνς.

Η γιαγιά μου, παρεμπιπτόντως, έζησε κοντά σε αυθεντικούς ναζί. Κρύφτηκε σε ένα υπόγειο στην Πολωνία με έναν άντρα που έβηχε τόσο δυνατά που οι Γερμανοί θα μπορούσαν να τους βρουν μόνο από τον βήχα του.

Και τώρα ένα αγόρι από ένα ελίτ πανεπιστήμιο, του οποίου το μεγαλύτερο τραύμα στη ζωή είναι ένας κρύος καφές από το Στάρμπακς, μου εξηγεί τι σημαίνει φασισμός.

Ζω πραγματικά σε εκπληκτικές εποχές.

Σήμερα το πλήθος μιλάει σαν να κατάπιε κατά λάθος μια πανεπιστημιακή βιβλιοθήκη. Κανείς δεν λέει πια: «Συγγνώμη, είμαι ηλίθιος». Όχι. Σήμερα λέει: «Αποδομώ την κυρίαρχη αφήγηση».

Ακούστε, μεγάλωσα ανάμεσα σε Εβραίους. Εμείς δεν αποδομούμε αφηγήσεις. Εμείς δημιουργούμε αφηγήσεις.

Γύρισα σπίτι και άναψα την τηλεόραση —γιατί όταν κανείς έχει άγχος, η τηλεόραση φαίνεται εξαιρετική ιδέα. Είναι σαν να θεραπεύεις τον αλκοολισμό με ένα μαρτίνι με πάγο.

Εκεί ο Ρότζερ Ουότερς ερμήνευε ξανά τον κόσμο. Οι ροκ μουσικοί πάντα με τρομάζουν όταν γερνάνε και αρχίζουν να μιλάνε σαν παρανοϊκοί που βλέπουν συνωμοσίες κοιτάζοντας μια μαύρη γάτα.

Μετά εμφανίστηκε ο Κάνιε Ουέστ. Στην παιδική μου ηλικία, οι τρελοί τουλάχιστον έμοιαζαν τρελοί. Μαλλιά ανακατεμένα, παλτό, περιστέρια, συζητήσεις με κάδους σκουπιδιών. Αυτός ο τύπος απλώς φοράει μια μαύρη μάσκα και λέει ότι αγαπάει τον Χίτλερ. Και εκεί κατάλαβα: η ανθρωπότητα έχει προχωρήσει πολύ —από το «ποτέ ξανά» στο «ας συζητήσουμε τις αποχρώσεις».

Και οι πολιτικοί; Οι πολιτικοί λένε: «Η κατάσταση είναι περίπλοκη».

Όχι

Περίπλοκο είναι να εξηγήσεις σε μια εβραία μητέρα γιατί ο γιος της στα σαράντα του δεν έχει ακόμα παντρευτεί.»

Γούντυ Άλλεν.–

*

link πηγής: γιωργος πλεμμενος στο fcbk >>>

◉