«Να φοβάσαι τους προφήτες κι αυτούς που είναι έτοιμοι να πεθάνουν για την αλήθεια»

20/02/2017 § Σχολιάστε

Umberto Eco (1932  –σαν χτες 19.02.2016)

eco

«Τι όμορφο που είναι ένα βιβλίο, που επινοήθηκε για να πιάνεται στο χέρι, ακόμη και στο κρεβάτι, ακόμη και μέσα σε μία βάρκα, ακόμη και εκεί όπου δεν υπάρχουν ηλεκτρικές πρίζες, ακόμη κι αν έχει αποφορτιστεί κάθε μπαταρία και αντέχει τα σημάδια και τα τσαλακώματα, μπορεί να αφεθεί να πέσει καταγής ή να παρατηθεί ανοιγμένο στο στήθος ή στα γόνατα όταν μας παίρνει ο ύπνος, μπαίνει στην τσέπη, φθείρεται, καταγράφει την ένταση, την επιμονή ή τον ρυθμό των αναγνώσεών μας, μας υπενθυμίζει (αν φαίνεται πολύ καινούργιο ή άκοπο) ότι δεν το διαβάσαμε ακόμη…».

plaisir: Η Υπνοβάτις·

19/02/2017 § Σχολιάστε

La sonnambula -Vincenzo Bellini (1801-1835)

bellini

Η Υπνοβάτις (La sonnambula) της συγκινητικής φυσιογνωμίας του σικελού Μπελλίνι, ενός μεγάλου ερωτευμένου με τον έρωτα που τόσο αγαπήθηκε στον καιρό του από το κοινό το οποίο τον έκλαψε με τον πρόωρο θάνατό του στα 34. Η βραχύτητα της παρουσίας του, διέσχισε σαν φωτοβολίδα τον κόσμο της μουσικής και των τεχνών. Υμνήθηκε από πολλούς ομότεχνούς του, όπως Μπερλιόζ, Σοπέν και Βάγκνερ κ.α. Έχοντας μόνο δέκα χρόνια ζωής στη διάθεσή του· μας προσέφερε τα έργα Adelson e Salvini, Bianca e Gernando, Il pirata, La straniera, Zaira, I Capuleti e i Montecchi, La sonnambula, Norma, Beatrice di Tenda και το τελευταίο του ‘melodramma serio’ I puritani που ανέβηκε 24 Ιανουαρίου του 1835· στις 23 του Σεπτέμβρη της ίδιας χρονιάς· άφησε την τελευταία του πνοή…

Με γραφή συνοπτική και αρμονία λιτή, απλοποιημένη, δίχως περιττές ενορχηστρωτές εξάρσεις και απουσία στόμφου, ο ακροατής περιτυλίγεται με τρυφερότητα.

Στη  La sonnambula που επέλεξα· ακούγοντας κανείς ολόκληρη την όπερα, συνεπαίρνεται από τις όλο γούστο ασυνόδευτες cadenzas στο ντουέτο της Πράξης Α’ (‘Son geloso del Zefiro’)· η απέριττη άρια ‘Ah! Non credea mirarti’ (η οποία ακούγεται εδώ)· θα αισθανθεί το γλυκύτατο κλείσιμο της cabaletta, ‘Ah! Non giunge’, που με τόση χαρά ευτύχησε να τραγουδηθεί αναρίθμητες φορές…

Δώρο της Τέχνης. Η ουσία του πολιτισμού.

Ακούστε την ‘Ah! Non credea mirarti’ από τη  La sonnambula  με τη Μαρία Κάλλας, διευθύνει ο Georges Prêtre. Παρίσι 1965:

[η Δραχμή ανήκει σε κορνίζα·

19/02/2017 § Σχολιάστε

Στο σαλόνι. Ει δυνατόν πάνω από μπουφέ…

draxmh
Και δίπλα σε έναν καθρέπτη για να βλέπουμε το είδωλό μας.

Κατά την υποκειμενική μου άποψη…

«ήθελον να αρπάζουν και να έχουν περισσότερα λάφυρα από σας»

18/02/2017 § Σχολιάστε

Ξενοφών, Κύρου Ανάβασις
(ΞΕΝ ΚΑναβ 5.8.13–5.8.17) – και ένα μικρό σχόλιο του Ίταλο Καλβίνο

xenophon
Ο Ξενοφώντας απολογείται για βίαιη συμπεριφορά προς τους στρατιώτες του

Ύστερα από την απόφαση να λογοδοτήσουν οι στρατηγοί των Μυρίων για παρελθόντα αδικήματά τους, ανάμεσα σε άλλους κατηγορήθηκε και ο Ξενοφώντας ότι είχε βιαιοπραγήσει εναντίον κάποιων στρατιωτών. Παρακάτω παρατίθεται μέρος από την απολογία του.

«Εγώ, ω άνδρες, ομολογώ, ότι εκτύπησα ανθρώπους, διότι εγκατέλειψαν την θέσιν των∙ αυτοί ενώ ήτο δυνατόν να σωθούν βεβαίως χάριν εις σας, οι οποίοι επορεύεσθε με τάξιν και εμάχεσθε όπου ήτο ανάγκη, εγκαταλείποντες την θέσιν των και τρέχοντες προς τα εμπρός, ήθελον να αρπάζουν και να έχουν περισσότερα λάφυρα από σας. Εάν δε αυτό εκάμνομεν όλοι, όλοι θα είχομεν καταστραφή. Ήδη δε και κάθε στρατιώτην από μαλθακότητα αδρανούντα και αρνούμενον να σηκωθή, αλλ’ αφήνοντα τον εαυτόν του εις την διάκρισιν των εχθρών, αυτόν και τον εκτυπούσα και τον ηνάγκαζον, δια της βίας να πορεύεται. Διότι και εγώ ο ίδιος κατά τον δυνατόν χειμώνα περιμένων κάποτε μερικούς που ητοίμαζον τας αποσκευάς των, επειδή έμεινα ακίνητος επί πολλήν ώραν, είδα ότι με πολλήν δυσκολίαν εσηκώθην και ετέντωσα τα πόδια του. Επειδή λοιπόν απέκτησα πείραν από τον εαυτόν μου, δια τούτο και όποιον άλλον έβλεπα οπουδήποτε να κάθεται και να μη κάμνη τίποτε, τον ηνάγκαζον δια της βίας να κινήται∙ διότι το να κινήται τις και να συμπεριφέρεται ως άνδρας, παρείχεν εις το σώμα κάποιαν θερμότητα και εις τα μέλη ευκινησίαν, ενώ τουναντίον το να κάθεται κανείς και να ησυχάζη, έβλεπα ότι συνετέλει εις το να παγώνη το αίμα και να σαπίζουν οι δάκτυλοι των ποδών, πράγματα τα οποία γνωρίζετε και σεις, ότι πολλοί έπαθον. Κάποιον δε άλλον, ο οποίος έμεινε κάπου οπίσω από τεμπελιά και ημπόδιζε και σας τους έμπροσθεν και ημάς τους όπισθεν ερχομένους να βαδίζωμεν, τούτον τον εκτύπησα με γρόνθον διά να μη κτυπηθή από την λόγχην του εχθρού. Και τώρα λοιπόν είναι επιτετραμμένον εις αυτούς, των οποίων έσωσα την ζωήν, και έπαθαν κάτι από εμέ αδίκως, να ζητούν λόγον δι’ αυτό, ενώ, αν είχαν πέσει εις τας χείρας του εχθρού, θα επάθαιναν πάρα πολύ μεγάλα κακά, χωρίς να δύνανται να ζητήσουν καμμίαν αποζημίωσιν από αυτόν;[Μτφρ. Α. Τζάρτζανος. 1938. Ξενοφώντος Κύρου Ανάβασις. Αρχαίον κείμενον, εισαγωγή, μετάφρασις, σημειώσεις. Αθήνα: Πάπυρος.] – πηγή

Ίταλο Καλβίνο: «[…] η ακρίβεια και το στεγνό ύφος δεν υπονοούν τίποτα: οι αρετές ενός σκληροτράχηλου στρατιώτη δεν θέλουν να είναι τίποτα περισσότερο από τις αρετές ενός σκληροτράχηλου στρατιώτη. […] Ο στρατός το Ελλήνων που ελίσσεται ανάμεσα στα φαράγγια και τα ποτάμια, ανάμεσα σε συνεχείς ενέδρες και επιδρομές, μην ξεχωρίζοντας πλέον πού σταματά να είναι θύμα και πού μετατρέπεται σε δυνάστη, περικυκλωμένος ακόμα και κατά τη διάρκεια των άγριων σφαγών από την απόλυτη εναντιότητα της αδιαφορίας και της τύχης, εμπνέει μια συμβολική αγωνία που ίσως μονάχα εμείς, σήμερα μπορούμε να κατανοήσουμε.» [Ίταλο Καλβίνο, Γιατί να διαβάζουμε τους Κλασικούς, εκδόσεις Καστανιώτη 2003]