[γελαντζή·

22/07/2017 § Σχολιάστε


Λέξις προελθούσα εκ της τουρκικής «γιαλαντζή», που σημαίνει ψευδής. Λέγεται γελαντζής ο πλανήτης Δίας επειδή εκλαμβάνεται ως Αυγερινός. Λέγονται επίσης γελαντζή ντολμάδες (δηλ. ψευτοντολμάδες) οι παρασκευαζόμενοι χωρίς κρέας, οι άλλως νηστίσιμοι.

H Απόφαση του Αρείου Πάγου, αναφέρει μ ό ν ο την Athens Review of Books

19/07/2017 § Σχολιάστε

Το επίσημο έγγραφο του Αρείου Πάγου είναι σαφές:

ΚΛΙΚ για μεγέθυνση

ΚΛΙΚ για μεγέθυνση

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Αθήνα 18 Ιουλίου 2017

Επειδή μέσω των social media διακινείται παραπλανητικά ότι η καταδικαστική απόφαση στην υπόθεση της δίωξης Κοτζιά εναντίον της Athens Review of Books επιβάλει την καταβολή του ποσού των «18.000 plus x 3 = 54.000 ευρώ», οφείλουμε να διευκρινίσουμε ότι το ποσόν στο οποίο καταδικαστήκαμε (και η εκτέλεση ασφαλώς θα γίνει εις βάρος της Athens Review of Books που δημοσίευσε την επίμαχη επιστολή και όχι εις βάρος κάποιου άσχετου με την υπόθεση εντύπου) είναι 19.917,44 ευρώ, σύμφωνα με την απόφαση 4034/2015 του Εφετείου Αθηνών, συν 2.933 ευρώ δικαστική δαπάνη του Αρείου Πάγου (απόφαση ΑΠ 297/2017, με αναιρεσείοντες τους: Μαρία και Μανώλη Βασιλάκη, εκδότρια και διευθυντή της ARB). Δηλαδή συνολικά: 22.850 ευρώ. Υπογραμμίζουμε δε εντόνως ότι η Athens Review of Books δεν διενεργεί κανένα έρανο και για κανένα λόγο. Αυτό είναι το συνολικό ποσόν κι ό,τι άλλο διακινείται είναι εκ του πονηρού και αναξιοπρεπής επαιτεία που δεν έχει καμία σχέση με εμάς.

The Athens Review of Books

[Ευπρεπής δημοσιογραφική αποσιώπηση·

16/07/2017 § Σχολιάστε

Όπου ένα άρθρο του Μιχάλη Μητσού στα Νέα, αποσιωπά λίαν… ευπρεπώς!

Yellow Journalism

Γράφει μεταξύ άλλων ο κ. Μητσός: «Η δουλειά του δημοσιογράφου είναι όλο και πιο δύσκολη. Πρώτα απ’ όλα, για λόγους οικονομικούς – κάτι ξέρουμε σ’ αυτό το μαγαζί.[…]Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι κάθε πολίτης πρέπει να προστατεύεται νομικά από μια κακόβουλη επίθεση που προσβάλλει την προσωπικότητά του. Καμιά τέτοια πρόθεση δεν είχε όμως ο Ανδρέας Πετρουλάκης όταν έγραψε ότι ο Πάνος Καμμένος είναι βγαλμένος από την ίδια μήτρα της έξαλλης εθνολαϊκιστικής Ακροδεξιάς με το κόμμα του Καρατζαφέρη. Ούτε ο Ανδρέας Παππάς όταν χαρακτήρισε τον Νίκο Κοτζιά γκαουλάιτερ του σταλινισμού. Αυτό δεν εμπόδισε τους δύο υπουργούς να καταθέσουν αγωγές, ζητώντας αστρονομικά ποσά. Ο Πετρουλάκης αθωώθηκε, αφού όμως χρειάστηκε να περάσουν κοντά δυόμισι χρόνια. Ο Παππάς καταδικάστηκε, μαζί με τους διευθυντές του περιοδικού στο οποίο διατύπωσε την άποψή του. Κι αν η δικαίωσή τους στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων θεωρείται βέβαιη, το κακό θα έχει γίνει.

Ο Τσάρλι Μπέκετ έχει άδικο: δεν είναι όλοι οι πολιτικοί σύμμαχοι των μίντια. Ούτε αντιπαθούν όλοι τις ψεύτικες ειδήσεις. Αλλά αυτό καθιστά τη δουλειά μας ακόμη πιο σημαντική.»

***

Ερώτηση/απορία προς διευκρίνιση: Δεν ξέρω αν ο Ανδρέας Παππάς χαρακτήρισε ή κάποιος αναγνώστης, μάλλον ο δεύτερος, «γκαουλάιτερ του σταλινισμού» τον ΥΠΕΞ κο Νίκο Κοτζιά, αν κρίνω από την αφωνία του και την εξαφάνισή του μετά τη δημοσίευση της επίμαχης επιστολής. Ξέρω όμως; ότι η απόφαση 697/2017 του Αρείου Πάγου έχει δύο μονάχα ονόματα: της εκδότριας και του διευθυντή της Athens Review of Books, που καταδικάστηκαν να πληρώσουν το ποσό των €22.000. Και ασφαλώς ο κος Κοτζιάς, ο εναντίον της ARB θα εκτελέσει την απόφαση. Παρέστη ποτέ, πάτησε ποτέ το πόδι του ο κος Ανδρέας Παππάς στο δικαστήριο για το εν λόγω θέμα; Ήταν αντίδικος στον Άρειο Πάγο ο κος Ανδρέας Παππάς; Είμαι τακτικός αναγνώστης της Athens Review of Books, η οποία έχει καταγγείλει τη συμπεριφορά του κου Ανδρέα Παππά στο άρθρο της «Η σιωπή των Άλλων» (τεύχος 61, Απρίλιος 2015). Εκεί έχει ένα ένθετο, το οποίο παραθέτω (η έμφαση δική μου):

«ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΕΣ

Αντί του ανεύθυνου συντάκτη της επίμαχης επιστολής (το νόημα της οποίας διέστρεψε αρρωστημένα ο Κοτζιάς ώστε να βρει την αφορμή να μας εναγάγει), ο οποίος δεν αισθάνθηκε την ηθική υποχρέωση να στηρίξει τεκμηριωμένα την επιστολή του, χρειάστηκε η ARB να διασχίσει τον Δούναβη, τον Έλβα και τον Ποδονίφτη των προπαγανδιστικών «ανοησιών» που έγραφε ο Κοτζιάς στα κομματικά έντυπα, να αναζητήσει τα εξαφανισθέντα βιβλία του παντού, σε παλαιοβιβλιοπωλεία και σπίτια πρώην συντρόφων του, να κάνει συστηματική δουλειά που ισοδυναμεί με πολλά τεύχη της ARB ή δύο διδακτορικά, για να αντιμετωπίσει έναν τόσο αδίστακτο ζντανωφίσκο που τα «διέγραψε» όλα αυτά και ουσιαστικά δεν δεχόταν ότι είναι συγγραφέας όσων φέρουν το όνομά του, ενώ εσχάτως άρχισε να «κρύβει» ακόμη και τον «συναγωνιστή» συνήγορό του Φαήλο Κρανιδιώτη. Σ’ αυτή τη μεγάλη έρευνα πολύτιμη ήταν η βοήθεια του γενναίου φίλου Δημήτρη Φύσσα, συγγραφέα του βιβλίου Πλατεία Λένιν, πρώην Συντάγματος, αλλά και ανθρώπων τους οποίους θα βλάπταμε αν αναφέραμε τα ονόματά τους».

*

Γιατί λοιπόν, κύριε Μητσέ, δεν αναφέρεστε στον μόνο που έδωσε τη μάχη και καλείται να πληρώσει τις συνέπειες όλου αυτού του παραλογισμού, που είναι μόνο η Athens Review of Books;

Το άρθρο σας ξεκινά με το αυτονόητα ευπρεπές: «Η δουλειά του δημοσιογράφου είναι όλο και πιο δύσκολη«… Συμφωνούμε. Ανταποκρίνεται όμως, κε Μητσέ, το συγκεκριμένο άρθρο σας με αυτά που ισχυρίζεστε ότι πρεσβεύετε; Αν ανταποκρίνεται, διαβάστε ξανά την τελευταία, δική σας παράγραφο, για τον Τσάρλι Μπέκετ.

[οι καθαγιασμένοι από το Παράλογο·

15/07/2017 § Σχολιάστε

ο Αγριμολόγος με κακές παρέες, μπροστά στο μπαρ A Brasiliera, στη Λισαβόνα

Ω, αγάπη μου, η δόξα των έργων που χάθηκαν και που δεν θα βρεθούν ποτέ, των συνθηκών που σήμερα δεν είναι παρά απλοί τίτλοι, των βιβλιοθηκών που κάηκαν, των αγαλμάτων που έγιναν κομμάτια.
Καθαγιασμένοι από το Παράλογο είναι οι καλλιτέχνες που έκαψαν ένα έργο πολύ ωραίο, αυτοί που, ενώ μπορούσαν να κάνουν ένα έργο ωραίο, το έκαναν εκ προθέσεως ατελές, αυτοί οι μείζονες ποιητές της Σιωπής που, αν και αναγνωρίζουν ότι θα μπορούσαν να κάνουν ένα έργο τέλειο ως προς όλα, προτίμησαν να το στέψουν με το στέφανο της μη πραγματοποίησης. (Αν το έργο είναι ατελές, όλα καλά.)
Πόσο πιο ωραία θα ήταν η Τζοκόντα αν δεν μπορούσαμε να τη δούμε! Κι αν κάποιος την έκλεβε και την έκαιγε, τι καλλιτέχνης θα ήταν, πόσο μεγαλύτερος από αυτόν που τη ζωγράφισε!
Γιατί είναι ωραία η τέχνη; Γιατί είναι άχρηστη. Γιατί είναι άσχημη η ζωή; Γιατί όλο στόχους, σχέδια και προθέσεις. Όλοι οι δρόμοι της είναι για να πηγαίνεις από ένα σημείο στο άλλο. Μακάρι να υπήρχε ένα δρόμος που να οδηγεί από ένα μέρος απ’ όπου κανείς δεν φεύγει προς ένα μέρος στο οποίο κανείς δεν πηγαίνει! Μακάρι να υπήρχε κάποιος που θα έδινε και τη ζωή του για να κατασκευάσει ένα δρόμο ο οποίος θα άρχιζε στο μέσο ενός αγρού και θα κατέληγε στο μέσο ενός άλλου αγρού. Ο δρόμος αυτός αν συνεχιζόταν θα ήταν χρήσιμος, αλλά έμεινε, υπέροχα, μόνο το μισό του δρόμου.
Η ομορφιά των ερειπίων; Ότι πια δεν χρησιμεύουν σε τίποτα.
Η γλυκύτητα του παρελθόντος; Ότι το θυμόμαστε, γιατί με το να θυμόμαστε ξαναγίνεται παρόν, ενώ δεν είναι και ούτε μπορεί να είναι – το παράλογο, αγάπη μου, το παράλογο.

[Μπερνάντο Σοάρες (Φερνάντο Πεσσόα), Το βιβλίο της ανησυχίας, τόμος Β’, μτφρ: Μαρία Παπαδήμα, εκδόσεις Εξάντας]