[Μια χούφτα ωραίοι ξεροκέφαλοι νέοι, δεν αποτελούν γενιά·

16/11/2022 § Σχολιάστε

Μετά την πτώση της Χούντας ανακαλύψαμε ότι κάναμε αντίσταση…

Επί επταετίας ο κόσμος ήσυχα-ήσυχα φρόντιζε όπως κάνει πάντα τις δουλειές του, φλέρταρε ερωτευόταν ζούσε, λάτρευε το ποδόσφαιρο, την αρχαία ημών ένδοξη ιστορία, τη φουστανέλα, το κλαρίνο, έχτιζε αυθαίρετα χωρίς άδεια, και εάν είχε και γνωστό δεκανέα, λοχαγό ή συνταγματάρχη, με μια απλή άδεια έχτιζε παλάτι σε απαγορευμένες δασικές εκτάσεις, το δημόσιο γέμιζε διορισμένα «δικά μας παιδιά» και συνέχιζε να συμβάλει στο «χτίσιμο» του τερατώδους πελατειακού κράτους, όπως γινόταν πριν, αλλά και μετά τη χούντα. Η καθημερινή ρουτίνα του ηρωικού Έλληνα ήταν βολεμένη, όπως ήταν και είναι πάντα, δεν διεκόπη σχεδόν ποτέ. Η συντριπτική πλειοψηφία του «λαού» λάτρεψε ή ανέχτηκε τους γελοίους συνταγματάρχες ιδιαίτερα δε, τον γραφικό Παπαδόπουλο τον είχε κορώνα στο τσερβέλο του. Ένα μικρό μόνο ποσοστό είχε μια κάποια δημοκρατική ευσυνειδησία και ασφυκτιούσε βουβά ζώντας έναν διαρκή βραχνά, και από αυτούς ελάχιστοι -τα τελευταία δύο χρόνια λίγο περισσότεροι όταν το καθεστώς εμφανώς  παράπαιε– το εξέφρασαν δρώντας ενεργά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο κατά του καθεστώτος. Περιέργως, όσο ανύπαρκτη ήταν η αντίσταση κατά της χούντας, τόσο περισσότερο στεντόρειες ήταν η αντιστασιακές κομματικές και κοινωνικές (του «λαού»…) κορώνες μετά την τραγωδία της Κύπρου και την πτώση της χούντας. Αίφνης όλοι γύρω μας είχαν αυτοστεφθεί αντιστασιακοί. Παντού άκουγες το κοινότοπο πλέον «ήμουν και εγώ εκεί». Παραμύθια.

Δεν υπήρξε ποτέ γενιά του Πολυτεχνείου, μόνο μερικές εκατοντάδες τολμηροί όμορφοι αξιοθαύμαστοι νέοι που έκαναν ηρωικά του κεφαλιού τους, αψηφώντας τις παραινέσεις όλων των (εκτός νόμου τότε) κομμάτων που διαφωνούσαν μάλιστα με την ιδέα της κατάληψης. Μια χούφτα ξεροκέφαλοι ωραίοι νέοι δεν αποτελούν γενιά. Το ενενήντα-εννιά τοις εκατό  της γενιάς του Πολυτεχνείου ήταν σπιτάκι της, στις καφετέριες, στις ντισκοτέκ…

Δόξα και τιμή αναγνωρίζω μόνο σε αυτή τη χούφτα των ωραίων ξεροκέφαλων νέων –από αυτούς δε, εξαιρώ εκείνους που την εξαργύρωσαν μετέπειτα… καταλλήλως.

Για ποιον αγωνιζόμενο λαό μιλάμε…

*

UPDATE 18.11.14

Χρήσιμο θα ήταν να διαβάζαμε επίσης και την άποψη του Βασίλη Ραφαηλίδη: Στην πραγματικότητα δεν υπήρξε σοβαρή αντίσταση κατά της χούντας –
Επιλέγω απόσπασμα[…]Στην πραγματικότητα δεν υπήρξε σοβαρή αντίσταση κατά της χούντας. Η αντίσταση ήταν λίγο ως πολύ πλατωνική, εκτός απʼτην ηρωική μεν αλλά δυστυχώς αποτυχημένη απόπειρα του Αλέξανδρου Παναγούλη να σκοτώσει το δικτάτορα. Όλες οι προσπάθειες για οργάνωση ένοπλης αντίστασης έμειναν σχέδια, ενώ οι βομβιστικές ενέργειες κάποιων ζωηρών και ριψοκίνδυνων γίνονταν ερήμην των μεγαλυτέρων σε αριθμό αντιστασιακών οργανώσεων, του ΠΑΜ και του ΠΑΚ. Ούτε το πεπειραμένο ΚΚΕ ενέκρινε την βίαιη εξέγερση, τώρα που και τα αστικά κόμματα θα την επιθυμούσαν πολύ. Τελικά το πράγμα περιορίστηκε σε μία τουριστικού τύπου αντίσταση απʼτο εξωτερικό, όπου πρωταγωνιστούσε, όπως και στο κυρίως ειπείν θέατρο, η πληθωρική Μελίνα Μερκούρη, που το έπαιζε Πασιονάρια.[…]

.

[πορτρετίστας μιας θνήσκουσας κοινωνίας·

10/11/2022 § Σχολιάστε

Roger Shattuck (1923-2005)
Αμερικανός συγγραφέας για τον Μαρσέλ Προυστ

Όπως και στη ζωή έτσι και στην «Αναζήτηση», το ανθρώπινο μυαλό δεν είναι σε θέση να συγκρατήσει συγχρόνως την δράση και την απεικόνισή της. Έτσι το ίδιο το βιβλίο του προυστ επιβεβαιώνει την αρχή της διάλειψεις (intermittence): ζωή είναι η σύλληψη διάφορων και συχνά αντιφατικών μεταξύ τους όψεων της πραγματικότητας. Είναι η συνεχώς μεταβαλλόμενη εικόνα που ποτέ δεν θα δεσμευθεί απόλυτα με τρόπο ενιαίο και ολοκληρωμένο. Αυτός είναι ο λόγος που στην αναζήτηση παρελαύνει μια σειρά από συγγραφείς με την εξής περίπου σειρά: Ο πορτραιτίστας μιας θνήσκουσας κοινωνίας, ο καλλιτέχνης της ρομαντικής μνήμης, ο συγγραφέας του διασπασμένου εγώ, ο κλασικός πεζογράφος της τυπικής δομής. Όλες οι μορφές βρίσκονται στον Προυστ σαν ξεχωριστές συνιστώσες του οράματος και της δημιουργίας του: Η αρχή της διάλειψεις προβλέπει τέτοια απότομα γυρίσματα. Σε μια φιλολογική συζήτηση ο αφηγητής παρατηρεί: On ne se réalise que successivement, που σημαίνει περίπου: Ανακαλύπτουμε μέσα μας όχι έναν αλλά πολλούς εαυτούς. Με τον ίδιο τρόπο πρέπει κι εμείς αργά και μεθοδικά να ανακαλύψουμε το έργο του Προυστ.

*

[Ρότζερ Σάττακ, Μαρσέλ Προυστ, μτφρ.: Αλέξανδρος Ίσαρης – Γιώργος Αστέρης, εκδόσεις Ηριδανός 1981

[όχι, δεν της έχω εμπιστοσύνη·

05/11/2022 § Σχολιάστε

©Δημήτρης Χαντζόπουλος, Καθημερινή 2.11.22

Η «Δικαιοσύνη» μας φυσάει, μετά… 4μιση(!) χρόνια ξεκίνησε τη δίκη για το Μάτι και πήρε… αναβολή λόγω μικροτάτης αιθούσης 30 τετραγωνικών (ασανσέρ ήτο;;;).
―Έχω εμπιστοσύνη στην Ελλ. «Δικαιοσύνη». Θα καταφέρει να παραγραφεί η ενοχλητική υπόθεση. Πάμε όλο και καλύτερα.

[φέρουν στα σπλάχνα τους εκείνο το οποίο καταγγέλλουν·

27/10/2022 § Σχολιάστε

Επιστροφή στις φυλετικές εμμονές και τις προκαταλήψεις της άκρας δεξιάς της δεκαετίας του 1930 με το πρόσχημα του αντι-ρατσισμού βλέπει ο Πασκάλ Μπρυκνέρ, καταγγέλλοντας τους αριστερούς «αντιφά» ότι κολλούν την ταμπέλα του «φασισμού» σε οτιδήποτε με το οποίο διαφωνούν.

O Μπρυκνέρ ήταν από τους πρώτους που κατήγγειλαν τον αριστερό ισλαμο-φασισμό στη Γαλλία, που επιδιώκει να ωθήσει «τις δημοκρατικές κοινωνίες προς τον αυταρχισμό και τη διάβρωση του κράτους δικαίου», παίζοντας έτσι «ανοικτά το παιχνίδι ανόδου στην εξουσία αντιευρωπαϊκών και αυταρχικών δυνάμεων, ώστε, πέρα από την πνευματική αποσταθεροποίηση, να ενισχυθεί και η δική τους αυταρχική αντίληψη περί των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που με πρώτα αυτά των γυναικών, γράφουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους».

Τώρα, στο βιβλίο του με τίτλο «Un coupable presque parfait – La construction du bouc emissaire blanc» («Ένας σχεδόν τέλειος ένοχος – Η δημιουργία του λευκού αποδιοπομπαίου τράγου»), που κυκλοφόρησε πρόσφατα και στην Ιταλία και προκαλεί πολλές συζητήσεις, ο εμβληματικός Γάλλος φιλόσοφος και μυθιστοριογράφος υποστηρίζει ότι στην εποχή μας η Αριστερά έχει αντικαταστήσει την πάλη των τάξεων (που φαίνεται να έχει γίνει προνόμιο της Δεξιάς) με την αδιάκοπη υπεράσπιση των μειονοτήτων, κολλώντας τη ρετσινιά του «φασιστικού» σε οτιδήποτε δηλώνει άμεσα ή έμμεσα μια πρόσδεση με τις παραδόσεις και με τον τρόπο αυτό έχει εντοπίσει έναν νέο πολέμιο, στον οποίο στρέφει τα βέλη της: όχι πλέον τον καπιταλισμό, αλλά «τον ετεροφυλόφιλο λευκό άνδρα».

«Δεν εμπιστεύομαι τους »αντιφά», διότι φέρουν στα σπλάχνα τους εκείνο που ισχυρίζονται ότι καταγγέλλουν», λέει.

Κατά τον Μπρυκνέρ, τον διασημότερο ίσως σύγχρονο φιλόσοφο της Γαλλίας, η Ευρώπη επηρεάζεται ανεξήγητα από οτιδήποτε προέρχεται από τον αγγλοσαξονικό κόσμο. Όχι μόνον από τις τάσεις στη μόδα και τα διάφορα καταναλωτικά αγαθά, αλλά πρωτίστως από τα γεννημένα στις αμερικανικές πανεπιστημιουπόλεις ρεύματα σκέψης (σε αυτήν την περίπτωση σήμερα τα νεο-φεμινιστικά, αντιρατσιστικά και αντι-αποικιοκρατικά) που έχουν εντοπίσει στον λευκό άνδρα έναν αποδιοπομπαίο τράγο. Ανεξάρτητα από το ποια είναι τα πραγματικά του λάθη, ο «λευκός ετεροφυλόφιλος» είναι ένοχος ως τέτοιος.

Πρόκειται για έναν αντιρατσισμό, που είναι στην ουσία ρατσισμός από την ανάποδη. «Όταν μας λένε, π.χ., ακτιβιστές ότι ένας λευκός είναι εκ φύσεως ρατσιστής, διότι αυτό είναι εγγενές με αυτόν τον ίδιο και απορρέει από αυτόν ως μία ακούσια έκφανσή του, βρισκόμαστε ήδη στην εικονογράφηση ενός ρατσισμού εκ της ουσίας της ίδιας, αποδίδουμε ένα χαρακτηριστικό σε ένα άτομο εξαιτίας της βιολογικής και γενετικής του ουσίας. Και παρά ταύτα, τα άτομα αυτά ισχυρίζονται ότι είναι με την πλευρά της αλήθειας».

Στις ΗΠΑ, καθώς και στο Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γαλλία, οι θεωρίες αυτές δημιουργούν παράλογη συμπεριφορά, λέει ο Μπρυκνέρ, αναφέροντας το παράδειγμα Αμερικανών επιχειρηματιών που αρνούνται να καθίσουν στο αεροπλάνο δίπλα σε μια γυναίκα υπάλληλό τους και στα ξενοδοχεία ζητούν δωμάτια σε διαφορετικούς ορόφους για να αποφύγουν τις κατηγορίες παρενόχλησης, ενώ στα πανεπιστήμια συνιστάται η σύνταξη γραπτών συμφωνιών πριν από τη σεξουαλική επαφή. Καταγγέλλει τις «απλώς γελοίες πρωτοβουλίες», όπως αυτή που καλεί τις γυναίκες να σταματήσουν να έχουν σεξουαλικές σχέσεις με τα αρσενικά (το αρσενικό είναι πάντα «βίαιο αρπακτικό», ακόμη και όταν το σεξ είναι συναινετικό), ή εκείνη που απαιτεί χρωματιστά τσιρότα για τους μη λευκούς.

Ο Μπρυκνέρ δεν αρνείται διόλου την ανάγκη προάσπισης των πολιτικών δικαιωμάτων και παραδέχεται τα πολλά ελαττώματα της λευκής Δύσης. Ωστόσο, όπως σημειώνει, αναπτύσσεται ένας «ρατσιστικός αντι-ρατσισμός», όπως τον αποκαλεί, που καθίζει μόνο λευκούς ετεροφυλόφιλους στο εδώλιο και συχνά το κάνει βάσει εντελώς εσφαλμένων πεποιθήσεων (όπως το επιχείρημα ότι οι «γενοκτονίες» διαπράχθηκαν μόνο από λευκούς· θα αρκούσε να σκεφτούμε τι συνέβη στο Μπουρούντι και τη Ρουάντα και τους δύο εκατομμύρια θανάτους που προκλήθηκαν από συγκρούσεις μεταξύ εθνοτικών ομάδων, ή το γεγονός ότι η κλιματική αλλαγή προκλήθηκε από τις αποικιακές δραστηριότητες των λευκών…

Πρόκειται, σχολιάζουν ιταλικά ΜΜΕ, για ένα βιβλίο στο οποίο ο Μπρυκνέρ παραθέτει τεκμηριωμένες απόψεις και θέτει ενοχλητικά ερωτήματα σχετικά με το τι μπορεί να μας επιφυλάσσει ένα μέλλον όπου θα κυριαρχεί το «πολιτικά ορθό» και οι απόψεις υστερικών ιδεολογικών μειονοτήτων, που ισχυρίζονται ότι είναι με την πλευρά της αλήθειας. [Τρύφωνας Καϊσερλίδης]

✳︎

[Πρόσφατα το βιβλίο κυκλοφόρησε κ α ι στη χώρα μας με τον τίτλο Ένας σχεδόν τέλειος ένοχος, από τις εκδόσεις Πατάκη (ε δ ώ), σε μετάφραση Ανδρέα Παππά.

  • 15 years blogging -official banner

    agrimologos.com

    ΚΛΙΚ στην εικόνα για τα εξώφυλλα του Αγριμολόγου

    ΚΛΙΚ στην εικόνα, δείτε φωτογραφίες
  • Enter your email address to follow this blog and receive notifications of new posts by email.

    Μαζί με 755 ακόμα followers
  • staxtes2003.com

    .

  • ΕΝΑ LIKE ΘΕΡΑΠΕΥΕΙ…

  • Μεταστοιχεία

  • a

  • Αρχείο

  • Πρόσφατα άρθρα