αγριμολογος

Τι να με πειράξει, σε όλους τους τομείς υπάρχουν ανάξιοι και η τέχνη δεν αποτελεί εξαίρεση, άλλωστε ποιο παιδάκι μπορεί και πάλι να ψελλίσει το ιστορικό «ο Βασιλιάς είναι γυμνός», αλλοίμονο… Αφού μπόλικοι «κριτικοί» και «θεσμοί» όπως οι Βερσαλίες όχι μόνο δέχονται ευχαρίστως το ευτελές so-called-art, αλλά το υποστηρίζουν, δηλαδή το σπονσάρουν. Ποιοι είμαστε εμείς όταν στην προκειμένη περίπτωση, το λόγο έχουν οι τρεις grands collectioneurs, ο Francois Pinault, ο Astrup Fearnley και ο δικός μας Dakis Joannou. Φυσικά τα γεγονότα αυτά προβάλλονται από όλα τα «έγκυρα» περιοδικά σύγχρονης τέχνης που ακολουθούν ή διαμορφώνουν το κοινό φιλότεχνο γούστο.

Τι με κοιτάς. Την άποψή μου λέω.

«Τα Νέα» 6-7 Σεπτεμβρίου ’08

«το στόμα είναι ακόμη ανοιχτό αλλά θα σφραγιστεί σε λίγο. στο λίγο αυτό θα είναι ακόμη ανοιχτό. μόλις. λεπτή γραμμή ανάμεσα στα χείλη. πολύ λεπτή. στα χείλη που έχουν στενέψει, γίνει πολύ στενά, δύο γραμμές, μία πάνω, μία κάτω, ανάμεσα το άνοιγμα, πολύ λεπτή γραμμή. αυτό είναι. εκεί θα γίνει. αυτό που θα γίνει, αυτό είναι, εκεί θα γίνει. ούτε στο πάνω ούτε στο κάτω αλλά εκεί, ανάμεσα, στην μέση, στην λεπτή γραμμή, αρκετή ώστε να βρει τον χώρο να γίνει αυτό που θα γίνει. σε λίγο. όπου νάναι. σε μία στιγμή. αυτή θα είναι η διάρκεια. ούτε πιο λίγο ούτε πιο πολύ. στενή στιγμή, όσο στενή μπορεί μία στιγμή, αρκετή ώστε να γίνει αυτό. θα γίνει σε μία στιγμή. μετά απ’ αυτήν άλλο δεν θα γίνει. δεν θα γίνει τίποτε άλλο. δεν θα έχει μείνει τίποτε να γίνει άλλο. όταν τελειώσει αυτή θα έχουν τελειώσει όλα. δεν θα έχει μείνει τίποτε μετά. θα έχει γίνει αυτό που είναι να γίνει όσο διαρκεί αυτή. από εκεί που θ’ αρχίσει έως εκεί που θα τελειώσει…»

Η Εκπνοή του Δημήτρη Δημητριάδη, προσπαθεί να κατορθώσει κάτι που είναι πέρα από τις δυνατότητες της λογοτεχνίας, αλλά και που μόνον η λογοτεχνία μπορεί να το κατορθώσει: να ειπωθεί το ανείπωτο έστω κι αν εξακολουθεί να παραμένει ανείπωτο. Το αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας αποκαλύπτει την εγγενή δύναμη αλλά και αδυναμία της λογοτεχνίας, την οποία κανένα άλλο μέσον ανθρώπινης έκφρασης δεν μπορεί να υποκαταστήσει. Ο Δημήτρης Δημητριάδης με το κείμενο αυτό ζητά απ’ την λογοτεχνία εκείνο που πολύ δύσκολα μπορεί να δώσει. Η Εκπνοή είναι το δώρο που κάνει στον συγγραφέα η λογοτεχνία αλλά και το αντίδωρο του συγγραφέα προς την λογοτεχνία Αυτή η ανταλλαγή δώρων συνιστά το κείμενο που κρατά στα χέρια του ο αναγνώστης.

Ο εκδότης & Στάχτες Art.ανακοινώσεις

Διαβάζουμε για εκκλησιαστικούς «μεσίτες» και για μεσίτες του Δημοσίου, για σκανδαλώδεις ανταλλαγές ακινήτων, για «φιλέτα» και άλλες πολλές δοσοληψίες μεταξύ Μονής Βατοπεδίου (και άλλα μοναστήρια παλαιότερα), για χρυσόβουλλα βυζαντινά και άλλα ιστορικά επιχειρήματα-ευτράπελα, χωρίς καμία αντίδραση από την πλευρά της κυβερνώντος παράταξης. Πρόκειται για εμφανέστατη περιφρόνηση προς τον κόσμο αυτού του τόπου. Διαβάζουμε για συμβολαιογραφικές πράξεις της συζύγου του υπουργού κ. Βουλγαράκη και δεν κουνιέται φύλλο. Η περιφρόνηση καλά κρατεί. Η περιφρονητική στάση προς το κοινό συνεχίζεται. «Δεν εξηγούμε τίποτα και σε κανέναν, γιατί ξέρουμε ότι αύριο θα μας τιμήσετε και πάλι με την ψήφο σας» – είναι σαν να λένε, και μάλλον έχουν δίκιο.