αγριμολογος

Έχω την άποψη πως είναι πρόωρο και λάθος να μιλάμε σήμερα για ενδεχόμενη πτώση του καπιταλισμού, η εμπειρία του 20ου αιώνα μας έδειξε -όπως εύστοχα συμπεραίνει- ο Λουτσιάνο Κάνφορα ότι : «οι πλουτοκρατικές ολιγαρχίες νικούν, οι ιδεολογικές χάνουν», για να συμπληρώσει σε μία μόνο αράδα την ελπίδα: «Και όμως κινείται».

Μπροστά μας ξετυλίγονται οι συνέπειες μιας αχαλίνωτης χρηματολατρείας, της οποίας δεν είμαι σίγουρος ότι αυτή τη φορά –έτσι φαίνεται έως τώρα– ότι η «ελεύθερη κι ανοιχτή αγορά» θα λύσει και θα ρυθμίσει αυτομάτως, μέσω του περίφημου δόγματος, η… «αυτορύθμιση της αγοράς», αντιθέτως βλέπουμε να επεμβαίνει σε αυτή το κράτος ώστε όχι μόνο να επαληθεύσει το ρητό «ο ισχυρότερος τα παίρνει όλα» (π.χ. κρατική ενίσχυση τραπεζών) προς επιβεβαίωση της μαρξιστικής άποψης περί του ρόλου του κράτους σαν «το όργανο τής κυριαρχίας, της καταπίεσης μιας τάξης από την άλλη», επαληθεύεται επίσης ότι ο «σκοπός του (του Κράτους) είναι να δημιουργήσει ένα καθεστώς που νομιμοποιεί και διαιωνίζει αυτή την καταπίεση, μετριάζοντας τις συγκρούσεις μεταξύ των τάξεων», πολύ σωστά ο Ένγκελς συμπεραίνει ότι το Κράτος δεν είναι «η ενσάρκωση της Ηθικής Ιδέας». Κάθε άλλο. Όμως, ενώ παρατηρούμε το κράτος να παρεμβαίνει σώζοντας τους ισχυρούς εις βάρος των ασθενέστερων –συνεπέστατος κρατικός ρόλος άλλωστε– αυτής της μάταιης ζωής, ξοδεύοντας ανενδοίαστα αμύθητα ποσά και προπαγανδίζοντας ταυτόχρονα την «επιστροφή της πολιτικής ηθικής», το καινούργιο στοιχείο σε αυτή την ανθρώπινη (και πάλι) περιπέτεια, είναι ότι διαλαλούν (Ε.Ε. και ΗΠΑ) ότι δεν σκοπεύουν να αλλάξουν την πολιτική μείωσης των κρατικών επενδύσεων με δημόσια έργα ώστε να πολεμηθεί, μέσω της κλασικής «Κεϋνσιανής ρύθμισης» – μια ουσιαστική εφεδρεία του υπάρχοντος συστήματος– που προβλέπει την άνοδο των δημοσίων δαπανών σε περιόδους κρίσεων ώστε να τονωθεί η ζήτηση και κατά συνέπεια η επανόρθωση της ισορροπίας… Εάν λοιπόν όπως δηλώνουν, δεν σκοπεύουν να αυξήσουν τις δημόσιες δαπάνες, τότε  τι ακριβώς μέτρα θα πάρουν…  Δεν διαθέτω οικονομικές ή πολιτικές περγαμηνές, ένας τυχαίος εικαστικός είμαι που καταθέτει αμπελοφιλοσοφικά κάποιες σκέψεις. Παρ’ όλη αυτή τη μαυρίλα, τείνω αισιόδοξα στη υιοθέτηση της άποψης του Κάνφορα:

«Και όμως κινείται».

.

.

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.