αγριμολογος

σ’ αυτή τη νότια ακτή με τους σιωπηλούς παφλασμούς, κάτω από μισόκλειστα βλέφαρα το πλήθος παίρνει την μορφή ενός μοναδικού προσώπου. στον επίλογο που φέρνει η σιγή˙ σκέφτεται τις προφητείες της νιότης που εξακολουθούν να βρίσκονται στη θαμνώδη περιοχή της ύπαρξης. κάτι σαν την διακηρυσσόμενη αλλά ανύπαρκτη ελευθερία της τέχνης. κάτι σαν εκείνη

την μοναχική φιγούρα σε μια ασθενική εικόνα που εμφανίζεται μπροστά σε δύο όχθες, όπου η μία από αυτές δεν υπάρχει.

.

.

Tagged: art, contemporary, ποίηση, ποιήσεις, poetry, stratos fountoulis, verse

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.