αγριμολογος

Γιατί αυτήν την περίφημη έκθεση της Θεσσαλονίκης όταν την σκέπτομαι· την φέρνω στο νου οπτικά, σαν σχήμα, το σχήμα της βουλής, με τα έδρανά της και με έναν δεινό ρήτορα να αγορεύει ακατάληπτα ανέραστα κι ανούσια με το δεξί φρύδι ανασηκωμένο (δεν φοράει μονόκλ) μπρος σε νυσταλέους (ή ματιασμένους) εκλεκτούς αντιπροσώπους του ελληνικού (και περιούσιου) λαού, γιατί· αλήθεια, γίνονται τάχα εμπορικές συμφωνίες, κλείνονται δουλειές ακόμη, σε αυτήν την περίφημη και γνωστή, από τις παλιές ελληνικές ταινίες, εμπορική έκθεση; Καλού – κακού ας αντιγράψω κάτι για σας που με τόση ανεκτικότητα με διαβάζετε, πρόκειται για τα τελευταία λόγια που με αυτά τελειώνει το βιβλίο του Georges Bataille «Η ιστορία του ματιού» (εκδ. Άγρα)*:

«…Δεν είν’ ερωτική χαρά αυτό, καθόλου, είναι κάτι πολύ περισσότερο. Διέξοδος όμως δεν υπάρχει. Ωστόσο, δεν πρόκειται ούτε και για μαζοχισμό, κι η έξαρση αυτή είναι στο βάθος πολύ μεγαλύτερη απ’ όσο μπορεί να την παραστήσει η φαντασία, τα ξεπερνάει όλα. Είν’ όμως θεμελιωμένη πάνω στη μοναξιά και στην απουσία νοήματος.»
.
.
.

.

(*) μετάφραση Δημήτρη Δημητριάδη

.

.

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.