αγριμολογος

δεν απάντησε• άρχισε να γελά μόνος του. όλα ήταν σε κείνη την κουβαρίστρα, ακόμα και αυτά τα κάγκελα του κελιού, ένιωθε σαν καναρίνι που αιλουροειδή γλείφονταν στην κίτρινη, χλωμή παρουσία του• όμως δεν πλησίαζαν, κι ένιωθε υπόχρεος στο σκοτεινό σύννεφο που έκρυβε τα χαρακτηριστικά του. γύρισε πλευρό. με το πρόσωπο στον τοίχο. ένιωθε άνετα με τη σφιχτή γραβάτα. «λίγες μέρες ακόμη άδεια, έτσι δεν είναι;» ναι, με το πρόσωπο στον τοίχο, τη συντροφιά της γλυκιάς ατέλειωτης υπόγειας διάβασης.

.

.

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.