αγριμολογος

Βράδυ. Η χιονισμένη Boulevard Général Jacques

χιόνι πολλών εκατοστών, όλα γύρω-γύρω άσπρα. Άχνη ζάχαρη ελληνικών κουραμπιέδων καλύπτει τα πάντα, το «τι ωραία που είναι» ακούγεται συχνότερα, εισχωρεί στον εγκέφαλο, μου ανεβάζει πίεση. Για μένα θάλασσα is my thing, πάντα ήταν, γιατί καλή η άχνη, η… γλυκούλικη πάχνη των Χριστουγέννων, αλλά το χειμερινό σπορ το προτιμώ με λουκάνικα στη θράκα, έντονο τυρί, καυτό φρέσκο ψωμί, να πίνω βαθυκόκκινο κρασί με σάρκα, καλής χρονιάς… (κι από παράθυρο) να βλέπω το πλήθος να ταλαιπωρείται χαχανίζοντας στο χιόνι. Χρονιάρες μέρες το χιόνι είναι η αιτία που η σύζυγος έχασε την απογευματινή πτήση για Αθήνα και• μετά έξι ώρες ουρά στ’ αεροδρόμιο κατορθώσαμε να κλείσουμε την μεθαυριανή. Μετά το πέρας όλων αυτών των χαρούμενων χριστουγεννιάτικων ευτράπελων, το χιόνι αναπαύεται στους δρόμους, ανακατεύεται με χώμα, καυσαέριο εξατμίσεων, κι όταν εισχωρήσει αδιάκριτα η ηλιοφάνεια, οι δρόμοι μαυρίζουν, γκριζάρουν, βρομίζουν. Το τοπίο από… θεσπέσιο, γίνεται café au lait, το χάλι της Γενοβέφας. Θάλασσα και πάλι θάλασσα. Αφήνω σε σας τα χιόνια, τ’ άγρια φαράγγια και τα βουνά, όλα στη διακριτική ή αδιάκριτη διάθεσή σας, κάντε τα ότι εσείς επιθυμείτε. Μην ακούσω για «ω, τι ωραία, χιονισμένα Χριστούγεννα». Η κλιματική αλλαγή έχει και τα καλά της, δεν χιονίζει πια συχνά στις Βρυξέλλες.

Πέσαμε στην περίπτωση.

.

.

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.