αγριμολογος

η αρχή ενός κειμένου, δύσκολη υπόθεση. Κοστίζει μέρες ολόκληρες. Μεγαλώνοντας κανείς• οι λέξεις πολλαπλασιάζονται με γεωμετρική πρόοδο, κι ωστόσο, ενώ αυτές πληθαίνουν, ο αριθμός των λέξεων προς χρήση ανά κεφαλή στο σύνολο του πληθυσμού, μειώνεται. Αν αυτό φαντάζει οξύμωρο, σας προσφέρω την ευχέρεια να το αιτιολογήσετε με την ησυχία σας, προσωπικά το μόνο που επιθυμώ διακαώς είναι μία εύστοχη φράση η οποία θα μου χρησιμεύσει για την αρχή ενός εμπνευσμένου κειμένου αντάξιο με τα παράπονα που δέχεται κάθε πρωί μια, ας πούμε, τηλεφωνήτρια τηλεφωνικού κέντρου ενός γιγαντιαίου νοσοκομείου εν μέσω κορύφωσης μιας τρομακτικής πανδημίας η οποία έχει πανικοβάλει εκατομμύρια κατοίκους μιας ήδη (και πριν την πανδημία) προβληματικής χώρας. Επιθυμώ μία φράση που ενώ θα περιγράφει με ακρίβεια τις τελευταίες εξελίξεις, ταυτόχρονα δε, θα προτιμούσα αυτή να αφομοιώνεται αργά και βαθμηδόν από τον αναγνώστη, να την διαβάσει αργά, διστακτικά, να την γεύεται, να νιώσει τη σάρκα της, να την απολαύσει όπως ένα ποτήρι βαθυκόκκινου Πομερόλ – νομίζω ότι η απαιτητικότητά μου αυτή, βρίσκεται στα πλαίσια της λογικής αν σκεφτείτε ότι το κείμενο αυτό, ενώ ξεκίνησε με τη φράση «η αρχή ενός κειμένου» έχοντας στο νου μια απλή περιγραφή του βλέμματός σας, κατέληξε να πίνει κρασί στη φλόγα των ματιών σας.

Θα το υποστώ.

.

.

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.