αγριμολογος

στη χώρα που μεγάλωσα, αγάπησα, πόνεσα, ένιωσα τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα στο θρανίο, το πρώτο παιχνίδι, τον σεβασμό, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια αλλά και αναξιοπρέπεια, την διεκδίκηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αλλά και την ζωντανή καταπάτηση των στοιχειωδέστερων εξ αυτών. Εκεί που γνώρισα εμπράκτως την ανθρώπινη αλληλεγγύη μέσα στην πολυπολιτισμικότητά της αλλά και το στυγνότερο ρατσιστικό καθεστώς που θα μπορούσε να ζήσει άνθρωπος στην καθημερινότητά του.

Εύχομαι στη χώρα της Νοτίου Αφρικής κάθε επιτυχία, να αποδείξει ότι η ανθρωπότητα μπορεί να βγει νικήτρια μέσα από τις πλέον σκληρές ταξικές, πολιτισμικές και φυλετικές αντιθέσεις. Στη χώρα με τους υπέροχους, περήφανους Zulu των ευγενών αγώνων, με τους οποίους στο μακρινό παρελθόν τίμησαν το ανθρώπινο είδος έναντι δυτικών «πολιτισμένων» αλαζόνων τυχοδιωκτών, την πανέμορφη και ιδιαίτερη φυλή των Xhosa με το ποιητικό γλωσσικό της ιδίωμα των ήχων, τους φύλακες της αγάπης για την παράδοση Matabele/Ndembele, σε όλες τις εθνότητες των Abantu. Στην χώρα των λευκών πρωτοπόρων της τέχνης και της επιστήμης, τους λίγους λευκούς ανθρωπιστές που μόχθησαν και μοχθούν για την δημοκρατική πολυχρωμία και ανάπτυξη της χώρας.

Από το γαλάζιο του ουρανού μας, από τα βάθη των θαλασσών μας.
(από τον παλιό εθνικό ύμνο: Uit die blou van onse hemel, Uit die diepte van ons see…)

iNingizimu Afrika lizwe elimangalisayo.
( Zulu «Νότιος Αφρική, μια υπέροχη χώρα»)

.

.

(μία ασυνάρτητη, φορτισμένη, υποκειμενική ανάρτηση)

.

φωτογραφία: παιδί, όταν ζούσα στο δικό μου,  σχολικό σύμπαν-μουντιάλ.

.

.

Δελτίο Τύπου (επιλογή)

– Η Μιράντα Ξαφά εξηγεί το ζωτικής σημασίας δίλημμα στο οποίο βρίσκεται η χώρα μας: γκρέμισμα του λαϊκιστικού μεταπολιτευτικού μοντέλου ή χρεοκοπία; Και ο Αρίστος Δοξιάδης προσεγγίζει τους θεσμούς και τις νοοτροπίες στην ελληνική οικονομία.
– Η Κ.Ε. Φλέμινγκ ανατέμνει τους εθνικισμούς δυο μικρών κρατών με μεγάλη ιστορία: του Ισραήλ και της Ελλάδας.
– Ο Νίκος Αλιβιζάτος γράφει για τη σκοτεινή διετία 1967-69, για την καταστολή, τα βασανιστήρια και την Ταράτσα της οδού Μπουμπουλίνας στο διάστημα της χούντας.
– Ο Γρηγόρης Πασχαλίδης γράφει για το τέλος των εφημερίδων και για το μέλλον της ενημέρωσης.
– Ο Φίλιππος Φιλίππου ξαναδιαβάζει τον Νίκο Καββαδία και συγκρίνει την ποιητική του και τις επιλογές της ζωής του με την ποίηση και τις ζωές του Ρεμπό και του Μαλαρμέ – των «καταραμένων ποιητών».
– Ο Δημήτρης Τζιόβας παρουσιάζει έναν σημαντικό Έλληνα της διασποράς, τον Γρηγόρη Τζουσδάνη (Gregory Jusdanis), η δουλειά του οποίου υπερασπίζεται τη λογοτεχνία και τον κοινωνικό της ρόλο.
– Η Κατερίνα Σχινά γράφει για τον Ρουμάνο συγγραφέα Νόρμαν Μάνεα, τις διώξεις του από το αυταρχικό καθεστώς Τσαουσέσκου, τη φυγή του στη Δύση και τον επαναπατρισμό του, εν τέλει για τη λογοτεχνία και τη γλώσσα ως τόπο αντίστασης στην εξορία.
– Ο Ηλίας Κανέλλης αναθεωρεί τους λόγους για τους οποίους κόμικς όπως εκείνα με τα παπιά των στούντιο Ντίσνεϊ θεωρούνταν ευτελή και παρουσιάζει τον «καλό σχεδιαστή» τους, Καρλ Μπαρκς, τις αφηγηματικές του καινοτομίες και τους λόγους για τους οποίους οι χαρακτήρες των ιστοριών του συνεχίζουν να απευθύνονται με αμείωτο ενδιαφέρον σε ένα παγκόσμιο κοινό.
– Η Εμμανουέλα Κάντζια παρουσιάζει το άγνωστο διδακτορικό του Γεωργίου Βιζυηνού, ένα κείμενο για το παιδικό παιχνίδι και τη σχέση του με την ψυχολογία και την παιδαγωγική.
– Η Βένα Γεωργακοπούλου γράφει για την ελευθερία στο Ιράν, με αφορμή τη λογοκρισία στη χώρα και τη φυλάκιση του σκηνοθέτη Τζαφάρ Παναχί.
Κι ακόμα: φεμινιστικά οικονομικά (γράφει η Αντιγόνη Λυμπεράκη), Μιχάλης Γκανάς (Όλγα Σελλά), παγκοσμιοποίηση και εθνική κουλτούρα (Δέσποινα Παπαδημητρίου), η παγκόσμια οικονομική φούσκα (Μιχ. Ζουμπουλάκης), οι λέξεις και οι φυσικές επιστήμες (Κωνσταντίνος Βαγιονάκης). Αξίζει, τέλος, να αναφερθεί ότι το εκδοτικό σημείωμα του περιοδικού εξηγεί γιατί είναι ανορθολογική, άγονη και άδικη η περικοπή της επιδότησης του ΕΚΕΜΕΛ.
…
Ο ιστότοπος του περιοδικού

Με σελίδες αφιερωμένες στη μεταφραστική αναμέτρηση του Δ. Ν. Μαρωνίτη με τα ομηρικά έπη, πρώτα με την Οδύσσεια και τώρα με την Ιλιάδα. Ο Θεόδωρος Παπαγγελής, γράφοντας για τον «ομηροπόλο Μαρωνίτη», κάνει λόγο για «την γενναιόδωρη αλλά λεπταίσθητα ασφαλισμένη απλοχωριά και την αριστουργηματικά υπολογισμένη ευκρασία των τροπών και των τρόπων με τους οποίους ο μεταφραστής διαπραγματευόταν το αφηγηματικό ήθος της ομηρικής Οδύσσειας», αλλά και για το πώς στη μεταφρασμένη Ιλιάδα «τα τυπικά επίθετα του κειμένου μοιάζει να εξαρθρώνονται πιο βίαια, οι εικαστικές εξάρσεις αποδίδονται με σφυγμώδη εμμονή, με τη στίξη να πυκνώνει και να απομονώνει το λειτουργικό βάρος των λεξικών μονάδων» […]
Ο ίδιος ο Μαρωνίτης προδημοσιεύει ένα απόσπασμα από τη Ραψωδία Σ της Ιλιάδας, που το τιτλοφορεί «Το πένθος του Αχιλλέα». Μικρό δείγμα: «Μάνα, σωστά• ο Ολύμπιος έχει τα πάντα συντελέσει,/ ποιο όμως τ’ όφελος; χάθηκε ο Πάτροκλος, ο πιο ακριβός μου/ φίλος, που τον λογάριαζα απ’ όλους τους συντρόφους πιο πολύ,/ όσο τον εαυτό μου, τη ζωή μου./ Τώρα τον έχασα, ο Έκτορας τον σκότωσε, τον έγδυσε από πελώρια όπλα, ωραία, αξιοθαύμαστα […] κι εγώ, το νιώθω μέσα μου, δεν θέλω πια να ζω/ σ’ αυτόν τον κόσμο, αν πρώτα ο Έκτορας, από το δόρυ το δικό μου χτυπημένος, δεν χάσει τη ζωή του […].

Ποίηση και Πεζογραφία: Ο Μένης Κουμανταρέας ξανα-διαβάζει και σχολιάζει το βιβλίο του Ηλία Χ. Παπαδημητρακόπουλου Αποκείμενα (2000), αναφερόμενος με τη σειρά του σε συγγραφείς «λησμονημένους και μισοξεχασμένους», «καθιερωμένους μα παρεξηγημένους», «αναγνωρισμένους» και «ξένους», σε βιβλία των οποίων αναφέρεται ο Παπαδημητρακόπουλος. Ο Γιώργος Βέλτσος μεταφέρει στις σελίδες του περιοδικού το κείμενο μιας ομιλίας του για τη ζωντανή μνήμη της πρόωρα χαμένης Γιώτας Κραβαρίτου (που το κοσμεί ζωγραφικό πορτραίτο της διά χειρός Κώστα Λούστα).
Ο Γιάννης Καρατζόγλου παρουσιάζει τέσσερις Κολομβιανούς ποιητές, με βιογραφικά τους και μεταφρασμένα ποιήματά τους.

Βιβλιοκριτικές Παρουσιάσεις: Γράφουν: Βαγγέλης Χατζηβασιλείου (για τον Γιάννη Καρατζόγλου), Τιτίκα Δημητρούλια (για τον Κοσμά Χαρπαντίδη), Λίνα Πανταλέων (για την Έρση Σωτηροπούλου), Άκης Δήμου (για τον Θανάση Θ. Νιάρχο), Κατερίνα Ζαρόκωστα (για τον Γιώργο Γεωργούση), Βασίλης Αμανατίδης (για την Κατερίνα Ηλιοπούλου), Κωνσταντίνος Μπούρας (για τον Γιώργο Χρονά), Τούλα Κόντου (για τον Κούρτσιο Μαλαπάρτε και την Ντόρις Λέσινγκ), Βάνα Χαραλαμπίδου (για τον Ορχάν Παμούκ), Γιώργος Καλιεντζίδης (για την Αλεξάνδρα Μπακονίκα), Ζαχαρίας Κατσακός (για τον Δημήτρη Μπουραντά), Αντώνης Κάλφας (για τον Ηλία Κεφάλα)• ο Βασίλης Τομανάς γράφει για βιβλία του Κροπότκιν και του Ουγκώ, ενώ στη στήλη «Βιβλία στο κομοδίνο» ο Γιώργος Κορδομενίδης ρίχνει λοξές ματιές σε μεγάλο αριθμό πρόσφατων εκδόσεων.

Περισσότερα στον ιστότοπο του Εντευκτηρίου.