αγριμολογος

Ο φίλος Hans μου προσέφερε δώρο, προχθές βράδυ, το βιβλίο –στη γαλλική μετάφραση- του (πρόσφατου) νομπελίστα, ισπανό-περουβιανού Mario Vargas Llosa «Le Paradis –un peu plus loin» το οποίο είχα πριν από αρκετά χρόνια διαβάσει στην ελληνική μετάφραση των εκδόσεων Καστανιώτη με τίτλο «Ο Παράδεισος στην άλλη γωνία». Το βιβλίο αυτό μάλλον θα έχει εξαντληθεί από την ελληνική αγορά, το δικό μου αντίτυπο –ευτυχώς- βρίσκεται καταχωνιασμένο σε κάποιο ράφι βιβλιοθήκης. Προχθές Παρασκευή. Κατεβαίνουμε όλοι παρέα από το διαμέρισμα του Ramόn και της Loretto, στο πλακόστρωτο πεζοδρόμιο σε· μια υπέροχη βρυξελλιώτικη φθινοπωρινή βραδιά κατευθυνόμενοι για το εστιατόριο του προορισμού μας· αίφνης: η πικρόχολη οπτική αποκάλυψη στην γωνία της Place St. Catherine ότι ανάμεσά μας –δεν μπορεί– θα πρέπει να βρίσκονταν και ο βέλγος σουρεαλιστής εικαστικός Magritte, το λέω αυτό διότι, επαναλαμβάνω, στη γωνία της Place St. Catherine, αντικρίζω τον παραδοσιακό βελγικό σουρεαλισμό στην πράξη, δίπλα-δίπλα βρίσκονται και συμβιώνουν ο «Οίκος του Τσίρκου» με το βελγικό «Ταμείο Ανεργίας» -αντίστοιχο του δικού μας «ΟΑΕΔ». Η οπτική αυτή αποκάλυψη είναι ίσως από τις εγκυρότερες ερμηνείες της κοινωνικής πραγματικότητας που είδα ποτέ να ξεδιπλώνεται μπρος στα μάτια μου. Τσίρκο – ταμείο ανεργίας.

Κανείς παράδεισος δεν περιμένει στο άλλο άκρο -γωνία- της πλατείας, παρά μόνο ένα πανέμορφο κτίριο art-deco των αρχών του εικοστού αιώνα, κατασκότεινο -με τη φθορά της υγρασίας, της ρύπανσης. Κτίριο μοναχικό, εγκαταλελειμμένο.

.

.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.