αγριμολογος

Ηγουμενίτσα 12.07.11 -πρωί

Το γαλάζιο και τους γλάρους τους έβλεπα, τα δίχτυα των καϊκιών μπορούσα να τα φανταστώ, την αλμύρα την ένιωσα να κολλά στο δέρμα. Δεν υπήρχε κάτι εκθαμβωτικό, η αίσθηση ξεπερνούσε τις εικόνες. Η αναγκαία εστίαση του φακού προς στις αχρείαστες σωστικές λέμβους στην Ηγουμενίτσα έφερε τον αναπόφευκτο συνειρμό των κατακίτρινων λέμβων με την «επιλεκτική» του σοβαροφανούς κυβερνητικού ρήτορα με το υπερτροφικό πολιτικό εκτόπισμα ενός αθεράπευτου εγώ· νομίζοντας ότι σαρώνει τα όνειρα των ανθρώπων. Εκπλήξεις που επαναλαμβάνονται χάνουν τις ζωογόνες ιδιαιτερότητές τους, ένα φάντασμα πάντα θα καραδοκεί έτοιμο, γεμάτο χλεύη ειρωνεία σαρκασμό, κρατά σφιχτά, την ύστατη ετυμηγορία.

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.