[ο Γκοντάρ στον «αντισυστημικό» ρωσόφιλο γαλαξία·

27/06/2022 § Σχολιάστε

Η δυτική αισθητική, ο Γκοντάρ και ο Ζελένσκι

Ο ©Νικόλας Σεβαστάκης στο lifo.gr »»»

«Η ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΖΕΛΕΝΣΚΙ στο Φεστιβάλ των Καννών είναι προφανής, αν την εξετάσουμε από την άποψη αυτού που ονομάζεται “σκηνοθεσία”: ένας κακός ηθοποιός, ένας επαγγελματίας κωμικός υπό το βλέμμα άλλων επαγγελματιών οικείων επαγγελμάτων. Νομίζω ότι έχω πει κάτι ανάλογο πριν από πολύ καιρό. Χρειάστηκε έτσι η σκηνοθεσία του νιοστού παγκόσμιου πολέμου και η απειλή μιας ακόμη καταστροφής για να μάθει ο κόσμος ότι οι Κάννες είναι ένα εργαλείο προπαγάνδας, όπως όλα τα άλλα. Προπαγανδίζουν τη δυτική αισθητική…»

Έτσι σχολίασε ο Ζαν-Λικ Γκοντάρ την παρέμβαση του Ουκρανού Προέδρου Βολοντίμιρ Ζελένσκι στο Φεστιβάλ των Καννών. Και συμπλήρωσε με μια αναφορά στα «συμφέροντα» και τους πολέμους, ανατρέχοντας στην Ιστορία, από τον Βρούτο μέχρι τον Μπάιντεν και τον Πούτιν.

Δεν έχει, νομίζω, τόση σημασία η ενθουσιώδης υποδοχή των λόγων του Γκοντάρ από ιστολόγια και φόρουμ του δικού μας «αντισυστημικού» ρωσόφιλου γαλαξία, όπου, έτσι κι αλλιώς, ο Ζελένσκι ήταν απεχθής εξαρχής. Περισσότερο ενδιαφέρον έχει αυτή η παράξενη αναφορά στη δυτική αισθητική. Τι σημαίνει αυτό; Γιατί κάποιος με λίγες γνώσεις της πολιτισμικής ιστορίας των χρόνων από τη δεκαετία του ’60 και έπειτα θα μπορούσε να κάνει την άβολη σκέψη ότι μέρος της δυτικής αισθητικής ήταν και ο ίδιος ο Γκοντάρ. Όχι ως συγκεκριμένος σκηνοθέτης της πρωτοπορίας αλλά ως ένας από τους καλλιτέχνες-γκουρού του ανθηρού και ευπώλητου προϊόντος που ονομάστηκε «γαλλικός μαοϊσμός». Που ήταν βέβαια κάτι άλλο από την κινέζικη, πρωτότυπη εκδοχή, κάτι εξαιρετικά γαλλικό και ευρωπαϊκό στα συστατικά του. Και θα μπορούσαμε ακόμα να πούμε ότι η ίδια η σαρωτική, ειρωνική ή απομυθοποιητική επίθεση στη δυτική αισθητική ήταν (και είναι ακόμα) ένα σημαντικό μέρος της δυτικής κουλτούρας.

Ας πούμε ότι από το 1968 (σχηματικά) και μέχρι τις μέρες μας η «δυτική αισθητική» θα περιέχει και το πανκ και τις αυτοδιαχειριστικές κολεκτίβες και τους αριστερισμούς των διανοουμένων και τις παλιότερες και σύγχρονες θεωρίες για το τέλος ή τον θάνατο της Δύσης. Δηλαδή, εκτός από τις επίσημες σκηνές της ποπ αισθητικής, η δυτική αισθητική θα φιλοξενεί και τους πειραματικούς κάθε λογής, τους αναγνώστες του Λακάν, εκείνους που μυθοποίησαν την Πολιτιστική Επανάσταση στην Κίνα αλλά και τους συντηρητικούς και φιλελεύθερους που πήραν αργότερα τη ρεβάνς.

Ο Γκοντάρ ήρθε όμως τώρα απλώς να συναντήσει όλους εκείνους που, κατά βάθος, θεωρούν τον Βολοντίμιρ Ζελέσνκι βασικό υπαίτιου του κακού. Γιατί; Γιατί με κάποιον τρόπο ο Ζελένσκι, παρότι «κακός ηθοποιός», πείθει περισσότερο για την αλήθεια αυτού του συγκεκριμένου πολέμου. Και γιατί επίσης ο Ουκρανός Πρόεδρος χρησιμοποιεί όντως την ποπ αισθητική για να δώσει ζωντάνια σε εκείνους τους πολιτικούς και ηθικούς συμβολισμούς της Δύσης που είχαν ξεθυμάνει ή είχαν σκεπαστεί κάτω από τους κυνισμούς της ψευτο-ρεαλιστικής πολιτικής και των συμβολαίων με την Gazprom.

Και κάτι ακόμα, ενοχλεί εκείνους που θεοποίησαν την κατεδαφιστική επίθεση του ιερού τέρατος Γκοντάρ στις Κάννες στον Ουκρανό Πρόεδρο: το ότι αυτή η ποπ αισθητική αποκτά νόημα ως στήριγμα και ενθάρρυνση μιας δημοκρατικής αυτοάμυνας που υπερβαίνει πλέον το Ουκρανικό και τον ίδιο τον Ζελένσκι.

Θα πει κανείς πως ο Ζαν-Λικ Γκοντάρ είναι η κληρονομιά μιας γενιάς που την καθόρισε η επιθυμία για πάση θυσία αντικομφορμισμό. Δεν έχει, άλλωστε, κάτι πρωτότυπο η επίθεση στις Κάννες ή σε οποιαδήποτε επίσημη διοργάνωση όπου ο κόσμος του θεάματος βραβεύει και βραβεύεται λέγοντας συνήθως καλά, συγκινητικά, στρατευμένα λόγια. Υπάρχει πάντα ο πειρασμός της άρνησης των τελετών και ακόμα περισσότερο ο πειρασμός να επιτεθείς σε κάποιον που η συγκυρία τον έχει ανεβάσει ψηλά.

Θα μπορούσε να είναι, πραγματικά, μια χειρονομία κριτικής σκέψης, μια δήλωση πνευματικής ανεξαρτησίας, ένα αίτημα ριζοσπαστικής διαφωνίας. Να όμως που όλα αυτά –η πνευματική ανεξαρτησία, η κριτική σκέψη‒ είναι κεκτημένα της «δυτικής αισθητικής». Αυτό δηλαδή που ο Γκοντάρ βλέπει με την περιφρόνηση του μεγάλου, ανατρεπτικού μαέστρο, αυτό το ίδιο αναπτύσσεται μέσα σε αυτή την καταραμένη αισθητική.

Και η μεγάλη διαφορά μεταξύ του κακού ηθοποιού της Ουκρανίας και του τυράννου της Μόσχας –αυτή η διαφορά που την καταργεί κανείς κάτω από κοινότοπες κουβέντες περί συμφερόντων και προπαγάνδας– είναι ότι ο κόσμος του Ζελένσκι δεν ξαναστήνει τον ολοκληρωτισμό στα πόδια του. Έχει κι αυτός τις τεχνικές επικοινωνίας, τη «σκηνοθεσία», την αισθητική του επιμέλεια. Προφανώς, μόνο που αυτή η αισθητική δεν οδηγεί στην ισοπέδωση πόλεων, στη δικτατορία και στο καθεστώς του φόβου.

Με μια λέξη: στον κόσμο του Βλαντίμιρ Πούτιν το συμβάν Γκοντάρ δεν θα υπήρχε ή θα δυσκολευόταν να αποφύγει την αναγκαστική σιωπή. Ή, αν υπήρχε, θα ήταν ο κακός ηθοποιός ενός νάρκισσου αντισυστημισμού που όλους αυτούς τους μήνες υπηρετεί –από την άνεση των δυτικών καναπέδων‒ τον κυνισμό του Κρεμλίνου.

 

[τι ζήσαμε ·

27/06/2022 § Σχολιάστε

[τι ζήσαμε ·

24/06/2022 § Σχολιάστε

Ο Καμμένος και η τρίκυκλη μοτοσυκλετα της… Ναυμαχίας της Σαλαμίνας

Το κόκκινο χαλί το ξήλωσαν βιαστικά από έναν διάδρομο του δημαρχείου Αμπελακίων, με εντολή της δημάρχου

Tο κόκκινο χαλί το ξήλωσαν βιαστικά από έναν διάδρομο του δημαρχείου Αμπελακίων, με εντολή της δημάρχου Ρούλας Νάνου. Τις παλέτες τις «δανείστηκαν» από παρακείμενη οικοδομή. Μόνον που ούτε το κόκκινο χαλί ούτε οι παλέτες μπόρεσαν να κρύψουν την βρωμιά της παραλίας. Η αλήθεια είναι ότι όλη αυτή η κιτς εκδήλωση για τη Ναυμαχία της Σαλαμίνας γίνεται κάθε χρόνο, αλλά πέραν της τοπικής κοινωνίας κανείς δεν ενδιαφερόταν για έναν απλούστατο λόγο: Ουδείς υπουργός εξεφώνησε ποτέ λόγο. Δηλαδή έως πρότινος έρχονταν υφυπουργοί ( όπως για παράδειγμα ο κ. Ελευσινιώτης) αλλά ποτέ υπουργός για να εκφωνήσει λόγο. Και αν ο Πάνος Καμμένος δεν είχε ένα πρόβλημα, όπως παραπονιόταν με τον αυχένα του σίγουρα θα μιλούσε για αρκετή ώρα γιατί η εκδήλωση, παρουσία πρέσβεων, ναυτικών ακολούθων, των κοριτσιών του Σώματος Ελληνίδων, του Μητροπολίτη Μεγάρων και Σαλαμίνας Κωνσταντίνου και κυρίως των τηλεοπτικών καμερών προσφερόταν για πλούσιο θέαμα. Κι ας διαμαρτύρονταν οι ευσεβείς κάτοικοι της περιοχής ότι άφησαν τόση ώρα τον σεβασμιότατο μέσα στον ήλιο, χωρίς κανείς να σκεφθεί του προσφέρει ένα ποτήρι νερό ή έστω μια καρέκλα και ήταν αναγκασμένος ο άνθρωπος να βλέπει επί μία ώρα τους πρέσβεις και τους στρατιωτικούς και ναυτικούς ακολούθους να περπατούν ο ένας μετά τον άλλον στο κόκκινο χαλί (αυτό που σκέπαζε την παλέτα) και να ρίχνουν τα στεφάνια στη θάλασσα.

Αμ το άλλο; Ηταν, βλέπετε και η παρέλαση. Οχι συνηθισμένη παρέλαση, απ΄αυτές που μόνον ο Π. Καμμένος μπορούσε να κάνει. Πέραν των στρατιωτικών τμημάτων, και των ταρατατζούμ, παρήλασαν και κάτι περίεργοι τύποι που έλεγαν πως ήταν έφεδροι Λοκατζήδες ή βατράχια καθώς και μια τρίκυκλη βρετανική…μοτοσικλέτα αυθεντική της στρατιάς… Μοντγκόμερι, με έτος κατασκευής το 1939. Τώρα θα πείτε τι γύρευε η τρίκυκλη μοτοσικλέτα με πλήρωμα ντυμένο με βρετανικές στολές του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου (αυτές με τις γέτες, το κράνος ταψί και τους τελαμώνες) στην επέτειο της Ναυμαχίας της Σαλαμίνας, ουδείς μπόρεσε να δώσει εξήγηση.

Της τελετής της ρίψης στεφάνων είχαν προηγηθεί όχι ένα, αλλά δύο τρισάγια (το ένα στην εκκλησία των Εισοδίων της Θεοτόκου και του άλλο επί τόπου), υπέρ της αναπαύσεως των ψυχών των ηρώων που έπεσαν υπέρ πατρίδος. Οι επίσημοι και ήταν αρκετοί πήγαν στον τόπο της Ναυμαχίας με φέρρυ- μπόουτ, ορισμένοι όμως όχι ως κοινοί θνητοί (δηλαδή να βγάλουν εισιτήριο και να περιμένουν στο κατάστρωμα). Για παράδειγμα ο αμερικανός επιτετραμμένος εμφανίστηκε μ΄ένα θωρακισμένο Audi Α6, με τέσσερις φουσκωτούς πλήρωμα και πίσω του ένα Σκόντα με άλλους δύο. Οι φουσκωτοί κατέλαβαν ολόκληρο το πλοίο. Ο Ρώσος στρατιωτικός επιτετραμμένος ήταν όλο εκπλήξεις. Πρώτα απ΄όλα μιλούσε άψογα τα ελληνικά, τόσο που όταν χαιρετούσε τους δικούς μας (και τον κ. Καμμένο) κοίταζαν την στολή του (για να βεβαιωθούν ότι δεν είναι Ελληνας στρατιωτικός) και εν συνεχεία τον ρωτούσαν πού τα έμαθε. Αυτός έλεγε ότι η καταγωγή του ήταν από τα Ουράλια , πλην όμως δεν έδινε και πολλά στοιχεία. Ηταν όμως ευγενέστατος. Ο κ. Καμμένος πήγε στον τόπο της εκδήλωσης με την υπουργική Μερτσέντες, αλλά με άλλο Φέρρυ μπόουτ, διαφορετικό μ΄αυτό που πήγαν οι υπόλοιποι

Ο υπουργός Αμυνας φαινόταν συγκινημένος. Ηταν ο μόνος που στάθηκε πάνω από τη θάλασσα για αρκετή ώρα αποτίνοντας έτσι φόρο τιμής στους νεκρούς σαλαμινομάχους. Οι κάμερες, οι φωτογραφικές μηχανές και τα κινητά τηλέφωνα πήραν φωτιά όταν έριξε το στεφάνι στη θάλασσα και για το λόγο που εξεφώνισε αμέσως μετά για το πόσο μεγάλη αξία έχει να είσαι Ελληνας. Εκείνο που έκανε εντύπωση (στους δικούς μας γιατί οι ξένοι δεν γνώριζαν) είναι ότι ο Καμμένος δεν ασχολήθηκε με τον… Καμμένο. Ηταν παρών και ο αποπεμφθείς (για τα ρατσιστικά, ομοφοβικά και αντισημιτικά τιτιβίσματά του) υφυπουργός Δ. Καμμένος, αλλά ο υπουργός έκανε ότι δεν είδε, όσο κι αν προσπαθούσε ο Δ. Καμμένος να τον πλησιάσει ή έστω να εμφανιστεί σε κάποιο πλάνο τηλεόρασης. Ο Δ. Καμμένος ήταν… κομμένος από παντού. Στεφάνια πάντως έριξαν οι πάντες (περιλαμβανομένου και του Ι. Τραγάκη) και ας μην τους τράβηξαν οι κάμερες.

Βεβαίως ήταν και τα κοριτσάκια που και αυτά υπέφεραν από τον ήλιο, άλλες ντυμένες με παραδοσιακές στολές του 1821 και άλλες με παραδοσιακές στολές του 480 π.Χ. (κάτι που έμοιαζε σαν χλαμύδα), αλλά όπως έλεγαν οι τοπικοί παράγοντες κάθε χρόνο γίνεται το ίδιο και όλοι αυτό το πανηγυράκι το έχουν συνηθίσει. Ηταν στο τέλος και η δεξίωση που παρέθεσε η δήμαρχος (και αυτή δεν την έδειξε η τηλεόραση) με καναπεδάκια και αναψυκτικά, πλην όμως ελάχιστοι είχαν την διάθεση να την τιμήσουν, μετά την τόση ταλαιπωρία που είχαν υποστεί.

*

©Νίκος ΧασαπόπουλοςΤο Βημα

[τι ζήσαμε ·

23/06/2022 § Σχολιάστε

λείπεις

 

Where Am I?

You are currently browsing the faidrotites category at αγριμολογος.