σκέψεις, χιονισμένες

04/02/2012 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο σκέψεις, χιονισμένες

χτες, το πρώτο χιόνι

Μία νιφάδα -χιλιάδες κρυστάλλους, κάθε κρύσταλλος κι ένας μικροσκοπικός κόκκος σκόνης,  σε κάθε κόκκο, λένε οι σοφοί, καταγράφεται η ιστορία του ανθρώπου· κι όπως τα όνειρά του, έτσι κι ο κόκκος καθώς ανεβαίνει στη δίνη του αέρα στριφογυρίζοντας προς τ’ουρανού τα σύννεφα· πέφτει επάνω του αδυσώπητα η υγρασία της ατμόσφαιρας, κι ακριβώς όπως οι μικρές ανθρώπινες φιλοδοξίες του, παγώνουν αμέσως,  και όταν με το καλό· κι όπως τα ορίζει η φύση, έρχεται η ώρα της Πτώσης, προστίθενται στον μικροσκοπικό αυτό κόκκο κι άλλα σταγονίδια νερού. Ανάλογα με την υγρασία, τη θερμοκρασία των στρωμάτων του αέρα, σχηματίζουν βελόνες κοφτερές, αστέρια όλων των αποχρώσεων του λευκού και θρύμματα από φυλλαράκια. Από το βρόμικο στρώμα που βλέπουμε πάνω στο χιόνι που λιώνει, αντιλαμβανόμαστε το μέγεθος, τον όγκο της Πτώσης, πόσες ελπίδες έγιναν σκόνη, όλα καθρεφτίζουν τη ποσότητά τους στο εσωτερικό των κρυστάλλων, όλη η ποσότητα σκόνης που δέχτηκαν από τον αέρα κατά τη διάρκεια

της Πτώσης

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

What’s this?

You are currently reading σκέψεις, χιονισμένες at αγριμολογος.

meta

Αρέσει σε %d bloggers: