«τεχνών επιχορηγήσεις»

27/02/2012 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο «τεχνών επιχορηγήσεις»

©Photo by Thomas Hawk titled “Patron of the arts,” which was taken at the Art Institute of Chicago and depicts Gawen Hamilton’s “Thomas Walker and Peter Monamy” (c. 1735) (image via flickr.com/thomashawk)

Ορισμένοι θέτουν το ερώτημα, αν σταματήσουν οι επιχορηγήσεις στη τέχνη ποιες θα ήταν οι επιπτώσεις. Δεν ξέρω για τις… επιπτώσεις, ίσως γιατί θεωρώ ότι ακόμα και να τις φανταστεί αυτές κανείς, θα θεωρούνταν, κατά την άποψή μου, αστειότητα. Με βάση των στοιχείων που δημοσιοποιούνται, οι περίφημες κρατικές «επιχορηγήσεις τεχνών» είναι κυρίως επιχορηγήσεις προς συγκεκριμένα θεατρικά και μουσικά δρώμενα και σχήματα, ελάχιστες, μεμονωμένες, είναι οι επιχορηγήσεις προς τις εικαστικές τέχνες, κάποιες ενισχύσεις δίδονται προς συγκεκριμένες εκδόσεις και διανομές «βραβείων» στο χώρο του βιβλίου. Το άρωμα της διαπλοκής, η «τακτοποίηση» ημετέρων, όπως σε όλους τους τομείς στη χώρα μας, είναι πρακτικές γνωστές σε όλους, μόνο ένας αφελής θα μπορούσε να πιστέψει το αντίθετο, επικαλούμενος ότι ισχύουν αυστηρά… αξιοκρατικά(!) κριτήρια. Εάν λοιπόν κοπούν τελείως οι επιχορηγήσεις (του είδους), θεωρώ σίγουρο είναι ότι θα χάσει… η Βενετιά βελόνι. Άλλωστε οι ίδιοι κι ίδιοι πάντα επωφελούνται σε προκλητικό βαθμό στο ελεύθερο θέατρο. Η περιοδείες «πολιτισμού» θα… λείψουν από την επαρχία, όμως οι κάτοικοι εκεί, είμαι βέβαιος, θα εξακολουθούν να… εκπολιτίζονται και χωρίς τη πολύτιμη συνδρομή των «έντεχνων» (παγκοσμίου φήμης και εγνωσμένης αξίας) αοιδών μας.

Επομένως επικροτώ το σχόλιο της Κατερίνας Αγγελιδάκη στο «Ποντίκι» με τον εύγλωττο τίτλο «Επιχορηγήσεις: Τέρμα η παρωδία» που καταλήγει λέγοντας

«Και οι πέτρες ξέρουνε πως όποιος παίρνει κάθε χρόνο βοήθεια απ’ το κράτος δεν σκέφτεται τρόπους να υπάρξει από μόνος του. Γι’ αυτό δεν έχω δει κανέναν χορηγό να δίνει λεφτά στο ελεύθερο θέατρο, όπως έδινε αφειδώς τόσα χρόνια σε εκθέσεις, καταλόγους, συναυλίες, κονσέρτα, μουσεία, αρχαιολογικούς χώρους. Ακόμα και σήμερα δεν έχω δει καμιά σοβαρή κίνηση αλληλεγγύης και συνεργασίας ανάμεσα στα θέατρα. Με συστεγάσεις, συμπράξεις, τίμιες συμπαραγωγές, ανακυκλώσεις σκηνικών μέσων και υλικών. Παρά την τεράστια κρίση, δεν έχω δει κανέναν με δικό του θέατρο να βοηθάει ειλικρινά το θέατρο του άλλου. Τους έχω, όμως, δει όλους (ή σχεδόν όλους) να κοιτάζουν ο καθένας το δικό του «μαγαζάκι». Και καλά οι παλιοί. Πιο θλιβερό είναι να βλέπεις νέα παιδιά, που αντί να αποποιηθούν με αξιοπρέπεια κάθε κρατική βοήθεια, περιμένουν κι αυτά, δειλά-δειλά, καμιά «σταγόνα αίματος» από τον μεγάλο ασθενή που ξεψυχάει.

ΥΓ.: Δεν υπάρχει στη σύγχρονη Ελλάδα πιο δοξασμένη τέχνη από την ποίηση. Είδατε εσείς ποτέ κανέναν να επιχορηγήσει ποιητή; Ή μήπως αυτός δεν έχει ανάγκη να ζήσει για να γράψει;»

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

What’s this?

You are currently reading «τεχνών επιχορηγήσεις» at αγριμολογος.

meta

Αρέσει σε %d bloggers: