Τ.Σ. Έλιοτ, δύο πρελούδια

07/04/2012 Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Τ.Σ. Έλιοτ, δύο πρελούδια

ΙΙΙ

Τίναξες την κουβέρτα απ’ το κρεβάτι,
Κείτεσαι ανάσκελα, περίμενες·
Γλάρωνες και κοίταζες την νύχτα ν’ αναδύει
Τις χίλιες ελεεινές εικόνες
Που την ψυχή σου συνιστούν·
Τρεμόσβηναν προς το ταβάνι.
Κι όταν ο κόσμος όλος γύρισε
Και γλίστρησε το φως απ’ τις κουρτίνες,
Κι ακούσθηκαν στην υδρορροή σπουργίτια,
Είχες μια τέτοια θέα του δρόμου
Πού ο δρόμος μόλις καταλάβαινε·
Στου κρεβατιού την άκρη ξαπλωμένη, όπου
Τυλίγεις των μαλλιών σου πέλματα
Σε πόρπη με παλάμες βρώμικων χεριών.

IV

Η ψυχή του απλώθηκε σφιχτή στους ουρανούς
Που έσβηναν πίσω από ένα κομμάτι πόλης,
Ή ποδοπατούνταν από πόδια επίμονα
Στις τέσσερις και πεντε κι έξ η ώρα·
Και δάκτυλα κοντά τετράγωνα γέμιζαν πίπες,
Και βραδυνές εφημερίδες, βλέμματα
Βεβαιωμένα με κάποιες βεβαιότητες,
Την συνείδηση ενός θολωμένου δρόμου
Ανυπόμονη ν’ αναλάβει τον κόσμο.

Κινούμαι από φαντασιώσεις τυλιγμένες
Με τις εικόνες τούτες, και συνάπτω
Την έννοια ενός απείρως ευγενούς
Απείρως υποφέροντος πράγματος.
Σφούγγισε το χέρι σου στο στόμα και γέλα·
Οι κόσμοι γυρίζουν σαν αρχαίες γυναίκες
Μαζεύοντας τα καύσιμα σε άδειους χώρους.

***

[μτφρ: Αριστοτέλης Νικολαΐδης]

Advertisements

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.

What’s this?

You are currently reading Τ.Σ. Έλιοτ, δύο πρελούδια at αγριμολογος.

meta

Αρέσει σε %d bloggers: