αγριμολογος

Σπύρος Κατσίμης (1933-2026)

Gerhard Richter, mixed media on paper, 2011

Το ταξίδι

Κατέβηκε σε λάθος σταθμό μέσα στη νύχτα
έμεινε στο ξενοδοχείο μιας άγνωστης πόλης
και στο ημίφως σε είδε, χαμένη από καιρό
μα τόσο νέα που έχασε το τρένο
σ’ έν ταξίδι χωρίς προορισμό.

*

Εκτός βολής

Υπήρχαν ερείπια και στο σημείο αυτό
μα εγώ κοιτούσα την ωραία γυναίκα
να στέκειν με τα λαμπερά της δάκρυα
μπρος από το βομβαρδισμένο σπίτι της
και να φοράει το καινούργιο της ένδυμα
και τ’ ακριβά σκουλαρίκια.

◉

Δημοτικό τραγούδι

Τῆς Ἀναστασιᾶς

Τὸ βλέπεις κεῖνο τὸ βουνὸ τὸ κορφανταριασμένο,
πού᾿ χει ἀνταρούλα στὴν κορφὴ καὶ καταχνιὰ στὸν πάτο,
πού ᾿χει τὸν πύργο γυάλινο, τὰ τζάμια κρυσταλλένια;

Ἐκεῖ κοιμᾶται μία ξανθιὰ μιᾶς χήρας θυγατέρα.
Μὰ πῶς νὰ τὴν ξυπνήσουμε, μὰ πῶς νὰ τῆς τὸ ποῦμε;

Ξύπνα, καημένη Ἀναστασιά, καὶ μὴν βαριὰ κοιμᾶσαι
ξύπνα ν᾿ ἀνάψεις τὴ φωτιά, νὰ σβήσεις τὸ λυχνάρι
γιατὶ μᾶς πῆρε ἡ χαραυγή, τὸ δόλιο μεσημέρι.

Πῶς νὰ σκωθῶ, λεβέντη μου, πὼς νὰ σκωθῶ, παιδί μου,
μπλέχθηκαν τὰ μαλλάκια μου μὲ τὰ δικά σου ἀντάμα.

*

[πηγή: ένα από τα «Μοραΐτικα καὶ Ρουμελιώτικα Δημοτικά Τραγούδια»

◉

©Santiago Mostyn, Installation view, ‘Your Shadow is a Mirror’, Andréhn-Schiptjenko, Stockholm, Sweden, 2021

Ελευθερία είναι η δυνατότητα της απομόνωσης. Είσαι ελεύθερος αν μπορείς να απομακρύνεσαι από τους ανθρώπους, χωρίς να σε υποχρεώνει να τους αναζητάς η ανάγκη του χρήματος, ή η ανάγκη της αγέλης, ή ο έρωτας, ή η δόξα, ή η περιέργεια, που στη σιωπή και στη μοναξιά δεν βρίσκουν τροφή. Αν σου είναι αδύνατον να ζεις μόνος, γεννήθηκες σκλάβος. Μπορείς να έχεις όλα τα μεγαλεία του πνεύματος και της ψυχής· είσαι ένας ευγενής σκλάβος ή ένας ευφυής υποτακτικός: δεν είσαι ελεύθερος. Και δεν σε αφορά η τραγωδία του να έχεις γεννηθεί έτσι δεν αφορά εσένα, αλλά το ίδιο το Πεπρωμένο ως προς τον εαυτό του. Δυστυχώς σου, αν η ιδια η καταπίεση της ζωής σε υποχρεώνει να είσαι σκλάβος. Δυστυχώς σου, αν, παρότι γεννήθηκες ελεύθερος, ικανός να είσαι αυτάρκης και μόνος, η πενία σε εξαναγκάζει να συμβιώνεις. Αυτή είναι η τραγωδία σου, την οποία φέρεις μαζί σου. […]

*

[Fernando Pessoa, Βιβλίο της ανησυχίας, Β’ Τόμος, μτφρ, Μαρία Παπαδήμα ―εκδ. Gutenberg

◉

©Joseph Kosuth, One and three brooms (1965)

Για την επιθυμία να κοιτάξεις αυτό που δεν πρέπει

Ρωγμές στο λόγο των αρχαίων υπάρχουν πάντα, θυρίδες απ’ όπου μία σκέψη της δικής μας αγρύπνιας ισδύει στη φράση ενός Πλάτωνα η ενός Κικέρωνα λάθρα. Είναι κοψίματα όπου στάζουν κηλίδες τις εφημερίες ψυχής σου και λεκιάζουν σαν να και λεκιάζουν σαν αθέλητη εκσπερμάτιση τον μανδύα της ρητορικής και της φιλοσοφίας με θρασύτατα σταγονίδια χυμών, θέλει την εκσπερμάτιση τον μαντριά της ρητορικής και της φιλοσοφίας με θρασύτατα σταγονίδια χυμών, μια διαρροή τυχάρπαστων συναισθημάτων που παρασιτούν στην αψεγάδιαστη στιλπνότητα του κλασικού λόγο.

*

[Νικήτας Σινιόσογλου, Ο καρπός της ασθενείας μου ―Δοκίμιο με σάρκα και οστά, εκδόσεις Κίχλη 2021

◉