αγριμολογος

Still from «Los Olvidados» -Luis Buñuel (1950) -Alma Delia Fuentes

Οι τοίχοι τέσσερις

Φοράω μια φούστα μακριά, καθισμένη στο παγκάκι, στο πάρκο, εδώ στον κήπο του Κεραμεικού κ’ η φούστα μου μακραίνει, το παιδί ή το περιστέρι που θά ‘ρθει να κάτσει θαρρετά δε θέλω ν’αγγίξει το δέρμα μου, γιατί το δικό σου άγγιγμα περιμένω τη νύχτα, γιατί κανείς δεν ξέρει πως και τώρα είσαι πλάι μου και μόνον εγώ γνωρίζω το χέρι σου που ψαχουλεύει το γόνατο κάτω από τη φούστα και λέει το χέρι σου «σήκω, πάμε» «ο καιρός γυρίζει στη βροχή» και ισιώνω τη φούστα δικαιολογία δεν υπάρχει να δει ο αέρας κι ο ήλιος το γόνατο μια που ο καιρός το φέρνει στη βροχή μια ποὐ κανείς δε σε αναγνωρίζει.

Ο καιρός γυρίζει στη βροχή ο καιρός με φέρνει κοντά σου ο καιρός φέρνει τη νύχτα.

*
[Καίτη Δρόσου, Οι τοίχοι τέσσερις. Κείμενα, 1985]

*

*

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.