αγριμολογος

Επέστη Όνειρος Μυκηνών

Τι μυαλωμένο μες στη δύναμη το μουγκρητό της ζωής
εισπράττοντας τα δίδακτρα τα ενοίκια τις σκυθρωπές
—–καληνύχτες
διόδια που ξεπληρώνει το αίσθημα φεύγοντας μες στα
—–στήθια
καθώς τρέχει και μπήγει ένα ρυάκι στο βλέμμα
τούτ’ η αυγή.

Με τι προσπάθεια τι κόπος τι πρόσθετο βουητό
χαρίζει στο χρώμα και στην απόχρωση του τ’απρόοπτο
—–θάμπος
με τι λαχτάρα φουσκώνει το κεφαλάκι του μπαμπάκα
—–ν’απαντά
σαν ηχώ και σαν όνειρο ο ένας τριγμός στον άλλο
ώσαμε τα χαλάσματα που μας κρατούν δεμένους
αιώνια τους πειστήρια στο ένα το παρελθόν.

*
[©Ζώης Μάναρης, Η κύστη ή το λευκοκύτταρο του οράματος, Τρία Φύλλα, 1983]

*

φωτογραφία ακτινογραφίας αγνώστου

*

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.