αγριμολογος

ΑΙΣΧΥΛΟΥ, ΟΡΕΣΤΕΙΑ: ΑΓΑΜΕΜΝΩΝ

Ο ΦΡΟΥΡΟΣ

    Απ’ τους θεούς ζητώ να με γλυτώσουν τέλος
    απ τα βάσαν’ αυτά ολάκερο ένα χρόνο,
    που σα σκυλλί στον άγκωνά μου πλαγιασμένος
    φυλάω σκοπός πάνω στων Ατρειδών τη στέγη·
    κ’ έμαθα των νυχτερινών την σύναξι άστρων
    κι αυτούς, που φέρνουν στους θνητούς χειμώνα ή θέρος,
    τους άρχοντες που λαμπεροί ψηλά φαντάζουν.
    Κι ακόμη καρτερώ το σύνθημα της φλόγας,
    τη λάμψι της φωτιάς, να φέρη από την Τροία
    την είδησι πως πάρθηκε, γιατί έτσι ορίζει
    η ανδρόψυχη καρδιά που ελπίζει της γυναίκας.
    Κι όταν το αβόλευτο και δροσομουσκεμένο
    με διώχνει στρώμα μου, που όνειρα δε γνωρίζει —
    και πώς; αφού μου στέκει δίπλα πάντα ο φόβος
    για να μην κλείση ο ύπνος τα ματόφυλλά μου
    όταν βαλθώ να ψάλλω ή να μουρμουρίσω
    για νάβρω στο τραγούδι γιατρικό της νύστας,
    πικρό μου γίνεται στο στόμα μοιρολόι
    γι’ αυτού του παλατιού τα πάθη, που σαν πρώτα
    με τον καλύτερο δεν κυβερνιέται τρόπο.
    Μα τώρ’ ας πάρουν πια τα βάσανά μου τέλος,
    που έλαμψε η καλοφάνερη φωτιά της νύχτας!
    Χαίρε νυχτερινή λαμπάδα, που σαν μέρας
    το φως σου δείχνεις και πολλούς χορούς μες στ’ Άργος
    μηνάς πως θα στηθούν για χάρι αυτής της τύχης.
    Ε! ε!
    Θα κράξω δυνατά στου Ατρείδη τη γυναίκα
    ευθύς να σηκωθή απ’ την κλίνη και στα σπίτια
    φωνές χαράς, γι’ αυτή τη λάμψι, να σηκώση
    αν απ’ αλήθεια πάρθηκε του Ιλίου η πόλι
    καθώς αυτή τώρα η φωτιά θέλει να δείξη.
    Και ‘γώ καλήν αρχή στους χορούς κάνω πρώτος,
    γιατί θα πω δική μου των κυρίων την τύχη
    τώρα που τρία έξ της φλόγας ρίχτει ο κύβος·
    κι άμποτε νάρθη ο αφέντης μας και να του σφίξω
    το σεβαστό του χέρι μέσα στο δικό μου.
    Για τάλλα δε μιλώ· βώδι πατάει επάνω
    στη γλώσσα μου· μα αν έπαιρνε φωνή το σπίτι
    ξάστερα θε να τάλεγε· με νοιώθουν όσοι
    τα ξέρουν κι όποιος δεν τα ξέρει ας μη με νοιώση.

✳︎

ΜΕΤΑΦΡΑΣΙΣ: I. Ν. ΓΡΥΠΑΡΗ / ΕΝ ΑΘΗΝΑΙΣ ΕΚΔΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΦΕΞΗ 1911

gutenberg.org

Σημ: Έναρξη (Φρουρός) από τον Αγαμέμνων, τίτλος τραγωδίας του Αισχύλου, στην οποία περιγράφεται η επιστροφή του νικητή στρατηλάτη των Ελλήνων και η δολοφονία του από τη γυναίκα του Κλυταιμνήστρα και τον εραστή της Αίγισθο. Αποτελεί το πρώτο έργο της «Ορέστειας» (458 π. Χ.), της μοναδικής σωζόμενης αρχαίας τριλογίας.

◉

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.