αγριμολογος

Θα πρέπει να ήταν καλοκαίρι, του χίλια εννιακόσια εξήντα έξι (ή επτά) στο Rynfield της Νοτίου Αφρικής. Θυμάμαι την ημέρα που διστακτικά χάιδεψα εκείνο το κανελί άλογο ανάμεσα στα υγρά ολόμαυρά του μάτια· κι εκεί, ανάμεσα σε αυτά, μου γεννήθηκε τότε η αίσθηση πως η αγάπη για τα πλάσματα δεν έχει σύνορα ούτε όρια—είναι μια πατρίδα που κουβαλώ ακόμα μέσα μου. Κάποιες αναμνήσεις χαράζονται σαν αρχαία σύμβολα. Εκείνο το χάδι, ήταν θαρρώ, μια μικρή υπόσχεση. Μια στιγμή απαλή· βελούδινη, λεπτή σαν μετάξι, σχεδόν ιερή, όπου το άγγιγμα έγινε γέφυρα, ναι· το ένιωσα, ανάμεσα σε δύο κόσμους—τον ανθρώπινο και τον ζωικό. Το άλογο, με τα υγρά, ολόμαυρα μάτια κι η σιωπή του γεμάτη κατανόηση. Μια εμπιστοσύνη που δεν ζητήθηκε αλλά χαρίστηκε. Το ζεστό, στιλπνό τρίχωμα κάτω από τα ακροδάχτυλα, η θερμή ανάσα του ζώου αργή, σχεδόν ανθρώπινη. Η αγάπη για τα πλάσματα, ακριβώς όπως την ένιωσα εκείνη τη στιγμή.

Αίσθημα που συνεχώς επιστρέφει.

◉

Όλα της κατηγορίας «αλλοτινά» —>

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.