αγριμολογος

[…] Αν όμως για μας ο Κάμπος είναι μια βιογραφία, για τον Πεσσόα υπήρξε ένα λογοτεχνικό τέχνασμα. Ένα τέχνασμα και ένα υφολογικό μητρώο όπως όλοι οι άλλοι ετερώνυμοι, έστω κι αν διαθέτει μια δύναμη και μια πολυπλοκότητα που οι άλλοι ετερώνυμοι δεν διαθέτουν. Γιατί αν ο Αλμπέρτο Καέιρο και ο Ρικάρντο Ρέις (ο πρώτος, ο «Δάσκαλος», ένα είδος ποιητή-γκουρού που αναλογίζεται τη Φύση· ο δεύτερος, ένας νεοκλασικός πεσιμιστής ανάμεσα στον Οράτιο και τον Λεοπάρντι) είναι δύο ποιητικές φιγούρες που θα μπορούσαν να τοποθετηθούν σε οποιαδήποτε εποχή και σε οποιοδήποτε γεωγραφικό πλάτος, με τον Αλβάρο ντε Κάμπος ο Πεσσόα έζησε την πρωτοπορία: με άλλα λόγια, χάρη σ’ αυτόν, ο Πεσσόα συμμετείχε ως στρατευμένος λογοτέχνης στην κουλτούρα της εποχής του.

Ο Κάμπος δεν είναι μονάχα ένα πλάσμα που δημιουργεί, οπως οι άλλοι ετερώνυμοι, αλλάν ένα πλάσμα που λειτουργεί σε ένα συγκεκριμένο πολιτισμικό πλαίσιο: είναι ένα πλάσμα το οποίο προβάλλεται στην Ιστορία. Ο Κάμπος, επομένως, δεν σηματοδοτεί απλώς μια αυτοανάλυση· σηματοδοτεί επίσης έναν προβληματισμό και μια αποξένωση. Κατά μια περίεργη και ασυνήθιστη σύμπτωση, ο Πεσσόα έζησε την ιστορική πρωτοπορία και ταυτόχρονα, μέσω του Κάμπος, έδωσε ένα κριτικό πορτρέτο της από τα μέσα. Τοπ τυπικό πορτρέτο του πρωτοπόρου ποιητή, με τα χαρακτηριστικά του οποίου θα μπορούσαμε να φτιάξουμε μέχρι και απογραφικό δελτίο[…]

✳︎

[ από Antonio Tabucchi, Η νοσταλγία του πιθανού. Γραπτά για τον Φερνάντο Πεσσόα, μετάφραση Ανταίος Χρυσοστομίδης, εκδόσεις Άγρα

◉

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα.